Archief | februari 2017

Wat doen emoties met je uitgave?

Onze uitgave de afgelopen week waren op zijn zachts gezegd vreemd te noemen. Aan de ene kant had ik het gevoel dat we alles wel onder controle hadden. Dat de uitgave best wel mee vielen. Aan de andere kant had ik het gevoel van complete chaos. Ook het gevoel van wat maakt het allemaal nog uit speelde regelmatig op.

De emoties namen de overhand en nu ik alle bonnetjes keurig verwerk zie ik al snel dat ik de afgelopen maand maar liefst 17x ja echt waar! 17x in de winkel was. Het viel me op dat ik bijvoorbeeld een bon had van de boodschappen in de ochtend en van dezelfde dag een bon van de middag bij dezelfde supermarkt. De tweede keer staan er 2 broden en een ontbijtkoek op de bon. Dat geeft maar weer aan hoe de emoties een chaos scheppen in je hoofd waardoor je simpel weg niet meer helder kunt nadenken.

De uitschieter was een bonbedrag van 148 euro bij de Aldi. Daar kochten we behalve de boodschappen twee plafondlampen, een boren set, een multitool apparaat en een vochtmeter duidelijk een geval van: manlief die mee gaat boodschappen doen. Zelf neem ik namelijk niet de moeite om te struinen in de bakken in het middelste pad. Nu is multitool best handig als je elke dag aan het klussen bent. En worden de andere aangeschafte dingen ook gebruikt. Met de plafondlampen zijn we heel erg blij. In het hele huis hebben een zelfde soort lamp van een groot woonwarenhuis, die helaas deze lamp uit het assortiment hebben gehaald. Nu kunnen we door deze look a like lampen toch nog eenheid creëren. Al met al ware deze extra dingen totaal goed voor 62 euro.

Verder zag ik dat we deze maand 26 euro betaalde voor het inschrijven van de jongens bij het zwembad. 3,95 voor een cadeautje voor een kinderfeestje, 15 euro voor een cadeaubon, 25,90 voor een kraamcadeau, 28,78 bij de action. Bij de action kocht ik shampoo, deo, stofzuigerzakken en meer van onze vaste producten. Bij elkaar 161,63 euro aan extra uitgave.

Totaal gaven wij uit van ons boodschappenbudget / huishoudbudget 499,72 euro terwijl ons budget 450 euro per maand is. Wederom over het budget dus. Ik ben heel erg benieuwd hoe de maand maart zal verlopen. Hopelijk hebben we in maart minder extra uitgave alhoewel we twee verjaardagen te vieren hebben in het gezin.

Hoe beïnvloed jou emotie de uitgave?

Dit bericht is geplaatst op 28 februari 2017. 1 reactie

Vreemde vakantie

De week vakantie zit er voor ons bijna op. Deze vakantie was alles behalve een feestje te noemen. Toch ben ik blij dat de kinderen niet naar school hoefde ze konden mee in het ritme van de dagen hoe onvoorspelbaar die ook waren.

Regelmatig ging de telefoon kunnen jullie dit regelen? Is het mogelijk dat? Zo waren we elke dag in touw voor oma, wat we overigens met veel liefde voor haar doen. Gister was de uitvaart van opi. Er zijn prachtige dingen gezegd, gedichten gemaakt en liederen geluisterd. Stiekem ben ik wel blij dat het er op zit. Ik ben me er bewust van dat we dit juist als begin moeten zien maar ik denk dat jullie wel begrijpen wat ik bedoel.

Elk momentje van rust probeerde ik tussendoor mee te pakken. Dan zei ik tegen manlief ik ga even een half uurtje plat hoor! Maak je me zo wakker. Dan heb ik straks nog even tijd voor de was, of iets schoon te maken. Dan kwam hij een uur of 3 later bij me om me wakker te maken. Heel lief dat hij me zoveel heeft laten slapen. Ik had het ook echt nodig. Maar nu moet ik daar de gevolgen onder ogen komen.

Stapels met was liggen er in de badkamer. Boodschappen die gedaan moeten worden. Ruimtes in huis die een opfris beurt kunnen gebruiken. Rekeningen die betaald moeten worden en zo meer. Dat zorgt voor een behoorlijke onrust in mijn hoofd. Dus met de juiste balans zal ik de komende week hiermee aan de slag gaan.

