Archief | september 2016

Tuin update

Al eerder schreef ik over onze nieuwe tuin. Over hoe blij wij er mee waren en hoe jammer we het vinden dat er nu in de tegels roestplekken ontstaan.

We legde ons probleem voor bij de stratenmaker en die gaf aan dat hij er voor ons achteraan zou gaan. Dus hij nam contact op met de leverancier en de fabriek van de tegels en stuurde ze beide foto´s toe. De foto´s waren voor de fabriek een reden om een vertegenwoordiger langs te sturen om bij ons te komen kijken naar de tegels.

De vertegenwoordiger bekeek de tegels en schoot een paar foto´s. Hij vertelde ons dat het een natuur product is en dat dit wel eens voor komt. Ja heel leuk dat dit wel eens voor komt maar wij hebben tegels gekocht zonder roestplekken en dit vinden wij echt niet mooi. Hij gaf aan dat hij het wel eens erger heeft gezien. Nou, meneer de vertegenwoordiger dat zou best kunnen dat u het erger heeft gezien maar daar schieten wij niets mee op. Ook wees manlief een aantal gescheurde tegels aan. Daarop antwoorde hij dat de stratenmaker ze vast had laten vallen of er mee had gegooid. Nee, de stratenmaker was juist heel voorzichtig te werk gegaan en had ze stuk voor stuk rustig neer gelegd. O maar dan heeft hij ze vast aan getrild met een trilplaat? Nee, daarvan is ook geen sprake want hij heeft alles met de hand gelegd. O ja heel vervelend voor u maar voor nu zie ik 1,2,3 geen oplossing. Laten we eerst eens afwachten hoe de plekken er over een paar maanden uit zien en hoe jullie er dan tegen aan kijken.

Voor nu hebben we afgesproken dat hij over 3 maanden weer contact met ons op neemt om te kijken hoe de plekken er uit zien. Dan komt hij nogmaals langs om het te beoordelen en hoe hij dit gaat oplossen. In het ergste geval moeten de tegels er uit en moet er een nieuwe partij gelegd worden. Waarop ik hem vroeg, wie gaat dat dan doen? Nou de stratenmaker was zijn antwoord. oké prima, maar wie betaald dan de stratenmaker? Ik neem aan dat de fabriek die kosten dan op zich neemt? Want ik zou het niet eerlijk vinden dat de stratenmaker die goed werk heeft geleverd nu de dupe is door een verkeerde partij tegels van u fabriek. Tja daar had ik blijkbaar een goed punt en bevestigde hij dat er in ons geval dan de stratenmaker zijn uurloon zou krijgen via de fabriek. Dit was duidelijk niet hun gewone manier van doen.

Nadat de vertegenwoordiger weer weg was nam manlief direct contact op met de stratenmaker. Hij gaf aan erg blij te zijn dat ik had opgenoemd dat hij betaald zou worden. De stratenmaker gaf ook aan dat wij echt niet akkoord moeten gaan met de tegels in deze staat en dat hij er voor zal zorgen dat we over 3 maanden een nieuwe partij tegels geleverd krijgen. Dat als de vertegenwoordiger geen contact met ons op neemt dat hij er zelf achteraan gaat. Wat ben ik blij met deze stratenmaker die staat voor de kwaliteit van zijn werk. Die er voor zijn klanten is. Ik ben erg benieuwd hoe dit gaat aflopen.

Maar jou man heeft een goede baan….

Maar jou man heeft een goede baan.. Dat is een zin die iemand laatst tegen me zei en die maar in mijn hoofd blijft rond spoken. Want is dat zo? heeft Manlief een goede baan? Wat is dat dan een goede baan?

Om te beginnen werkt manlief in ploegendienst. Wij vinden dit echt ideaal. Voor manlief is dit dus een onderdeel van een goede baan. Werken in ploegendienst betekend simpel weg meer betaald krijgen voor de zelfde (of zelfs minder) uren werk. Doordat hij in ploegendienst werkt kan hij mij meer ondersteunen met de dagelijkse dingen. Hij brengt meer tijd door met de kinderen dan iemand die een dagdienstbaan heeft. Daarin tegen moet hij soms ook werken met feestdagen zoals kerst en oudjaarsnacht. Zeer regelmatig is hij ook de nacht aan het werk en daar moet je tegen kunnen. Er zijn mensen die zich er niets bij voor kunnen stellen om s nachts te werken er zijn mensen die er doodziek van worden. Voor deze mensen zou de baan van manlief dus beslist geen goede baan zijn.

