Archief | mei 2017

Vriendschap

Ik geloof er in dat je mensen op een bepaald moment in je leven tegenkomt als je ze nodig hebt. Je laat mensen ook los op het moment dat het daar de tijd voor is. Niet perse door een overlijden maar soms groei je als vrienden uit elkaar. Dat is niet altijd even makkelijk maar wel nodig om verder te kunnen met je leven. Dingen gebeuren met een reden.

Nu had ik afgelopen week wel een hele vreemde/ bijzondere ontmoeting. Een vrouw sprak mij aan en maakte de opmerking dat ze mij werkelijk overal tegen komt. Waarop ik reageerde dat ik haar niet herkende en dat het en bijzonder is als ze me steeds tegen komt aangezien mijn actieradius niet heel groot is. Ik bevind me meestal tussen de school van de kinderen, thuis en de supermarkt en dan heb je het wel gehad. Nee ze wist het zeker, ik ben de gene die ze overal ziet! Ze wenste me een fijne dag en dat was ons eerste gesprekje.

De volgende dag ging ik met de kinderen naar het strandje. Iets wat ik nooit doe. Het was een dag met een goude randje. (Het feit dat ik met de kinderen een uitstapje kon maken is een feestje opzich) We zijn er niet heel lang geweest maar toch is het bijzonder. Ik hielp de kinderen met omkleden en maakte afspraken met ze. Ik plofte neer op een handdoek en tot mijn schrik lag de vrouw die me de dag ervoor aansprak op een handdoek naast me. Ze keek me aan en zei triomfantelijk ik zei toch dat ik jou echt overal tegen kom.

We hadden een meer dan interessant gesprek. Ze vertelde haar levensverhaal over haar ziek zijn en hoe ze daar mee omgaat. Hoe en waarom ze bepaalde keuzes heeft gemaakt in het leven. Het eigenaardige aan dit verhaal is dat ik dezelfde vorm van reuma heb. Dat iemand die ik totaal niet ken me uit het niets zo iets persoonlijks verteld vind ik heel bijzonder. Dat we daarin blijkbaar behoorlijk wat raak vlakken hebben maakt het nog bijzonderder.

Na een uur gingen we beide richting huis. Nog voor we afscheid namen van elkaar zei ze, ik weet eigenlijk helemaal niet hoe je heet. Ik stelde mezelf voor en zei tot snel dan maar.

Hebben jullie wel eens van dit soort bijzondere ontmoetingen?

Dit bericht is geplaatst op 29 mei 2017. 2 reacties

Challenge

Gisteravond keek ik de documentaire Cowspiracy op Netflix. Het gaat over de invloed van veeteelt op de aarde. Dat veeteelt de grootste bron van vervuiling is op de wereld. Dat de CO2 uitstoot van fabrieken erbij in het niet vallen.

Er werd verteld dat je als consument vaak voor gespiegeld krijgt om zuinig om te gaan met water door een waterbesparende douchekop te plaatsen, niet te lang onder de douche te gaan, om je planten met regenwater te besproeien. De kraan uit te zetten tijdens het tandenpoetsen en zo zijn er meer druppels op de gloeiender plaat manieren op te noemen die een consument kan doen voor een groener en zuiniger leven. Echter de grootste besparing in de grondstoffen het niet eten van vlees kom je een stuk minder tegen. Al helemaal niet op een website zoals die van Greenpeace. waarom dat zo is dat word duidelijk in de documentaire.

