Tandarts en oud zeer

Wederom viel jongste zoontje in de prijzen deze keer was het bij de tandarts. Daar ontdekte ze bij een reguliere controle dat zoontje een geresorbeerde kies heeft. Dit houd in zijn geval in, dat de kies die er achter door komt zijn melk kiesje die er voor staat langzaam op eet. Om te kijken of de tandarts het inderdaad juist had gezien kregen we een verwijzing naar de kindertandarts zodat ze daar eventueel ook het kiesje kunnen verwijderen.

Helaas was er bij de kindertandarts een wachtlijst. Zo kwam het dus dat we midden in de zomervakantie een afspraak hadden voor het intake gesprek. Gelukkig vind jongste zoontje de tandarts helemaal prima ondanks dat hij al veel ervaring heeft met behandelingen ondergaan.

Meneer ging gewoon dapper in de stoel liggen en liet de tandarts haar gang gaan. Er werd bevestigd wat onze tandarts al dacht inderdaad een geresobeerde kies. Ze benadrukte dat je hier niets aan kunt doen maar dat ze dit wel vaker zien bij kindjes met een glutenallergie. Aha!

Ze zou de fotos bij onze eigen tandarts opvragen en dan een behandelplan opstellen. Zo als het er nu uitziet heeft het geen invloed op zijn nieuwe kies die door komt. Daarbij komt dat zoontje er ook geen last/pijn van heeft. De fotos moeten uitwijzen of ze over gaan tot verwijdering of niet. De tandarts wees zoontje de weg naar de wachtruimte/ speelkamer zodat ze even met ons een gesprekje kon hebben.

Ze liep met ons een vragenlijst door en wees ons tot slot op de huisregels. Toen gebeurde er iets wat ik totaal niet verwacht had. Met de vermelding van die huisregels trok ze bij mij een beerput open. Uit het niets kwam er een zee van oudzeer en emoties bovendrijven en daarmee ook de waterlanders. Ik gaf aan dat hoe ze het ook wenden of keren dat ik mijn kinderen tijdens een medische behandeling niet alleen laat. Ze gaf me aan dat, dat nou eenmaal hun huisregels zijn dat kinderen alleen de behandelkamer in gaan ongeacht hun leeftijd. Ze vroeg mij waar de reactie vandaan kwam. Of zoontje het eng zou vinden alleen? Ik gaf aan dat zoontje het prima alleen red en dat, dat niet het stukje is waardoor ik erbij wil zijn. Ik legde uit dat er in het verleden een hoop mis is gegaan met beide jongens. Dat ik daardoor met mezelf heb afgesproken dat ik ze niet meer alleen laat. Ze vroeg wat ze zich erbij voor moest stellen. Ik vertelde dat oudste zoontje bij de geboorte is weggehaald en dat de artsen op de neonatologie bij het aanbrengen van een infuus zijn pols hebben gebroken. Dat ze hem een verkeerde dosis antibiotica hebben gegeven waardoor zijn dampjes aan het afsterven waren. Dat we met jongste ook al de nodige hebben meegemaakt en dat wij er alles aan zullen doen om dat te voorkomen en dat als het betekent dat hij bij de kindertandarts niet de behandeling kan ondergaan dan is dat maar zo. Dan zullen we moeten zoeken naar een andere oplossing. Ze gaf aan onze situatie te begrijpen maar dat de huisregels er niet voor niets zijn en dat ze daar niet van afwijken. We spraken af dat we eerst de fotos zouden afwachten en aan de hand van die uitslag ging ze in overleg met haar collegas over de situatie.