Het werk wat manlief doet is ook zeer afwisselend soms heeft hij lichamelijk erg zwaar werk. Een andere dag zit hij de hele dag achter de computer en doet hij lichamelijk bijna niets maar is het geestelijk uitputtend. Denk aan het maken van vele berekeningen en grote verantwoordelijkheden. Juist door de afwisseling is dit een goede baan voor manlief. Mensen die houden van routine en elke dag het zelfde doen, zouden zich hier niet prettig voelen. Voor iemand die niet houd van het omgaan met mensen zou een baan in de verzorging geen goede baan zijn. Maar voor iemand die daar van geniet kan die zelfde baan wel een goede baan zijn. Iemand met epilepsie moet je niet een hele dag achter een computer plaatsen terwijl het voor een persoon met lichamelijke beperkingen juiste een hele goede baan kan zijn. Zoveel mensen zoveel wensen maar wat is goed en wat niet? En wie bepaald dat dan?

Gaat het dan om het salaris wat je verdient in hoeverre iemand vind dat je een goede baan hebt? Ik hoef er niet om te liegen, manlief heeft een prachtig salaris waar we goed van kunnen rondkomen. Als we geen gekke dingen doen hoeven we beslist de eindjes niet aan elkaar te knopen en als we er verantwoord en wel overwogen mee omgaan kunnen we ook elke maand nog wat sparen. Dit salaris zou voor een miljonair waarschijnlijk aanvoelen als pure armoede. Die zou dit dan vast en zeker niet bestempelen als goede baan. Iemand die dag in dag uit werkt op een bananenplantage kan voor de begrippen in dat specifieke land wel een hele goede baan hebben. Wat wij hoogst waarschijnlijk zullen bestempelen als pure uitbuiting. Voor het salaris wat die gene verdient per dag kunnen wij hier nog geen brood kopen.

Ik ben van mening dat een goede baan verschilt per persoon. Om terug te komen op of manlief een goede baan heeft? Daar kan ik volmondig ja op antwoorden. Puur naar manlief kijkend heeft hij een baan die bij hem past.

Heb jij een goede baan?

 

Dit bericht is geplaatst op 28 september 2016. 1 reactie

Zorgverlof

Manlief heeft nu twee weken zorgverlof. Verlof om voor mij en de kinderen te zorgen. Wat een luxe en wat ontzettend fijn dat dit soort regelingen er zijn.

Dus ik zit op de bank en ik word compleet in de watten gelegd. Een kopje thee, een kopje koffie. Een glas water met pijnstillers, een bakje fruit, super lekkere glutenvrije brownie. Bedenk daarbij een tablet met netflix, de laptop en een boek binnen handbereik. Nee mensen, ik heb werkelijk niets te klagen.

De zorg voor de kinderen gaat manlief ook goed af. Manlief taxiet ze van en naar school. Zorgt er voor dat ze er keurig bij lopen en tussen door voorzien worden van wat te eten en drinken.

Al vanaf het moment dat ik manlief ken roept hij dat hij niet kan koken. Ook van de was wil hij niets weten. Werkelijk voor elke andere huishoudelijk klus hoef ik hem maar te vragen en hij doet het. Zo heb ik nog nooit in dit huis de ramen gelapt en ook stofzuigen en dweilen doet hij 9 van de 10 keer geheel uit zichzelf. Sinds we getrouwd zijn grapt manlief altijd dat het in de kleine lettertjes stond en dat hij zich er niet aan waagt.Op het moment dat ik hoorde dat ik even uit de running zou zijn en de was en het koken toch op manlief zijn takenlijstje zouden komen bedacht ik een plan, hoe ik het manlief makkelijk kon maken.

