onze week

Na een druk en vreemd weekend stond er de maandag ook het nodige op de planning. Om te beginnen een berg was. Gedurende de dag draaide ik wat wasjes weg en dat ging allemaal prima. Ook hadden we een afspraak in de agenda staan met de dakkapel bouwers. Er zit een onderdeel nogal los die gaat klapperen als er veel wind op staar. Kan gebeuren natuurlijk. Toch moet het gemaakt worden ik moet er niet aan denken dat het los komt en bij iemand op zijn hoofd terecht komt. Wij wachten en wachten maar rond 4 uur was er nog steeds geen spoor te bekennen van de werkmannen. Manlief belde het bedrijf op en met schaamrood op de kaken moesten ze bekennen dat ze in een andere woonplaats bij een andere familie met de zelfde achternaam voor de deur hadden gestaan en vreemd genoeg niet werden binnen gelaten. Dat deze mensen ook niet wilde tekenen dat ze langs geweest waren vonden de mannen toch wel erg vreemd maar verdere actie werd niet ondernomen. Een nieuwe afspraak word wederom gemaakt 12 maart moet het dan gebeuren. 3 maal is scheepsrecht dus moet het goed komen.

Dinsdag, de kinderen hebben carnaval op school. De voorbereidingen hadden nogal wat voeten in aarde want oudste zoontje had bedacht dat hij wel als prinses naar school toe wilde. Nadat wij er zeker van waren dat hij het echt wilde zijn wij op zoek gegaan naar een jurk. Jammer genoeg konden wij deze nergens meer in zijn maat vinden. Nadat hij over de teleurstelling heen was zag hij een politiepak hangen wat hij wel aan wilde als pilotenpak. Nou helemaal prima. Kind blij dus wij blij. Ook vandaag stond er weer een afspraak in de agena met een werkman. Onze gasmeter die enige tijd geleden is vervangen blijkt een productie fout te bevatten en moet dus weer vervangen worden. De vorige monteur was hier echter uren mee bezig. Deze meneer zwaaide na 20 minuten al af. Fijn als het zo voorspoedig verloopt!

Woensdag, studiedag, kleurdag en zwemlesdag. Elke woensdag ochtend spreek ik af met een vriendin om samen te kleuren. De ene keer bij haar dan weer bij ons. We kletsen gezellig over technieken kleur materialen enz. Onder het genot van een kopje koffie met wat lekkers vermaken we ons dan prima. Als ik een keer moet afzeggen van wegen mijn ziek zijn is dat geen enkel probleem is dat een paar weken achter elkaar is dat ook goed. Het is zo fijn als die flexibiliteit er is in een vriendschap! Omdat de kinderen ook studiedag hadden dacht ik dat onze ochtend niet door zou gaan. Maar nee de jongens konden natuurlijk gezellig mee komen! Samen met haar dochter hebben de jongens zich prima vermaakt en de ochtend vloog dan ook voorbij. De middag stonden de zwemlessen weer op het programma. Oudste zoontje gaat als een speer. Jongste tja, die neemt zijn tijd. Ik vermoed dan ook dat de zwemlessen de komende tijd nog tot ons woensdagmiddag programma behoren.

Donderdag, voor manlief een zeer lange dag. In de ochtend werd hij weer voor wat lesuurtjes op school verwacht. Die lesuren zijn zelfstudie uren. Je gaat zitten aan een tafel maakt je opdrachten en zorgt dat je de minimale tijd aanwezig bent. Vanuit school moest hij gelijk weer door naar zijn werk. Wat er in resulteerde dat hij al smorgens om 8 uur de deur uit ging en pas savonds na 11 uur binnen stapte. Die schooldagen hakken er best wel in. Ik hoop dat we er onze draai wel in gaan vinden want dit zal de komende 3 jaar wekelijks aan de orde zijn.