Vandaag gaat manlief aan de slag om een radiator te plaatsen op zolder. Dit is een pittig klusje de buizen die over de zolder lopen zijn namelijk een afwijkende maat. Er moet draad getapt worden, nieuwe aansluitingen gemaakt worden en noem maar op. We hebben dus Een dagje zonder verwarming in huis, vesten hebben we al aan en de dekentjes voor op de bank liggen klaar.

Als ik hier alles weer wat op de rit heb zal ik een blogje maken met een klus update van de zolder want dat word o zo mooi! Een fijn weekend allemaal!

 

Personal shopper

Maandag ochtend ging de telefoon. Oma had dringend nieuwe broeken nodig. Door alle stress en zorgen rond en om opa, is oma de nodige kilo’s kwijt geraakt. De kleding die ze in haar kast heeft past niet. Met een aantal gelegenheden voor de boeg is het dan wel fijn om een broek aan te kunnen doen die niet van de bips zakt. Aangezien er in de woonplaats van oma geen kleding winkels zijn met geschikte kleding en haar hoofd er niet naar staat, wat natuurlijk heel begrijpelijk is! Was de vraag of ik voor haar een broek wilde gaan kopen.

Met alle liefde wilde ik dat voor haar doen. Dus samen met oudste ging ik op pad voor een nieuwe broek voor oma. Maar waar begin je en wat is geschikt? Door het gewichtsverlies moest ik de broek op de gok kopen. Welke maat ze nodig had wist oma namelijk niet.

Ik bekeek broek voor broek en keurde ze stuk voor stuk af. Arg winkelen is mijn hobby niet en zal het ook nooit worden. Toch ging ik met een missie en dat moest en zou slagen. Ik vroeg een medewerkster in de winkel om hulp. Ik legde uit naar wat voor broek ik opzoek was en gaf aan dat het een kort model moest zijn omdat oma maar korte benen heeft. Ongeveer in deze maat en ik gebaarde de breedte van oma’s heupen met mijn handen. Heb je geen specifieker iets. Nee sorry, maar ik overtuigde de medewerkster ervan dat als ik de broek in mijn handen zou hebben, dat ik wel wist of het de broek zou zijn die ik voor ogen had.

Na een paar broeken hield ze DE broek omhoog en ik wist dat het die moest worden. Het was een broekmaat 38 weet u het echt zeker mevrouw? Want dit model valt klein. Ja ik weet het zeker dit is de broek die ik zoek.

S’avonds na het eten reden we richting oma. Direct ging ze naar boven om de broek te passen. Al snel kwam ze de kamer in paraderen. De broek zat als gegoten! Ze was zo blij en dankbaar dat ik voor haar de broek had gekocht en dat hij ook nog zo goed paste. Maar nu heb ik de broek wat moet ik daar dan op dragen? Iets waar u zich prettig in voelt, iets in kleur omdat opa van kleur hield of iets wat opa erg mooi vond. Wat u ook kiest het is goed. Ze ging terug naar boven en struinde in haar kast op zoek naar het geschikte schirt. Ze kwam terug beneden met een heel net shirt met een blauw accent er in. Prachtig. Ze ging zitten en zuchte eens diep. Zo, dit is fijn dit is ook weer geregeld.

Kwam daar zomaar mijn verborgen talent als personal shopper tevoorschijn en dat terwijl ik een hekel heb aan shoppen!

Dit bericht is geplaatst op 21 februari 2017. 2 reacties

Geluk

Geluk
Geluk komt niet vanzelf
daar moet je naar opzoek.
De weg er naar toe
vind je in geen enkel boek.
Zou het misschien zitten
in wat minder nemen
en wat meer geven?
wellicht
in een wat soberder leven
in tevredenheid
en wat minder streven?