Gister werden we gebelt dat de foto’s van onze tandarts niet duidelijk genoeg zijn. Wel kon ze er op zien dat het kiesje verwijderd moet worden. Dat we een afspraak kunnen maken voor een nieuwe foto en het verwijderen. Dat dit mag bij onze eigen tandarts (die het in zoontje zijn geval niet aandurft),of dat we het bij hun kunnen laten doen. Wederom gaf manlief aan dat we zoontje niet alleen laten tijdens een medische behandeling en mochten ze akkoord gaan, dat er een van ons mee naar binnen mag dat we het graag door de kindertandarts willen laten doen. Ze vertelde ons dat ze voor 1 keer een uitzondering willen maken. Mits we daarna weer terug gaan naar onze eigen tandarts met zoontje. Geen probleem! Dat was de bedoeling toch al. Ik zie er namelijk geen meerwaarde in om zoontje onder behandeling te laten bij de kindertandarts voor reguliere controles. De afspraak werd gemaakt en nu is het aftellen tot de grote dag. Nog twee weken…

 

Dit bericht is geplaatst op 15 augustus 2018. 4 reacties

Kleine kinderen worden groot

Daar kwam geheel onverwachts een vraag van oudste zoontje. Mama mag ik een keer alleen frietjes kopen bij de snackbar. Maar echt helemaal alleen? Die had ik dus nog niet zien aan komen. Ik vroeg zoontje hoe hij dat voor zich zag. Nou gewoon dan loop ik via die weg en dan zo en dan naar de snackbar. Dan zeg ik wat we nodig hebben en geef ik geld. Dan wacht ik daar tot het klaar is en loop ik naar huis. Oke. En wanneer zou je dat willen doen? Al snel of als je 8 bent of? Nou eigenlijk vandaag wel. Ik vertelde zoontje dat ik het een goed idee vond alleen niet als het eten al op tafel staat en dat we het eerst met manlief moeten bespreken hoe hij er over denkt. Dat begreep hij wel.

Vandaag was de grote dag. Zoontje vroeg rond een uur of 4 aan manlief of hij misschien frietjes zou mogen gaan halen. Nou vraag eerst maar aan mama wat ze op het menu heeft staan voor vanavond en daarna praten we wel verder. Ik gaf aan dat ik wel wat kon schuiven met het menu als hij het zo graag wilde. Met manlief had zoontje een soort gelijk gesprekje als ik eerder had gehad. Ik gaf zoontje nog even duidelijke instructies en gepast geld mee. Om kwart voor 5 ging hij alleen op pad.

Manlief liep hem op afstand achterna. Zoontje hield zich keurig aan zijn woord. Er waren vriendjes aan het spelen in de speeltuin die hem vroegen of hij ook kwam spelen, zoontje antwoorde dat hij frietjes ging halen en dus niet kon komen spelen. Bij de snackbar bestelde hij keurig en hield zich aan alle afspraken die we hadden gemaakt. Vol trots kwam hij weer thuis met de frietjes. Glunderend van trots zat hij te smikkelen als een koning.

Wij vroegen hem hoe het was gegaan? Nou, gewoon goed was zijn antwoord. Vond je het niet spannend dan? Nee, maar u wel toch mama dat ik helemaal alleen ging. Nou en of ik dat spannend vond. Kleine kinderen worden groot. Soms veel sneller dan me lief is. Het los laten en vertrouwen dat alles goed komt is keer op keer toch een stuk lastiger dan ik van te voren had gedacht.

Dit bericht is geplaatst op 5 augustus 2018. 6 reacties

Provocatie

We zijn met jongste zoontje bij de kinderarts geweest. Na een gesprek kregen we het advies mee om over te gaan op blinde provocatie. Dat wil zeggen dat wij weten wanneer zoontje iets met gluten eet. Maar dat zoontje dat niet weet. Dan kunnen wij kijken of hij inderdaad klachten krijgt. En hij dus reageerd op de gluten of ook op iets anders.

Met een provocatie test mag je steeds maar 1 ding veranderen. Omdat hij al eerder ziek werd van de lasagne met gluten leek het de arts een goed idee om het te testen met verschillende soorten pasta. Omdat juist te doen moet hij wel steeds dezelfde saus erbij eten. Vol goede moed kookte ik dus 6 liter pasta saus en verdeelde het in porties voor in de vriezer. Om de het goed te kunnen testen gaven wij hem de eerste dag een portie met glutenvrije penne pasta. Hij reageerde zoals verwacht prima.

Twee dagen later gaven wij hem spaghetti met gluten. Een half uur na de maaltijd kwam hij al naar ons toe. Zijn buik was helemaal opgeblazen. Hij zei dat hij geen buikpijn had maar dat zijn buik een ballon geworden was. Het toilet bezoekje bleef deze keer uit. Echter was het de volgende dag feest en zat zoontje ziek op het toilet. Hij riep mij en zei mama ik heb weer een waterval! Hoe kan dat nou? Op dat moment voelde ik me zo schuldig. Aangezien ik degene was die hem bewust iets te eten heb gegeven waar hij ziek van word.