Na het zien van de documentaire had ik gelijk het idee oké ik wil ook wat doen. Ik wil een maand vega eten. Geen dierlijke producten. Ik opperde dat bij manlief en hij vroeg mij hoe zie je dat dan voor je? Wil je dan om de dag geen vlees eten? Waarop ik hem vroeg hoevaak in de week eten wij vlees denk je? Nou ongeveer 3x in de week. Dus zou dat geen verschil maken. Nee inderdaad dan schiet dat niet op. Nee mijn idee is een maand lang helemaal geen dierlijke producten te eten. Oké was zijn antwoord. Wanneer begin je? Ik denk morgen. Wacht je niet tot 1 juni dan? De perfectionist in mij roept natuurlijk pas op 1 juni! Maar nee ik begin dus vandaag 28 mei 2017 met mijn challenge om een maand lang geen dierlijke producten te eten. Het enige puntje van aandacht is de voorbereiding. Doordat ik dit zo impulsief heb besloten heb ik totaal geen voorbereiding en zal ik dus vooral improviseren. Dat komt vast helemaal goed. Ik heb er vertrouwen in.

Het fijne is dat manlief eigenlijk helemaal niet verbaasd is door deze challenge. Ik laat wel vaker het vlees staan omdat ik er geen trek in heb. Ik maak regelmatig een gerecht voormezelf zonder vlees terwijl ik er voor de rest van het gezin wel vlees bij serveer. Doordat de kinderen een melkallergie hebben zijn er bij ons in huis al een hoop plantaardigeproducten aanwezig en vergt deze omschakeling een kleinere moeite. Wat ik wel ga missen zijn eieren. Want die eet ik regelmatig. Maar goed daar zal ik ook wel een vervanger voor vinden.

Manlief opperde nog of ik er over zou schrijven op mijn blog. Nee antwoorde ik, want ik doe dit voor mezelf. Waarom zou ik er over moeten schrijven? Nou misschien zijn er mensen die meelezen die de documentaire ook willen zien en met jou samen de challenge aan willen gaan. Dus bij deze. Mocht je het leuk vinden om deze maand met mij mee te doen met de challenge laat het me vooral weten! Of eet je al plantaardig tips zijn van harte welkom.

Dit bericht is geplaatst op 28 mei 2017. 3 reacties

Stoppen met duimen

Een gewoonte afleren is ontzettend moeilijk. Vaak weet je wel dat het niet goed is om te doen. Toch ga je er mee door.

Onze oudste zoon duimt. Dat doet hij al sinds dat hij in mijn baarmoeder zat. Op meerdere echo’s zat zijn duim in zijn mond. Na zijn geboorte hebben we nog enkele weken een speen aangeboden in de hoop dat hij die zou accepteren. Een speen is nou eenmaal makkelijker af te leren dan een duim. Maar nee, dat wilde zoon niet. Zijn duimpje dat was het helemaal. Nog steeds zit zijn duim bijna de gehele dag in zijn mond. Omdat hij zijn linker duim in zijn mond doet en rechtshandig is belemmerd het duimen hem niet in zijn dagelijkse bezigheden. IMG_0829

Samen met zoontje hebben we al meerdere pogingen gedaan om hem te laten stoppen met duimen. Eerst met een sticker kaart en hem attenderen op het duimen gedurende de dag vervolgens met het bekende middel bytex. Beide manieren werkte niet. Zoon had namelijk al snel door dat als je, je handen wast op school. Dat het vieze goedje er af is en kan de duim er weer in.

IMG_0830Nu zijn tanden los gaan zitten en het wisselen toch echt heel erg dichtbij komt vond ik het hoog tijd om op zoek te gaan naar een andere manier om het duimen af te leren. Ik vond van een bekende nanny van de televisie een artikel over een hulpmiddel die je over de duim heen schuift zodat er geen vacuüm getrokken kan worden tijdens het duimen. Daardoor hebben de kinderen er geen bevrediging meer van en verdwijnt de behoefte om te duimen. Op de site stonden de afmetingen vermeld van het product. Ik besloot voor het bestellen de duim op te meten van zoon en kwam helaas tot de conclusie dat zoon al te groot is voor het hulp middel.