Vooraf aan de operatie zorgde ik dat alle was weg gewassen was. De manden helemaal leeg. Maar in een gezin met kinderen duurt de aanblik van lege wasmanden nooit lang en al snel zag ik de was zich flink opstapelen in de badkamer. Samen met jongste zoontje sorteerde ik de was. Het was voor hem een leuk spelletje. Wat voor soort was is dit? In welke mand hoort het dan? Na het sorteren stond ik voor de uitdaging om de mand naar zolder te tillen. Aangezien mij ten strengste verboden is om de eerste weken te tillen riep ik toch de hulp in van manlief. En wat denkt u? Manlief is prima in staat de was te doen. Alleen het opvouwen van de was liet hij aan mij over. Gelukkig is dat nou net een klusje wat prima te doen is, zo zittend op de bank.

Om het koken zo makkelijk mogelijk te maken had ik een aantal maaltijden in de vriezer gestopt. Laat dat nou helemaal niet nodig zijn geweest. Ik kwam namelijk tot de ontdekking dat manlief een prima maaltje kan koken. Zelfs na 11.5 jaar weet manlief mij nog te verassen! Die maaltjes in de vriezer komen mij nu wel goed van pas. Vandaag lukte het mij zelf om een maaltijd op tafel te zetten. Die maaltijd bereiden was ook het enige wat ik vandaag deed naast het lanceren van deze nieuwe website! (om eerlijk te zijn had ik daarbij ook de hulp nodig van manlief..)

Had ik al verteld dat ik de aller liefste en leukste man heb van de hele wereld?

Overstap energieleverancier

De overstap van de energieleverancier is vlekkenloos verlopen. Inmiddels hebben we het boete bedrag netjes terug ontvangen en werkt de toon naar behoren. In het begin was dit nog een klein puntje omdat onze gasmeter te oud was. Gelukkig stonimg_3127den we al op de planning om nieuwe meters te laten plaatsen. Een dag na het plaatsen van de meters liep ook toon prima mee.

Wat is het toch leuk om je verbruik te zien in grafiekjes en tabelletjes. Met dit prachtige weer staat de verwarming niet aan en kunnen we zien dat we minimaal gasverbruik hebben. Met het elektra schommelen we tussen de 6 en 7 kWh per dag. In het begin vond ik ons verbruik nogal fors. Dit beeld trok al snel bij toen we ‘vrienden’ toevoegde. Een hele leuke optie die toon aanbied zodat je kunt vergelijken met bekende hoe het verbruik er voor staat. Zo zou je elkaar kunnen uitdagen om minder te verbruiken. Ons leerde het dat we ongeveer de helft aan kwh per dag verbruiken dan de ‘vrienden’ die we hebben toegevoegd.

img_3128

Het viel ons gelijk op dat ons stroom verbruik op de warmere dagen hoger ligt per minuut. Dit konden we snel herleiden naar de vriezer die op zolder staat en extra zijn best moet doen om de temperatuur koel te houden. Op het moment dat de buitentemperatuur weer wat afnam zagen we ook het energie verbruik iets dalen.

Het maakt ons bewust wat elke handeling aan energie verbruik doet. Zo geeft ons koffiezet apparaat in de ochtend een ontzettende piek. Dus zet ik nu om half 8 een extra kop koffie in de pot die ik opdrink nadat ik de jongens naar school heb gebracht om half 9. De koffie is prima warm gebleven in de thermoskan en het scheelt weer een flinke piek in ons stroomverbruik. Ook de stofzuiger en het strijkijzer maken enorme pieken in het grafiekje. Nu hield ik al niet van strijken en deed ik dat amper je snapt dat het nu nog minder is img_3130geworden.

Ik heb immers een goed excuus nu. Het vreet stroom ;-).

Ik ben al met al erg tevreden over hoe de overstap is verlopen en blij dat we de stap gewaagd hebben. Stappen jullie wel eens over? Verliep het bij jullie ook vlekkenloos of liep je tegen dingen aan?

Dit bericht is geplaatst op 26 september 2016. 4 reacties

De operatie

Donderdag was de grote dag van de operatie. Na een zeer goede nacht kon ik zelf de kinderen nog naar school brengen. Ik hoefde me namelijk pas om kwart voor 1 te melden in het ziekenhuis. Sterker nog toen wij richting ziekenhuis reden zagen we oma met de jongens de straat in lopen voor de lunch.Dus nog even een laatste kus en knuffel voor vertrek. Dat was wel fijn.