De derde test was een glutenvrije en melkvrije pizza. Ik gebruikte wederom dezelfde pasta saus. Belegde de pizza met ananas en vleeswaren. Een reactie bleef uit. Duidelijk dus dat het niet in de ingrediënten zat van de saus. Maar dat het kwam door tarwe/ gluten.

Over een week of twee zullen we testen hoe hij reageerd op een broodje. Dan eet hij de rest van de dag het zelfde als nu alleen het broodje zal gluten bevatten. Wederom mag zoontje dit dan niet weten. En denk ik dat we hem het makkelijkste kunnen foppen met een afbakbolletje. En daar ligt dan voor mij ook de grens. Ik zie niet in waarom ik hem dan vaker bewust iets verkeerd zal moeten geven. Dat hij ziek word van de gluten is namelijk in mijn ogen wel duidelijk.

De kinderarts neemt over een maand of 3 contact met ons op. Dan zullen we overleggen hoe nu verder.

Dit bericht is geplaatst op 4 augustus 2018. 3 reacties

Warm

De eerste week van de zomervakantie is al weer achter de rug. Wat was die week toch warm of nee, beter gezegd het was heet! Als een herfst persoon vond ik het een straf. Genieten van die warmte lukt me dan ook niet zo goed. Het eerste uitje wat er in de agenda stond hebben we aan ons voorbij laten gaan. Met deze hoge tempraturen maak ik mezelf en de kinderen niet blij met een uitstapje. De jongens wilde veel liever in het zwembad in de achtertuin.

We hadden ook een bezoekje aan vrienden in de agenda staan. De dag voor de afspraak kregen we foto’s toegezonden van een prachtig zwembad wat ze hadden opgezet. Met de uitnodig om onze zwemkleding mee te nemen zodat we tijdens het bijkletsen af en toe konden afkoelen. Een super leuk idee natuurlijk. Het idee was goed alleen liep het helaas anders. Onze vriendin is in verwachting en de combinatie zwangerschap en warmte verliep niet geheel vlekkenloos. Ze mochten zich dan ook midden in de nacht melden in het ziekenhuis. Gelukkig niets ernstigs maar voldoende reden om het bezoekje niet door te laten gaan. Jammer maar helaas.

Om de warmte te ontlopen hadden we bedacht dat we misschien wel een bezoekje konden brengen aan het landgoed hoenderdaal. We hebben immers een jaarkaart en het landgoed ligt verscholen tussen de bomen. In gedachte zou het door de schaduw een stuk koeler zijn dan ergens anders. Tja, verkeerd gedacht dus. Het was er net zo warm en benauwd als elders. De dieren lagen allemaal verscholen. En wij waren bijna de enige bezoekers. We waren dan ook blij toen we terug de auto in stapte, de airco in.

De vlag ging nog net niet uit toen er aan het einde van de week de eerste druppels regen uit de lucht vielen. Er een koele wind ging waaien en de tempraturen iets omlaag gingen. Het was een stuk beter te doen. Tussen de buitjes door besloten we dan ook om op de fiets te stappen. Zonder doel of plan gewoon een rondje fietsen in de omgeving en dan richting huis als de koek op raakt. Wat een genot. Heerlijk in de buitenlucht, de frisse wind door je haren. Het samen zijn, genieten van de omgeving. Het ging goed, ruim voor dat mijn koek op was waren we al weer thuis. De rest van de middag heb ik heerlijk op de bank gehangen en het nieuwe seizoen van orange is the new black gebingewatcht op Netflix. De kindjes vermaakte zich de rest van de middag opperstbest in de speeltuin om de hoek. Die geheel vernieuwd is de week voor de vakantie.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Al met al was het een prima eerste zomervakantie week. Hoe was jullie week?

Online vriendschap

tegenwoordig is social media niet meer weg te denken uit de maatschappij. Voor mij is social media op mijn slechte dagen een venster naar de buiten wereld. Het is dan mijn manier van communiceren met andere mensen en ik weet zeker dat ik daarin niet alleen ben.

