Jij, je, jouw of u?

Gister kreeg ik in een reactie de vraag, waarom onze kinderen u zeggen? Wat een leuke vraag dankjewel Ilse!

De eerste reden is denk ik omdat zowel ik als manlief dat van huis uit hebben meegekregen. Een volwassene spreek je aan met u. Dit is een ingesleten gewoonte. Gewoontes geef je nou eenmaal bewust en onbewust mee aan je kinderen.

Daarbij komt dat ik het een stukje respect vind naar oudere toe. Ik merk heel duidelijk dat de oudere generatie (70+) het fijn vind om met u aangesproken te worden.

Ik was (voor ik afgekeurd werd) werkzaam op een buitenschoolseopvang. In de groep had ik een meisje die mij altijd aansprak met u. Als ze iets vroeg dan was dat vanzelfsprekend met: wilt u mij helpen? Dat vind ik persoonlijk een stuk fijnere benadering dan dat iemand van een jaar of 8 mij aanspreek met: kun jij me ff helpen? Dat ge je, jij en jouw voegt mij simpel weg niet. In bovenstaand voorbeeld vind ik de jij vraag zelfs brutaal overkomen. Doordat ze me altijd aansprak met u had ze ook iets liefs waarom weet ik niet, het was gewoon een gevoel. Daarmee wil ik niet zeggen dat kinderen die geen u zeggen niet lief zijn. Toevallig gaf de juf van oudste deze week aan dat ze hem altijd zo lief en beleefd vind. Ik denk dat ze doelde op het zelfde gevoel wat ik ervaarde bij het meisje op de buitenschoolseopvang.

Ik weet dat iedereen zijn eigen mening heeft en eigen manier heeft van opvoeden en dat is natuurlijk prima. Misschien vinden jullie ons juist wel ontzettend ouderwets en dat mag.

Spreken jou kinderen volwassene aan met u? Dan ben ik natuurlijk heel erg benieuwd naar waarom wel of waarom niet?

6 thoughts on “Jij, je, jouw of u?

  1. Ik las dit gisteren ook en wilde ook reageren. Onze kinderen zijn ook opgevoed met u. In het limburgs is dit ‘geer’. Dit komt omdat onze ouders dit ook weer hadden naar ons toe. En ook ik vind het net wat prettiger klinken als en meisje/jongen van een jaar of 10 mij aanspreekt met ‘geer’.
    Ieder moet doen wat hij het fijnste vindt, maar ik vind het prettig. De kinderen weten niet beter.

    Like

  2. Wat leuk dat je er een blogje over geschreven hebt.
    Toen ik kind was (ben 46) noemden veel kinderen hun ouders bij de voornaam. Dat wilden mijn ouders dan weer niet, maar wel je ipv u. Wij hebben wel altijd geleerd gekregen om u te zeggen tegen ouderen en dat doe ik nog altijd. Mijn oma wilde liever dat ik je zei toen ik groter was, maar ik kon er niet aan wennen. Zij zei altijd respect krijg je niet met u, dat moet je verdienen.
    Onze kinderen zijn 12 en 17 en zeggen je. Tegen ouderen leren we ze wel u te zeggen maar dat staat voor ons los van onszelf. Als ze erg gaan jij-en dan zeg ik er wat van. Ik vind u vrij afstandelijk voelen. Ik ben het dan ook niet gewend van huis uit en man ook niet.
    In onze familie zeggen de kinderen ook geen oom en tante maar gewoon de voornaam. Zijn overigens hele beleefde kinderen, altijd alstublieft en dankjewel. Wij zeggen ook geen oom en tante tegen de broer en zussen van mijn vader omdat ze maar een paar jaar ouder zijn dan wij en ze stellen er ook geen prijs op. Net als wij overigens, neefjes en nichtjes mogen mij gewoon bij mijn naam noemen.

    Like

    • Ilse graag gedaan! Ik vond het leuk om er iets over te schrijven en de verschillen te lezen hoe iemand anders het doet. Zelf zeg ik nog altijd oom en tante tegen mijn ooms en tante ook mijn kinderen zeggen dat tegen hun ooms en tantes, mijn neefjes en nichtjes die zeiden in het begin mijn voornaam nadat ik twee keer hun herhaalde / verbeterde met tante blogaanmnbeen noemen ze mij ook zo. Het leuke is dat ze dit nu ook naar de andere doen, voor ons voelt dit niet afstandelijk en wij vinden dat juist wel prettig. Ik ben het helemaal eens dat je respect moet verdienen en dat dat niet komt aanwaaien!

      Like

  3. Ik persoonlijk vind het ook raar klinken als kinderen tegen hun ouders u zeggen, zo afstandelijk. Wij zijn dit ook niet gewend vanuit huis. Wij hadden vroeger ook vriendjes die hun ouders bij de voornaam aanspraken, maar dat mochten wij echt niet. En dat vind ik ook weer net wat te ver gaan, papa en mama is toch een eretitel die (helaas) niet iedereen gegeven is.
    Ik zeg wel u tegen oudere mensen zoals mijn opa’s en oma’s en ooms en tantes. En wie je als vreemde ook maar tegenkomt. De kinderen zeggen tegen opa & oma ook je, en vaak ook tegen de ouders van vriendjes. Die geven dit ook zelf aan, want de kinderen beginnen wel met u. Dat leren we ze wel. Maar ik denk ook dat we in een hele andere tijd leven en de ouders van nu opgegroeid zijn.
    Ik zeg tegen mijn tante die maar 10 jaar ouder is, ook u. Dit komt omdat ik 8 was toen ze in onze familie kwam en wij dat zo geleerd hebben van mijn ouders. Vind het raar klinken ondertussen maar kan echt niet anders. Gelukkig spreek ik Fries met haar en klinkt Jo net wat leuker dan u:-) Ze zegt er ook niks (meer) van, en zo vaak spreek ik haar ook niet.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s