Vrijdag, rustdag. Na de drukte van de week doopte ik de vrijdag om tot rust dag. Ik was dan ook niet meer vooruit te branden. Manlief ging echter smorgens in de tuin aan de slag. De tegels ‘even’ mosvrij maken met de hogedruk en de plantenbakken even na lopen. Zelf kroop ik op de bank onder een dekentje en keek de Netflix serie riverdale. Smiddags waren de kinderen vrij van school en vertrok manlief weer naar zijn werk. De hele middag heb ik eigenlijk niets gedaan. De kinderen speelde buiten en binnen en fladderde van het een naar het ander. Heerlijk.

Zaterdag. Vandaag we wachten op de tuinmannen die in de ochtend reparatiewerkzaamheden zullen komen uitvoeren. Al vanaf dat de tegels in de tuin zijn gelegd hebben wij last van roestvlekken en tegels die breken. Nu lijkt er dan eindelijk een oplossing te komen. Ook is er een deel van de gemetselde planten bak gescheurd. Stenen zijn gebroken en deze worden vervangen en de bak weer opgemetseld. Alhoewel we hadden afgesproken dat ze er om 8 uur zouden zijn is er nog geen spoor van ze te bekennen. We houden hoop het moet toch een keer volgens plan lopen…

Hoe was jullie week?

Eigen huis en haard is goud waard

Ik dacht altijd dat ik behoorlijk flexibel was. Dat ben ik ook wel. Ik neem de dagen zoals ze komen. Heb ik een goede dag dan verdeel ik de energie die ik heb over dingen die belangrijk zijn voor die dag. Heb ik een slechte dag schakel ik terug naar standje rust. Het is niet altijd even makkelijk maar over het algemeen accepteer ik het redelijk dat dit zo werkt voor mijn lichaam.

Thuis gaat dit prima en zelfs op vakantie lukt mij dit te accepteren. Dan hebben we immers zelf de keuze bewust gemaakt om ons huis te verlaten en dat we in een andere omgeving zijn. Als ik dan een slechte dag heb is dat jammer maar helaas. Het hele gezin is er op ingesteld dat het ook op vakantie soms anders loopt dan je hoopt en dat het per dag beoordelen is wat mogelijk is.

Nu ik ons huis onvrijwillig moest verlaten loop ik vast. Ik accepteer het helemaal niet. Ik heb er geen grip op. Ik ben boos en verdrietig en voel me vooral heel erg machteloos. Dat dit de situatie niet veranderd weet ik ook wel. Dat het niet bij draagt aan een oplossing weet ik ook. Ik weet ook dat die oplossing er misschien niet is de komende tijd. Deze flexibiliteit is echter hele andere koek.

Het brengt me in gedachte ook terug naar de tijd dat we voor ons gevoel weg werden gepest uit onze vorige woning. De geluidsoverlast die we daar bijna dagelijks ervaarde zorgde er voor dat we onze woning te koop zette en een enorme restschuld voor lief namen. Dat gevoel komt nu weer boven drijven. Wederom moeten wij onze woning uit door externe factoren. Ons huis onze thuis. Ja dat doet wel wat met een mens. Eigen huis en haard is goud waard, zo luid het spreek woord en het is o zo waar!

Dit bericht is geplaatst op 11 februari 2018. 4 reacties

Logeren

Op het moment van schrijven ben ik samen met de kindjes aan het logeren. Niet omdat we dat nou zo gezellig en leuk vinden. We zijn aan het logeren op dokters advies. Manlief heeft nachtdiensten en nergens last van naar eigen zegge.

Donderdag ochtend kwam er een bedrijf bij de buren om isolatie werkzaamheden uit te voeren. Hun vloer en spouwmuur werd geïsoleerd. Helemaal super natuurlijk! Een fijner comfort in de woning, minder stookkosten is natuurlijk erg fijn. Na enkelen uren na het aanbrengen van de vloer isolatie (Ze gebruikte een soort van spuitpur) merkte ik dat ik wat kort ademig werd. Echt aandacht besteede ik er niet aan. In de loop van de avond werd ik wat benauwder maar nog niet dat zodanig dat er bij mij alarm bellen gingen rinkelen. Omdat manlief nachtdienst had was er ruimte naast mij in bed en jongste zocht me midden in de nacht op. Hij sloeg zijn armpjes om me heen en zei mama huil maar niet. Ik vertelde hem dat ik niet huilde of verdrietig was. Maar u piept zo raar. Ga maar slapen lieverd, dan gaat mama ook slapen.