Het kan zo fijn zijn om even te klagen, zonder gelijk goed bedoelde adviezen te krijgen. Je verhaal te doen aan iemand die verder van je af staat en daardoor er een objectieve kijk op heeft. Dingen te delen waar je trots op bent die andere mensen blijkbaar ook leuk/ mooi vinden (of juist niet). Gewoon te kletsen over bloemetjes en bijtjes. De dagelijkse sleur of… noem maar op.

Ik gebruik niet het o zo bekende gezichtenboek. Nee, ik ben te vinden in streams van kunstenaars, op blogs, op YouTube, whatsapp etc. Op die plekken leg ik contact met andere mensen. Uit sommige van die contacten ontstaan mooie vriendschappen. Waarvan sommige vriendschappen prachtig op bloeien, verwateren andere. Dat is goed en prima, maar heel soms is er een vriendschap waarin je afscheid moet nemen. Juist het laatste aspect kwam laatst op mijn pad. Het had veel meer impact op me dan ik had verwacht. Blijkbaar ontstaat er toch een hechte band/ connectie met iemand ondanks je iemand niet in het echt hebt ontmoet. Ik heb om het afscheid dan ook menig traantje moeten laten. Ik voelde me op dat moment enorm eenzaam en alleen in het verdriet. Het is nogal lastig uit leggen dat je iemand zult missen, die deel uit maakt van je leven terwijl je omgeving er geen (bewuste) weet van heeft.

Ik heb er met manlief over gesproken en die wist zich er ook geen raad mee. Ik luid snikkend en verdrietig om, voor hem een onbekend iemand. Het was nogal ongemakkelijk en vreemd. Online vriendschappen het is een bijzonder en gecompliceerd iets heb ik gemerkt.

Als je aan iemand verteld dat je een rot dag hebt, niet lekker in je vel zit door het overlijden van een kennis is er alle begrip vanuit directe omgeving maar blijkt die persoon enkel online een rol te hebben gespeeld is het eigenlijk een niet geaccepteerd verdriet. Dat is jammer…

Tot slot wil ik alle lieve lezers van mijn site/ blog bedanken voor het (stille) mee lezen, voor de reacties die jullie plaatsen. Soms openhartige reacties waardoor ik een klein inkijkje krijg in jullie leven. Ik wil jullie laten weten dat ik dat erg waardeer! Dankjulliewel daarvoor!

 

Dit bericht is geplaatst op 30 juli 2018. 3 reacties

Zomervakantie!

Het is zover de kinderen hebben zomervakantie! Ze zijn er heel erg aan toe. Gewoon even niets moeten. De afgelopen week was het huilen en piepen op niets af. Dit jaar is de vakantie toch wel heel speciaal. Manlief heeft voor het eerst in 12,5 jaar ook vakantie in de zomer. De laatste 3 weken van de vakantie van de kinderen zal hij ook thuis zijn.

We hebben al allerlei leuke uitjes bedacht en in de agenda gezet. Mocht ik me een dag niet goed genoeg voelen zullen we daar natuurlijk de agenda op aanpassen. Zoals het er nu uitziet en ik kan inschatten hebben we de dagjes weg prima verdeeld over de vakantie.

We hebben geen vakantie geboekt en blijven voornamelijk in en rondom huis. Ik vind het een heerlijk vooruitzicht. Omdat we thuis blijven deed zich de mogelijkheid voor dat oudste zoontje mee kan doen met de zomerzwemlessen. Nu is het zo dat voor het B en C diploma zwemmen de zwemtarieven gelijk zijn tijdens het zomerzwemmen. We betalen dus net zoveel als normaal. Het grote voordeel is dat de groepjes nu geen 12 maar maximaal 6 kindjes hebben. We konden hem maximaal 2x in de week inschrijven. En dat hebben we dus ook gedaan.