Ik vervolgde mijn zoektocht op internet en kwam een soort gelijk product tegen die wel een groter maatje aanbied. Namelijk de pluim voor je duim. Ik besloot de gok te wagen en plaatste de bestelling. Het pakketje liet wel even op zich wachten maar vanmiddag kwam de postbode dan toch aan de deur met het pakketje. IMG_0832

Het pakketje was geadresseerd aan zoon en voorzien van dinosaurus stickers en een lieve boodschap. Zoontje mocht uiteraard zelf het pakje open maken. We vonden een sterrenstelsel sticker kaart en een vel met sterren stickers.  Zoon is helemaal gek van het heelal, planeten en sterren dus deze beloningskaart is een schot in de roos.

In de doos zat een speelgoed tol en een andere doos met het hulpmiddel. Zoontje maakte het doosje open en wilde het hulpmiddel direct passen.  Het hulpmiddel moet bevestigd worden met speciale bandjes. Vergelijkbaar met de bandjes die je in het ziekenhuis om krijgt maar dan in allerlei vrolijke kleurtjes. Tijdens het kiezen kwam jongste zoontje nog even kijken wat we aan het doen waren. Jongste zoontje zit op het moment in de roze is voor meisjes en blauw voor jongens fase. Hij kon het dus niet laten om te zeggen, wat stom zeg ik zie dat er roze meisjes bandjes zijn. Waarop oudste direct reageerde ik wil een roze bandje! En zo geschiede. We bevestigde de pluim voor je duim met een roze bandje.

 

Het is voor zoon wel erg onwennig dat hij iets om zijn duim heen heeft. Door zijn prikkelverwerkingsstoornis hadden wij echter verwacht dat het een drama zou worden. Dat hij van de ene naar de andere driftbui zou gaan. Dit valt ons tot nu toe mee. Hij is vanmiddag wel even heel boos geweest. Want hij wil zo graag duimen maar hij weet ook heel goed waarom het belangrijk is om te stoppen met duimen.

Het slapen gaan wil tot nu toe niet lukken. Zoon is nu al meerdere keren bij ons geweest dat hij zo graag wil duimen en niet kan slapen zonder duim. Tot nu toe nog zonder driftbui. Als ik hem wijs op het sterrenstelsel en dat hij morgen ochtend echt een ster mag plakken als hij wakker word kan ik hem steeds terug in bed krijgen. Ik voorzie dan ook geen grote problemen als hij eenmaal in slaap is. Maar het in slaap vallen zonder duim in zijn mond is toch wel een dingetje.

Ik ben heel benieuwd of dit de methode is die gaat werken. Ze beloven dat kinderen binnen 4 weken helemaal van het duimen af zijn. Word vervolgd…

Dit bericht is geplaatst op 23 mei 2017. 8 reacties

Dat is zo armoedig!

Tijdens een gesprekje met iemand over het verbouwen en op knappen van onze woning kwamen we op het onderwerp vloeren uit.

Deze persoon vertelde dat hij ontzettend veel spijt heeft van het feit dat ze bij hun eigen verhuizing gekozen hebben voor een laminaat vloer in de slaapkamer. Want dat voelt elke dag zo armoedig! Vloerbedekking is veel fijner voor een slaapkamer. Aldus deze persoon.

Ik gaf aan dat ik nog elke dag blij ben met de laminaat vloer op de boven verdieping. Dat ik het juist een verrijking vind. Even snel de stofzuiger er overheen en klaar. Af en toe dweilen en de vloer ziet er weer als nieuw uit. Maar ook ingeval van een kop koffie die om gaat, je dweilt het op en klaar. Een kop koffie die om gaat over je vloerbedekking geeft een hele andere uitdaging. En ja, wij drinken inderdaad regelmatig een kop koffie in bed. Dat is zo relaxt wakker worden!

Van dit soort gesprekjes geniet ik altijd. Het zet me aan het denken. Nu vraag ik me af: vinden jullie een laminaatvloer in een slaapkamer ook zo armoedig?

 

 

De grotedag

Vandaag is het de grote dag van de beste vriend van manlief. Hij gaat namelijk trouwen. Tenminste dat is de bedoeling, het is altijd maar afwachten of het bruidspaar ook daadwerkelijk het ja woord tegen elkaar zegt. Samen met manlief mag ik daarbij aanwezig zijn. Ontzettend leuk!