Bij het op staan had ik door dat er iets niet klopte. Ik was wel heel benauwd geworden. Elke inspanning koste mij enorm veel moeite. Ik besloot de huisarts te raadplegen. De assistente vond dat ik onmiddellijk langs moest komen. De huisarts stelde een allergische reactie vast. Een reactie op het isolatiemateriaal van de buren. Ik kreeg gelijk een inhaler en een handvol pillen voorgeschreven om de reactie de kop in te drukken. Dat was echter nog niet alles. De huisarts zei ook dat ik niet terug het huis in mocht gaan. Dat ik zeker voor het weekend en waarschijnlijk langer iets zou moeten gaan regelen. Dat voelde als een klap in mijn gezicht.

Ik besloot eerst naar de apotheek te gaan en ondertussen het nieuws iets te laten bezinken. Ik apte een vriendin terwijl ik wachte bij de apotheek ze bood aan dat ik daar kon logeren met het gezin. Aangezien ze midden in een verbouwing zit was dit een super lief aanbod maar niet praktisch. Eenmaal weer thuis stond ik in de tuin. Wetende dat ik eigenlijk niet meer naar binnen mocht. Maar ook niet wetende wat nu te doen. Manlief was uit zijn werk gekomen en direct in bed gekropen. Hij lag heerlijk te slapen en had van dit alles niets mee gekregen. Ik besloot om toch maar naar binnen te gaan en manlief op de hoogte te stellen en de sleutel te halen van mijn schoonouders. Dan kon ik daar in huis wachten tot ik mijn plan meer af had.

Manlief nam contact op met het bedrijf wat de werkzaamheden had uitgevoerd. Hij wilde graag weten wat ze gebruikt hadden waar ik zo op reageer. Het bleek te gaan om een soort pur. Volgens het bedrijf kon je er niet allergisch op reageren en al helemaal niet als je er naast woont. Toch stuurde ze voor de zekerheid iemand langs om metingen te verrichten. En om te controleren of alles juist was uitgevoerd. Alles bleek gelukkig te kloppen en volgens protocol zijn verlopen. Daarmee was voor het bedrijf de kous af. Ook wel logisch natuurlijk. Maar ik was er niets mee opgeschoten ik zat nog altijd met het feit dat ik niet terug naar binnen kon. De rest van de ochtend bracht ik door in het huis van mijn schoonouders.

Ik besloot mijn moeder te bellen met de vraag of we in ieder geval het weekend konden komen logeren. Uhm ja geen probleem dan moeten we even het een en ander regelen maar dat komt wel goed! Ik haalde de jongens uit school met het nieuws dat we het weekend gaan logeren. Beide vonden het verre van vervelend dat ze een heel weekend bij opa en oma mochten door brengen. Vanuit school gingen we    Door naar de supermarkt, logeren betekend ook voor mij zorgen dat er voldoende producten zijn die we met onze allergieën kunnen eten. Ik kocht gelijk ook een lunch voor de jongens die ze in het huis van mijn schoonouders konden eten. Het is misschien wat overdreven maar ook de kinderen wilde ik absoluut niet meer naar binnen hebben. Waarschijnlijk onterecht maar het idee dat ze ook een allergische reactie zouden kunnen krijgen beangstigde mij toch wel.

Manlief pakte onze tassen in en bracht ons na de lunch naar mijn moeder. Het aanbod om hier te slapen sloeg hij af. Hij zei ik slaap wel thuis want ik heb nergens last van. Manlief ging richting huis en terug zijn bed in. Hij had immers nachtdienst gehad en moest weer terug de nachtdienst in. Zelf kreeg ik per uur meer en meer lucht. De medicijnen deden gelukkig hun werk. Het enige wat ik nu nog merk is dat mijn longen van binnen branderig voelen.