Eenmaal in het ziekenhuis sloegen de zenuwe toch behoorlijk toe. Daar kreeg ik een kalmerend tabletje waar ik heerlijk relaxt van werd. Helaas kwam al snel de melding dat de operatie een paar uur uitgesteld zou worden. Nou ja het is niet anders gelukkig had ik de iPad mee met Netflix en kon ik een aflevering van gilmore gils kijken. Nog voor dat de aflevering af was kwam er iemand informeren hoelang ik al nuchter was en na even rekenen kwamen ze tot de conclusie dat ik de kandidaat was die in aanmerking kwam om gelijk geopereerd te worden.  Ze moesten namelijk het hele schema om gooien en zo werd ik als nog om de geplande tijd de ok op gereden.

Manlief mocht mee de ok in en mocht bij mij blijven toen ik onder narcose ging. Het was erg fijn dat ik hem zag op het moment dat mijn ogen dicht gingen maar dat hij ook weer naast mij zat toen ik wakker werd. Vooral dat laatste schijnt erg hilarisch geweest te zijn. Ik bleef namelijk maar zeggen dat ik manlief zoooo mooi vond. Hahah. Ik kan me daar weinig van herinneren wel dat ik om extra pijnstilling gevraagd heb omdat ik zo’n buikpijn had. Dus kreeg ik wat extra morfine toegediend.

De operatie die zou ongeveer 45 minuten tot een uur duren en dat waren de langste minuten van manlief zijn leven. Want na dat uur was er nog geen bericht, zelfs na 1,5 uur kwam er nog niemand dus begon hij hem best te knijpen. Uiteindelijk na bijna 2 uur kwam ik de ok uit en werd ik wakker gemaakt. Het was de bedoeling dat ze de cyste uit mijn eierstok zouden pellen maar dit was niet te doen. Mijn eierstok was zodanig aangedaan dat deze niet meer te redden was en deze is dan ook verwijderd. Ze hebben nog een klein stompje laten zitten. Dit doen ze zodat er nog iets te bestralen is mocht ik ooit eierstok kanker krijgen. De andere eierstok zag er nog goed uit en die zit er gelukkig nog helemaal in.

Donderdag op vrijdagnacht heb ik vooral hazen slaapjes gedaan. Ik sliep steeds een kwartier tot een half uur en was dan een minuut of 10 wakker. Om vervolgens weer in slaap te vallen. In de nacht heb ik ook gevraagd of de morfine er af mocht, aangezien ik graag naar huis wilde vrijdag en wist dat, dat alleen kon zonder de morfine. De pijn was prima te doen en ik wilde snachts eigenlijk wel graag even m’n benen strekken. Dit kon niet omdat ik nog een katheter had en ze me niet alleen wilde laten lopen. Vanaf een uur of 5 heb ik dan ook liggen wachten in bed tot ik van dat katheter bevrijd zou worden en dat was pas tegen half 9. Gelukkig had ik de iPad binnen handbereik en vermaakte ik me met wat afleveringen kijken.

Vrijdag ochtend om een uur of 9 stapte manlief de kamer binnen en die hielp me uit bed en kon ik eindelijk even mijn benen strekken. De verpleging had aangegeven dat ik eerst moest douchen voor ik naar huis toe mocht. Manlief hielp me onder de douche. Waar ik me opfriste en zo vlug mogelijk afdroogde en aankleedde. Al shakend zat ik op bed want het stukje lopen en douchen vrat toch wel energie. Gelijk daarna kreeg ik mijn controles, alles was in orde en om 10 uur had ik groen licht om naar huis te gaan. De verpleegkundige keek alleen mijn dossier nog even na om uit te zoeken wat ze met de operatie precies gedaan hadden omdat ik dat toen nog niet wist. Gelukkig stond er het zinnetje in mijn dossier dat ik ongezien (arts) met ontslag mocht. Dus ik hoefde niet langer te wachten op de arts voor goedkeuring ook legde ze me uit wat ze verwijderd hadden en dat ik komende weken echt rust moet houden. Manlief hees me in de rolstoel en we gingen weer op huis aan. Zo fijn! Samen met manlief dronk ik een kopje koffie en at een (glutenvrij) broodje. Daarna haalde manlief de kinderen uit school en hielp hij me de trap op toen hij weer thuis was.