Dit soort dagen vraagt voor mij de nodige voorbereidingen en vooral veel rust vooraf. De afgelopen dagen was het dan ook stil op dit blog en deed ik niets. Manlief is 6 dagen thuis om de boel draaiende te houden, zodat ik de rust kan nemen die nodig is. Heel erg fijn!

Vorige week toen de jongens op schoolreis waren gingen manlief en ik op pad voor een geschikte outfit. Binnen notime waren we geslaagd en klaar voor vandaag. Niets kan meer mis gaan zou je denken. Helaas heb ik gister iets gegeten wat niet helemaal lekker is gevallen. Waarschijnlijk heb ik toch iets van gluten binnen gekregen en bij de kleinste hoeveelheid is de reactie van mijn lichaam dat mijn buik enorm opzwelt. De kleding die ik kocht vorige week past dus niet. Met mijn minimalistische garderobe ligt er voor de rest geen geschikte kleding voor een bruiloft in de kast. Daar baal ik dus echt enorm van. Ik ben dus nu druk aan het brainstormen hoe ik dit ga oplossen. Ga ik last minute naar de winkel voor een andere outfit? En verspil ik hiermee kostbare energie die ik vanmiddag hard nodig heb of haal ik mijn kast leeg en kijk ik of ik toch iets geschikts kan combineren. Ik denk nog even verder.

Het cadeau wat we het bruidspaar zullen geven is een enveloppe met een fijn bedrag er in. Hoewel ik dit niet het leukste cadeau vind om te geven weet ik dat ze er erg blij mee zullen zijn.

Wat vinden jullie een geschikt cadeau om te geven met een bruiloft?

Dit bericht is geplaatst op 19 mei 2017. 4 reacties

Bloemetjes buiten zetten

Onze plantjes staan vol in de bloei. Graag deel ik deze pracht en praal met jullie.

Onze sanseveria heeft voor het eerst prachtige witte bloemen. IMG_0814

Ook in de tuin staat er van alles in bloei!

IMG_0813IMG_0809IMG_0810IMG_0808IMG_0811

Daar word een mens toch spontaan vrolijk van!?

Dit bericht is geplaatst op 16 mei 2017. 1 reactie

Dit jaar geen schoolfoto

De jongens mochten vorige maand op de schoolfoto. Stiekem keek ik best wel uit naar het resultaat. Leuk weer verse foto’s aan de muur. Van die stralende goedlachse jongens van ons. De opa’s en oma’s weer verwennen met een afdruk. Ja dat leek me wel wat.

Ik was altijd van mening dat een foto waar je kind op staat altijd mooi is, dat er weinig aan mis kan gaan. Ongeacht hoe je kind er op staat. Maar helaas, deze fotograaf heeft de kinderen zo vreemd gefotografeerd dat wij als ouders ze niet eens herkennen. Meerdere keren heb ik de foto bekeken en weer weggelegd. Uit eindelijk heb ik samen met manlief besloten dat we de foto niet bestellen.

Dus dit jaar kopen wij de school foto’s niet. Wel bestelde we van beide de klassenfoto ondanks dat ze daar ook niet leuk op staan. Jongste trekt er net zo’n vreemd gezicht als op zijn portraitfoto. Maar behalve jongste heeft de halve klas precies dezelfde vreemde lach op hun gezicht.

Ik vroeg nog even aan jongste waarom hij zo keek op de foto. Zijn antwoord was dat het zo moest van de juf. Waarop ik hem vroeg maar zo ben je toch helemaal niet? Toen kreeg ik van hem het antwoord maar mam, dat is school eh! Dan moet je doen wat juf zegt. Tja.. Het is erg jammer. Volgend jaar hopelijk beter.

Kopen jullie altijd de schoolfoto? Waarom wel of waarom niet? Ik ben erg benieuwd naar jullie reacties.