De nacht bracht ik samen met de jongens door in een bed, ik kan je vertellen dat het een nacht was van weinig slaap. Het was wat behelpen maar super fijn dat we in ieder geval een slaapplek hadden. Hoe het verder gaat lopen weet ik niet. Stiekem wil ik dol graag naar huis. Ik mis mijn eigen bed en eigen omgeving. Ergens wil ik het wel proberen of het goed gaat. Gaat het niet goed heb ik de medicatie bij de hand en kan ik altijd nog gaan logeren. Aan de andere kant wil ik de reactie niet nogmaals uitlokken het was verre van prettig.

Deze ochtend ga ik met de kindjes naar omi toe. Die woont hier in de buurt. Een extra bezoekje is voor haar een feestje. Dan hebben we gelijk een fijne wandeling en een doel voor vandaag.

Wat zouden jullie doen? Langer blijven op het logeeradres of terug naar huis?

 

Dit bericht is geplaatst op 10 februari 2018. 2 reacties

Update manlief

De afgelopen maanden heb ik een aantal keer over manlief geschreven. Over de veranderingen op zijn werk. Wel of niet naar school. Maar ook over zijn gezondheid. Vandaag geef ik jullie een update.

Laten we eerst beginnen met de update over zijn gezondheid. Vorige keer schreef ik over zijn hart dat er snachts regelmatig mee stopt. Het vervolg was het in kaart brengen van zijn slaap apneu. Inmiddels heeft hij een aantal afspraken gehad bij de longarts en heeft hij een slaaptest gehad. Met allemaal plakkers op zijn lichaam mocht hij een nachtje slapen zodat alles goed gerigistreed kon worden. Het is nog steeds wachten op deze uitslag. Eind februari weten wij meer. Aan de hand van deze uitslag kunnen ze een behandelplan opstellen. Meer nieuws hebben we dus eigenlijk nog niet.

Hoewel het op gebied van zijn gezondheid een beetje stil staat voor ons gevoel, gaat het op zijn werk in een sneltreinvaart. Na de beslissing dat hij toch de opleiding zou gaan volgen werd hij al snel in gepland voor de intrede toets. Dat is een toets om je niveau te bepalen. Dan kunnen ze zien of je geschikt bent, of je zo kunt instromen op de opleiding of dat je misschien bepaalde onderdelen moet voorschakelen. Er werden drie toetsen afgenomen een voor wiskunde, natuurkunde en scheikunde. Manlief slaagde met vlag en wimpel voor natuurkunde. Had een voldoende voor wiskunde maar bakte niets van scheikunde. Hij kreeg het advies van de leraar om niet alleen scheikunde voor te schakelen maar ook wiskunde. Dit omdat wiskunde de basis is van veel aspecten die aanbod komen in de opleiding.

Na de toets werd manlief aangemeld voor het voorschakel traject. Wat als alles mee zit ongeveer een half jaar zal gaan duren. Bijna direct kreeg hij bericht dat hij deze week op school verwacht werd. Afgelopen maandag heeft manlief zijn eerste schooldag gehad. Ik moet zeggen dat het best pittig was. Niet alleen voor manlief die  zich smorgens vroeg om half 9 op school melde. Na een ochtend vol informatie en uren lang wiskunde vervolgde hij zijn weg naar zijn gewone werk dag. Manlief had middagdienst en stapte savonds kwart voor 11 binnen. Maar ook pittig voor ons. De zorg van de kindjes kwam de gehele dag op mijn schouders. Het is op zijn zachts gezegd wennen.

Tot zover de update. Als ik meer informatie heeft mbt zijn gezondheid zal ik uiteraard een update schrijven.