De hele middag heb ik geslapen pas om half 5 ging ik weer naar beneden. Ik zat nog maar net op de bank toen mijn schoonouders voor de deur stonden met een bos bloemen. Terwijl manlief even een boodschap ging doen liet schoonmoeder de hond uit. En schoonvader hield een oogje in t zeil bij de kinderen. Zo fijn om zonder te vragen hulp te krijgen. Om 5 uur gingen ze weer op huis aan en was manlief ook terug. Ik deed nog even een app/berichten rondje en vertelde hoe het met me ging. Na het eten was ik toch wel erg moe en kroop ik mijn bed weer in. Na een paar uurtjes kroop manlief ook naast me ik vroeg hem nog om een kop thee en we keken samen een filmpje. Veel heb ik daar niet van gezien ik zakte steeds weg.

Afgelopen nacht had ik een goede nacht en heb ik redelijk geslapen. Ik ben een paar keer wakker geweest van een zeurende pijn in mijn schouder. Die pijn hield vandaag de hele dag aan. Ook voelt mijn long als of hij elk moment uit elkaar kan klappen een erg naar gevoel. De bekkenpijn waarmee ik de operatie in ging is bijna helemaal weg. Ik ben zeer opgelucht dat de operatie achter de rug is en dat ik nu aan het herstel kan werken.

Dit bericht is geplaatst op 24 september 2016. 5 reacties

De tuin met een staartje

Zo blij waren wij dat de tuin klaar was. Helemaal tevreden met het resultaat. Ik werd gewoon vrolijk van de plantjes in de bakken en dacht ja dit hebben we goed gedaan zo!

Helaas ontdekte we de eerste week en krimpscheur in een tegel. Kan gebeuren natuurlijk maar vervelend is het wel. De stratenmaker kwam terug om de tegel te vervangen. Hij boorde diverse gaten in de tegel om hem er uit eindelijk met grof geweld uit te halen. De nieuwe tegel liet hij in het gat zakken en de tuin was weer een plaatje. Was het niet dat hij met het boren water gebruikte en dit een nare sluier achterlaat in de tuin. Helaas laat die sluier zich niet zomaar verwijderen zelfs een hogedrukspuit bied geen oplossing. De stratenmaker verzekerd ons dat het over enige maanden er uit gesleten is door de regen en dat het echt goed komt. Oke eind goed al goed dachten wij.

image1

Tot we vorige week rare roest vlekken ontdekte in de tegels. Hoe langer en beter je kijkt hoe meer plekken je ziet. Het begint met een heel klein puntje roest en zet uit tot een flinke roest plek. Niet mooi en zo zonde! Dus wij namen weer contact op met de stratenmaker en lieten hem foto’s zien. Ja zegt hij dat gebeurd wel eens als er een te hoog ijzer gehalte in het zand zit waar ze de beton tegels van maken. Er is weinig aan te doen. Manlief gaf aan dat roest uitzet en dat dit dus alleen maar zou gaan verergeren. Ja dat klopt. De stratenmaker gaf aan dat hij met de leverancier in gesprek gaat en met de fabriek hoe ze dit voor ons het beste kunnen oplossen.

De stratenmaker gaf ook aan dat hij eigenlijk zijn werk al had gedaan en dat hij de tegels niet opnieuw gaat leggen. Mocht de fabriek een nieuwe partij tegels leveren moeten ze ook een stratenmaker leveren. ‘Want dit gaat niet over mijn rug’. Ik begrijp die opmerking wel want hij heeft zijn werk prima afgeleverd. Het is zuur voor ons beide. Wij zitten nu met een tuin waar we niet tevreden over zijn. Ik ben dan ook heel erg benieuwd wat voor staartje dit nog gaat krijgen. Ik houd jullie op de hoogte.