 

Dit prachtige gedicht stond op de rouwkaart die vanmorgen op de mat viel. Dit weekend is mijn opa overleden. Zittend aan zijn sterf bed werd ik overspoeld door prachtige herinneringen. Ik hield zijn hand vast en vertelde hem dat het tijd was om het leven lost te laten. Dat hij zich geen zorgen hoeft maken om oma. Dat wij voor er voor haar zullen zijn en dat hij altijd een plekje zal hebben in ons hart. Hij kneep in mijn hand en een flauw glimlachje verscheen om zijn mond. Ik nam afscheid en we gingen naar huis. Enkele uren later werd ik gebeld dat hij overleden was. Het gevoel van rust overheerste. Natuurlijk hebben we veel verdriet en zullen wij hem missen. Pas na het lezen van het gedicht viel er veel op zijn plek. Ik heb toch meer van hem overgenomen dan ik me besefte, de manier hoe hij in het leven stond, tevreden zijn met minder. Dat zal ik elke dag met me mee dragen.

Dag lieve opi…

Dit bericht is geplaatst op 20 februari 2017. 10 reacties

heimwee naar onze vorige woning

Ruim 2 jaar geleden verhuisde we naar onze huidige woning. We hadden erg veel last van de mensen die in de wijk woonde. Vooral het nachtelijke geluidsoverlast maakte dat we heel graag wilde verhuizen. De situatie was simpel weg niet bevorderlijk voor mijn gezondheid. Op het moment dat de muziek aan ging bij de overburen steeg mijn stressniveau. Dit gebeurde helaas dagelijks nou ja, meestal nachtelijks. De politie meldde ons toen der tijd dat we dan ook maar niet in die wijk moesten gaan wonen.Toen hebben we eieren voor ons geld kozen en zetten ons huis te koop. Ruim 1.5 jaar later werd het eindelijk verkocht met een flinke restschuld. Voor de gene die langer mee lezen zal dit tot zover een bekend verhaal zijn.

Nu wonend in een zeer rustige en groene wijk zijn er toch dingen die ik mis. Namelijk het huis. Dat huis was af, helemaal naar wens, ons huis, ons thuis. Nu is het niet zo dat ik me hier niet thuis voel. Dat komt steeds meer en meer maar daarvoor is manlief dagelijks aan het klussen. Dat klussen, daar ben ik nu na 26 maanden wel een beetje klaar mee. Het is niet zo dat ik vind dat manlief niet snel genoeg is. Hij doet ongelofelijk veel. Ik ben ook ontzettend trots op hem! Maar de rust die het geeft dat je door je huis heen loopt, dat alles klopt en af is. Dat er geen zeeën van geld weglekken naar klusmaterialen. Dat manlief ’s avonds niet in bed ligt lijstjes te maken met wat er allemaal nog gedaan moet worden. Dat we samen ook echt ontspannen op de bank een film kunnen kijken. Want hoe je het ook went of keert manlief is in zijn achterhoofd altijd bezig met klussen.

Wat ik ook mis is de folderbezorger. Dat klinkt een beetje raar want wij hebben een nee/nee sticker op de brievenbus en buiten dat, ken ik die hele jongen niet. Maar het was altijd zo gezellig dat hij luid zingend de folders bezorgde bij de buren.

De supermarkt op steenworp afstand mis ik ook. Hier hebben we ook een supermarkt in de buurt. Die is net even verder en is van een andere keten. Ze verkopen er niet de producten die wij graag gebruiken. Ik ben best wel een gewoonte dier en heb erg moeten wennen in het begin. Ik had namelijk zo’n vast rondje/routine in die winkel dat ik zeker de eerste tijd een stuk duurder uit was of dingen vergat mee te nemen. Echter doen we nu de meeste van onze boodschappen bij een andere winkel.

Toch ben ik nog steeds elke dag blij dat we verhuisd zijn. Wakker worden en de vogeltjes horen fluiten is een luxe die ik nu zeer waardeer. De vele speeltuintjes waar de kinderen veilig kunnen spelen zonder dat ik eerst kapot geslagen bierflesjes en naalden moet opruimen. De kinderen kan ik hier lopend naar schoolbrengen dat is echt heel erg fijn. Wonend in ons oude huis moest ik daar zeker 5km voor fietsen. Hoe blij ik en trots ik ook ben op ons paleis in wording, zal ons oude huis toch altijd een speciaal plekje hebben. Het was namelijk ons eerste huis.