Verwennerij

Vorige week Zaterdag was het voor mij een dag vol verwennerij. Omdat het soms enige tijd kan duren voordat bepaalde dingen binnen zijn, bestelde manlief begin November al een Sinterklaas cadeautje voor mij.

De dagen gingen voorbij en ook de weken. Al snel kreeg manlief in de gaten dat het cadeau er niet op tijd zou zijn. Hij ging over op plan B. Bestelde een ander prachtig cadeau wat er wel optijd kon zijn en schoof het Sinterklaascadeau door naar Kerst. Dat moest toch wel lukken? Maar niets was minder waar. Het zou er niet optijd zijn. Hij kon twee dingen doen. De bestelling annuleren of door laten gaan om mij tussen door te verrassen. Manlief koos voor de tweede optie.

Zaterdagmiddag stond de postbode voor de deur. Met een pakketje van verweg. Omdat het aan manlief geadresseerd was en ik hem helemaal niet over een bestelling had gehoord was ik verbaasd. Ik bedankte de postbode en gaf manlief zijn pakketje. Nee, zei manlief maak maar open. Ik heb iets voor jou besteld. Heel voorzichtig maakte ik het open en vond iets in een stoffen verpakking. Er zat een sticker op de verpakking met especially for you, en of dat speciaal voelde! Ik kon nog niet zien wat er in zat. Heel voorzichtig pakte ik het verder uit en zag ik dat het ging om een prachtig kleurboek. Waarvan ik dacht dat het niet meer beschikbaar was. Blijkbaar heeft de illustrator een nieuwe oplage laten drukken. Dat was ook gelijk de reden waarom het zo lang heeft geduurd. Er moest eerst voldoende animo zijn.

Bij het openslaan van het boek deed ik nog net geen vreugdedansje. Ik had een gesigneerd exemplaar! Wauw! Dat is toch wel heel speciaal. De platen zijn stuk voor stuk prachtig. Ze zijn groot. Zeker het dubbele formaat van een regulier kleurboek. Het papier is geweldig stevig. Dat bied zoveel opties voor materiaal gebruik. Juist doordat er zoveel mogelijkheden zijn en de platen aan de grote kant zijn ben ik wat overdonderd. Durf ik er niet gelijk in te beginnen en zal ik de komende dagen vooral veel door het boek heen bladeren tot ik voldoende moed heb verzameld.

Dit pracht cadeau was niet het enige wat de postbode mee bracht. Er was nog een 41B326C4-FECF-404B-B902-46EF898D18A5klein pakje. Wat voelde als een computer onderdeel. Maar nee, ook dat pakje mocht ik open maken van manlief. Er bleek geen computer onderdeel in te zitten maar een verpakking met waterverf. Niet zomaar waterverf maar een soort met parelmoer glans. Echt heel erg mooi. Gelijk zie ik het voor me dat ik achtergronden creëer met een perfecte glans. De komende tijd hoef ik me zeker niet te vervelen.

 

Wauw wat een verwennerij zomaar op een zaterdag.

Dit bericht is geplaatst op 3 februari 2018. 8 reacties

5-jarige kookt de maaltijd

Hulpvragen, dat vind ik echt ontzettend moeilijk. Soms ontkom ik er niet aan. Dan moet ik over mijn drempel heen en vraag ik om hulp. Afgelopen week had ik hele slechte dagen. Uitgerekend op die dagen had manlief 12-uurs diensten. Totaal niet handig en dat betekende dat ik hem dus niet om een helpende hand kon vragen.

Ik moest letterlijk een drempel over en vroeg of mijn schoonmoeder de jongens naar school kon brengen. Met alle liefde was haar antwoord! Dat voelt zo fijn. Echter gaf ze aan de jongens niet op te kunnen halen. Ik stuurde een kennis een berichtje of ze de jongens mee uit school wilde nemen. Ze woont een straat achter ons en haar dochter zit bij jongste in de klas. Natuurlijk! Was haar antwoord. Wat was ik dankbaar! Zonder de hulp had ik niet geweten hoe ik het had moeten regelen.