Dit bericht is geplaatst op 18 september 2016. 9 reacties

Controle echo

Gister mocht ik op controle bij de gynaecoloog. Ze wilde er zeker van zijn dat de cyste er nog steeds zit. Ondanks ik aan de pijn merk dat hij er echt nog wel zit moest er toch een echo gemaakt worden. De cyste werd opnieuw gemeten en was nu 11,5 cm bij 9.5 cm. Dat is groter dan de vorige keer. Dit kon verder geen kwaad. Manlief vroeg of we een echo foto mee mochten. Hier had hij nog een plannetje mee en dat vond ze zo grappig dat ze zelfs de echo opnieuw maakte omdat het afdrukaparaat vast liep. De laatste puntjes spraken we nog door en ze wenste me succes volgende week. Helaas is het niet mijn eigen gynaecoloog die de operatie gaat doen maar haar collega die gespecialiseerd is in deze ingreep.

Daarna kon ik naar de volgende afspraak met de verpleegkundige. Daar besprak ik mijn medicijn gebruik en dieet. Ook legde ze alles stap voor stap uit. Hoe gaat de opname, hoe gaat de narcose, wat kunt u verwachten. Allemaal fijne praktische dingen. Ze gaf aan dat er bij mij een extra persoon aanwezig zou zijn om me extra goed in de gaten te houden. ( door de recente hemiplegische migraine aanvallen) Ook word ik extra gemonitord tijdens de narcose en nog zo’n 3 tot 4 uur na de operatie. Dit om er zeker van de zijn dat alles goed gaat. Dit geeft mij wel rust. Wetende dat ze alles nauwlettend controleren. Het liefst houd ik zelf de touwtjes in handen maar dat gaat niet. Ik gaf nog aan dat ik totaal niet tegen overgeven kan en dat ik daar compleet van in paniek raak. Ik weetniet hoe anderen dat doen maar bij mij komt het er dan zelfs bij mijn neus uit waardoor ik heel benauwd word en het gevoel krijg dat ik stik. Gelukkig zei ze dat ze daar een middeltje voor hebben en dat het er voor gaat zorgen dat ik niet hoef te spugen. Op dat moment voelde ik een onwijze last van mijn schouders vallen. Dat was fijn kan ik u vertellen. Ik heb er vertrouwen in dat het goed gaat komen.
Natuurlijk heb ik er nog steeds de zenuwe van maar angst nee, dat niet meer.

image1-2

S middags gingen we gewapend met de echo foto langs mijn schoonmoeder. Ik gaf haar de foto en manlief zei haar, nou de gynaecoloog zei dat alles er goed uit ziet en dat het goed groeit. Nee maar.. Ben je inverwachting dan? Vroeg ze. Ja helaas zit het in mijn eierstok zei ik.. Maar wat gaan ze er mee doen ? Verwijderen? Kan je operatie wel door gaan? Uhm ja, weet je waar je nu naar kijkt? Die grote zwarte bal, is de cyste. Och zegt ze gelukkig. Ik dacht al, dat kan toch niet… En toen moest ze lachen. We dronken daar een kop koffie en gingen richting school.

De kinderen hadden daar een museum gebouwd met hun schatten die ze verzameld hebben in de vakantie. Alle ouders mochten eerder komen om door hun eigen kind(eren) te worden rond geleid door de klassen om alles te bewonderen. Ik vond het erg leuk gedaan.

Na zo’n dag vol activiteiten was mijn energie op. Koken zat er niet meer in dus besloten we om frietjes te eten. We nodigde schoonouders uit om mee te komen eten. Dit bleek een schot in de roos te zijn aan gezien mijn schoonvader een etentje had van zijn werk. Nu hoefde schoonmoeder niet alleen te eten. Ze had als verrassing een heerlijk toetje voor ons mee. Gluten en melkvrij roomijs. Echt een aanrader! Het is te vinden bij de Aldi in de vriezer.

Omdat schoonvader nog niet op de hoogte was van de echo besloot schoonmoeder een foto te maken en die door te sturen naar hem. Het grapje smaakte wel naar meer vond ze. We wachten maar kregen geen reactie. Oudste zoontje sprak nog even een berichtje in ook dat verstuurde ze. En we wachten weer. Omdat schoonmoeder het al helemaal voor zich zag hoe schoonvader uit zijn plaat ging tussen zijn collega’s besloot ze er snel een berichtje achter aan te sturen met ‘grapje’ gelukkig kon hij het grapje wel waarderen. Zo sloten we deze best wel spannende dag heerlijk luchtig af.

 

Dit bericht is geplaatst op 16 september 2016. 1 reactie