Herkenbaar? Of laat je makkelijk dingen los?

 

Dit bericht is geplaatst op 17 februari 2017. 6 reacties

Jij, je, jouw of u?

Gister kreeg ik in een reactie de vraag, waarom onze kinderen u zeggen? Wat een leuke vraag dankjewel Ilse!

De eerste reden is denk ik omdat zowel ik als manlief dat van huis uit hebben meegekregen. Een volwassene spreek je aan met u. Dit is een ingesleten gewoonte. Gewoontes geef je nou eenmaal bewust en onbewust mee aan je kinderen.

Daarbij komt dat ik het een stukje respect vind naar oudere toe. Ik merk heel duidelijk dat de oudere generatie (70+) het fijn vind om met u aangesproken te worden.

Ik was (voor ik afgekeurd werd) werkzaam op een buitenschoolseopvang. In de groep had ik een meisje die mij altijd aansprak met u. Als ze iets vroeg dan was dat vanzelfsprekend met: wilt u mij helpen? Dat vind ik persoonlijk een stuk fijnere benadering dan dat iemand van een jaar of 8 mij aanspreek met: kun jij me ff helpen? Dat ge je, jij en jouw voegt mij simpel weg niet. In bovenstaand voorbeeld vind ik de jij vraag zelfs brutaal overkomen. Doordat ze me altijd aansprak met u had ze ook iets liefs waarom weet ik niet, het was gewoon een gevoel. Daarmee wil ik niet zeggen dat kinderen die geen u zeggen niet lief zijn. Toevallig gaf de juf van oudste deze week aan dat ze hem altijd zo lief en beleefd vind. Ik denk dat ze doelde op het zelfde gevoel wat ik ervaarde bij het meisje op de buitenschoolseopvang.

Ik weet dat iedereen zijn eigen mening heeft en eigen manier heeft van opvoeden en dat is natuurlijk prima. Misschien vinden jullie ons juist wel ontzettend ouderwets en dat mag.

Spreken jou kinderen volwassene aan met u? Dan ben ik natuurlijk heel erg benieuwd naar waarom wel of waarom niet?

Dit bericht is geplaatst op 16 februari 2017. 6 reacties

Ouder worden

Dat je door het ouder worden wat uiterlijke ongemakken cadeau krijgt is een ieder wel bekend. Er zijn mensen die het knap lastig vinden dat hun volle bos haar een stuk dunner word en grijs kleurt. Zelf heb ik met die grijze haren totaal geen probleem. Nu heb ik tot op heden nog geen enkele grijze haar bij mezelf ontdekt dat werkt misschien ook wel mee. Ik ben van mening dat je elke grijze haar verdiend hebt door het leven en dat je die best mag laten zien! Manlief lijkt wel grijzer te worden met de dag. Ik vind het eerlijk gezegd wel wat hebben.

Dan rimpels of wimpels zoals mijn jongste zoontje van de week tegen me zei. O! Mama maar u heeft allemaal wimpels op u gezicht. Maar u bent nog wel mooi hoor! Ik kan zo genieten van die uitspraken van zoontje. Ik zie dan gelijk een soort van berglandschap voor me waar ze op de hoogtste top een vlag met wimpel plaatsen. Maar goed dat terzijde het krijgen van rimpels vind ik geen enkel probleem. Ik ben dan ook nog lang geen dertig maar ik heb echt de eerste rimpeltjes al gespot.

Iets waar ik minder blij mee ben en geen rekening mee heb gehouden is de enorme explosie moedervlekken op mijn huid. Ik weet dat dit iets genetisch is. Maar de laatste jaren lijk ik steeds meer en meer een krentenbol te worden. Zolang ze op mijn armen en benen opduiken vind ik het niet zo storend maar sinds enkele maanden ben ik bezitster van een aantal moedervlekken in mijn gezicht en die vind ik toch een stuk storender. Jammer maar helaas het is iets wat blijkbaar bij mij hoor en ik moet accepteren.

Onder vind jij ongemakken bij het ouder worden? Wat stoort je het meeste?

Dit bericht is geplaatst op 15 februari 2017. 6 reacties