Jongste zoontje heb ik niet opgegeven voor het zomerzwemmen. Hij heeft nog les voor zijn A diploma en daar hebben wij een pakket voor gekocht. De lessen voor het zomerzwemmen vallen buiten het pakket en in een ander tarief waardoor we dan 50,70 euro per 4 lessen zouden moeten betalen. Buiten dat ik het een dure aangelegenheid vind heb ik geen zin om me nog meer dagen in de week vast te leggen aan zwemlessen.

Traditie getrouw bakte manlief tussen de middag pannenkoeken buiten op de bbq. Terwijl ik de kinderen uit school haalde bereide manlief alles voor. Onderweg naar huis roken de kinderen het al. Mama het ruikt naar pannenkoeken, speciale papa pannenkoeken. Doordat manlief er altijd een snuf kaneel door doet ruiken ze al op afstand dat het inderdaad voor hun is. Het was echt een feestmaal!

En nu ga ik lekker genieten van het zonnetje, in de achtertuin in alle rust, met een splinter nieuwe schutting.

Klusflow

Op het moment zit manlief in een klus flow. Dat betekent dat ik op het moment hoofdassistente ben van de man met de goude handjes. Ik zorg dat er altijd verse koffie beschikbaar is of een verfrissend glas water. Geef de gereedschappen aan. Zorg voor een portie kritiek als ik denk dat het anders of beter kan. Daardoor staan andere dingen op een laag pitje. Zoals het schrijven van berichtjes. Want hoewel manlief al het zware werk doet. Ervaar ook ik enorme (spier)pijnen. En ben ik blij met de momenten dat ik plat kan.

Wat heeft manlief dan zoal gedaan de laatste weken?

 

Hij maakte een buitenkraantje in de voortuin. Met de warme en droge dagen zoals we nu hebben is de regenton na 4 dagen al leeg. Het steeds heen en weer lopen met gieters water was voor mij geen doen. Ik ben dan ook super blij dat ik nu de tuinslang kan aansluiten en de plantjes kan voorzien van een slok water.

Manlief verving de velgen van zijn eigen fiets zodat hij ook een keer mee kan deze zomer op een fietstochtje. Kreeg ik nieuwe bandjes om mijn velgen omdat er bijna geen profiel meer opzat en ze vol met crackelee zaten. Door het vervangen Kwam manlief tot de ontdekking dat mijn handrem aanliep waardoor ik altijd met veel weerstand gefietst heb. En ik maar denken dat het kwam door een gebrek aan spierkracht in mijn benen. Mijn fiets, fietst weer als een zonnetje!

Na een ritje met de auto merkte manlief dat er iets niet helemaal in orde was. Het bleek de fuseekogel te zijn. De garage vraagt voor het vervangen de hoofdprijs dus besloot manlief dat hij het zelf zou doen. Hij bekeek wat filmpjes op internet en ging aan de slag. Enkelen uren later was de klus geklaard. Precies op tijd want de auto was weer toe aan een apk keuring. Helaas kwam de auto niet door de keuring heen. De ruitenwissers moesten vervangen worden en ook de veering bleek versleten. We gaven akkoord voor de reparatie en dezelfde middag konden we de auto weer goedgekeurd ophalen.

In de achtertuin werden er muurtjes afgebroken. En kregen we eindelijk akkoord van de buren om de nieuwe schutting op 1 meter 90 te plaatsen. Inplaats van 1meter 60. Ik kijk nu al uit wat een rust dat zal geven als ik in de achtertuin zit. Hoe aardig de buren ook zijn, heb ik niet altijd de energie en behoefte om een gesprekje met ze te voeren. De ene kant is al klaar en heb ik samen met manlief voorzien van bakken met fleurige bloemetjes. Aan de andere kant word nu heel hard gewerkt. ( terwijl ik dit berichtje type).

 

Tussen al dat klussen door haalde manlief ook nog “even” zijn wiskunde toets waar hij 5 maanden druk voor aan het studeren is geweest. ( ik ben echt super trots op hem!) Na de zomervakantie begint hij aan scheikunde als hij die gehaald heeft zal zijn opleiding pas echt van start gaan.

Stiekem hoop ik dat manlief na al dit geklus even de rust kan vinden om niets te doen. Maar hem kennende zal hij wel weer een nieuw projectje bedenken. Tot zo ver deze update.

 

Dit bericht is geplaatst op 19 juli 2018. 4 reacties