Savonds doemde het volgende probleem op. Namelijk de maaltijd bereiden. Hoewel oudste zoon opperde om dan maar een boterham te eten zei jongste nee mama ik kan wel koken! Gelukkig lag er nog een portie macaroni in de vriezer. Die haalde zoontje eruit en ontdooide en warmde die op in de magnetron (na diverse aanwijzingen van mij vanaf de bank).Zo ‘kookte’ mijn 5-jarige een heuse maaltijd. Ik ben super trots op mijn jongens. Hoe ze mee veren met de situatie en denken in oplossingen en daar dan ook nog naar handelen. Ja daar heb ik veel bewondering voor. Ik denk niet dat ik net zo gereageerd zou hebben toen ik 5 was.

Zie je jezelf als 5-jarige dit ook doen?

Dit bericht is geplaatst op 24 januari 2018. 6 reacties

De kleding van je oma

Het is al weer bijna een jaar terug dat ik van mijn oma een trui kreeg. Dan bedoel ik geen exemplaar die ze zelf gemaakt heeft. Nee ik bedoel een trui die ze heeft gedragen. Het is een vrij simpel en tijdloos model. Grijs, heerlijk warm en vooral comfortabel. Ik wist niet op dat moment of ik het daadwerkelijk zou gaan dragen. Ik bedoel het is wel de kleding van je oma. Wil je daar in gezien worden. Ik besloot om de trui op te hangen achter in de kast achter mijn trouwjurk. Als ik hem dan later zou tegen komen, kon ik altijd nog besluiten wat ik er mee zou doen.

Vorige maand was ik op zoek naar iets in de kast en mijn oog viel op de trui. Ik hing hem vooraan. In dat weekend besloot ik de sprong te wagen. Ik hoefde nergens heen en misschien was het wel een prima trui voor thuis. Op het moment dat ik hem aan trok zat hij gelijk al als gegoten. Manlief merkte het direct op. He, heb je een nieuwe trui? Nee, niet echt nieuw maar eindelijk eens aangetrokken. Het staat je leuk. Van binnen moest ik wel grinniken. Het is immers wel de kleding van oma.

Die middag kwamen m’n schoonouders op visite. Schoonmoeder merkte het ook direct op. Wat een leuke trui heb je aan! Het is natuurlijk altijd leuk om complimentjes te krijgen. Ik begon de trui van oma te waarderen. Hij was waarschijnlijk niet alleen heerlijk warm hij stond me ook nog leuk.

De tweede keer dat ik de trui aan had, dronk ik koffie bij een vriendin. Ook van haar ontving ik een compliment. Ze vroeg ook even waar ik die leuke trui gescoord had. Nou uhm om eerlijk te zijn, is dit een oude trui van oma. O, ja! Wat super leuk! Sindsdien draag ik de trui regelmatig.

Vorige week gingen we op visite bij mijn moeder. Ze vroeg of ik interesse had in een shirt van haar die ze niet meer droeg. Dus ik liet weten dat ik daar wel oren naar had. Ze liet het shirt zien. O bedoelt u dit super leuke shirt! Weet u het echt zeker dat u het weg doet? Ja, zei ze want ik pas het niet meer en ik vind het zo zonde als het blijft liggen. Ik paste het shirt en liet het aan manlief zien. Zijn reactie was een stuk minder complimenteus dan bij de trui van oma. Je gaat toch niet in een shirt van je moeder lopen? Waarom niet, vroeg ik hem. Ik draag toch ook de trui van oma? Ik geloof dat hij nog net niet van zijn stoel viel. Nou dan moet je het zelf maar weten, was zijn reactie. Inmiddels is manlief gewend aan het idee en vind het shirt toch ook wel leuk. ik ben er in ieder geval erg blij mee.

Zou jij de kleding van je moeder of zelfs van je oma dragen?

 

Dit bericht is geplaatst op 23 januari 2018. 4 reacties