Archief | juni 2017

Voorbereidingen

Afgelopen vrijdag kwam oudste thuis met een brief van school. In die brief stond dat ze dit jaar met alle groep 3 klassen op kamp gaan. Omdat er 3 groepen 3 zijn op school gaan er 74 kinderen mee op kamp. Dit kamp is op een grasveldje achter school. Het is natuurlijk een onwijs leuk idee van de school maar het roept bij mij nogal wat mitsen en maren op.

Na het lezen van de brief zag ik vooral beren op de weg. Niet een paar beren nee een heleboel beren! Ik besloot de informatie uit de brief eerst wat te laten bezinken. Ondanks dat zoontje te maken heeft met zijn prikkelverwerkingsstoornis was mijn gevoel niet direct van hij mag niet mee. In tegendeel het is voor hem super leuk om als klas samen dit avontuur aan te gaan maar of het verstandig is voor hem, dat is een heel ander verhaal. Als ouder sta je dan wel een beetje in tweestrijd. Het welzijn van je kind en de druk van school. Wel of niet mee gaan.

Dus ik had bedacht om al mijn beren die ik zag op te schrijven en daar een oplossing bij te bedenken hoe ik het voor zoontje kon vergemakkelijken.

Het kamp zelf begint om 6 uur terwijl de bed tijd van zoontje normaal gesproken om 7 uur is. Het avond programma loopt tot een uur of 9 half 10 en dat is laat! Tenminste ik vind het laat voor kinderen van 6 en 7 jaar oud. Dus ik stelde voor aan zoontje om het avond programma gezellig mee te doen en dan naar huis toe te gaan om te gaan slapen en dan de ochtend met het ontbijt terug op het kamp aan te schuiven. Maar nee, de rest mag toch ook slapen in een tent! Ik gaf hem aan dat het misschien fijn zou zijn om na een avond vol drukte in zijn eigen bedje te slapen. Nee mama ik wil ook in een tent!

Oké een nacht slapen in een tent, na een drukke avond. Wat kan ik dan doen voor zoontje zodat het niet uitmond in een regel rechte ramp? Misschien klinkt dit voor vele als doemdenken maar dat is het absoluut niet! Is er iets anders dan anders op een dag dan volgt er altijd een driftbui/explosie/ontlading. De enige die zoontje weer tot bedaren kan brengen dat ben ik of manlief. Dus gaf ik mezelf op als begeleider. Ik zal samen met zoontje een nacht slapen in een tent. In een eigen tent zodat hij een plekje heeft om zich terug te trekken als het te veel word.

Een eigen tent betekend ook opzetten. En dat is iets wat ik niet zie zitten. Alle energie zal ik nodig hebben om zoontje ( en een groepje kinderen) te begeleiden. Dus bestelde we een pop up tent online en die werd de volgende dag al geleverd. Zoontje mocht proberen de tent op te zetten. Werkelijk waar ideaal! In nog geen 10 seconde stond de tent midden in onze woonkamer. Trots als een pauw natuurlijk dat hij de tent zelf kon opzetten!

Dit weekend mag hij ter voorbereiding een nachtje in de tent slapen op zijn slaapkamer. Ja een minimalistische indeling van ons huis heeft zeker voordelen! Er past gewoon een heuse tent in zijn slaapkamer! Door een oefennacht is het niet helemaal meer nieuw voor hem en zal het slapen in een tent op kamp hopelijk iets minder spannend zijn.

Dan valt het kamp ook nog eens samen met de verjaardag van manlief. Hoewel manlief al heeft aan geven zijn verjaardag dit jaar niet te vieren vind ik het toch wel een puntje dat ik en zoon dus niet thuis zijn. Maar goed dat is meer mijn eigen gevoel die in de weg zit, denk ik.

Ik zie er stiekem ook wel tegen op. Met mijn reuma lichaam in een tent en dan ook een groep kinderen begeleiden en als klap op de vuurpijl midden in mijn menstruatie week. Dat zijn nou niet mijn beste weken, vaak vol met pijnaanvallen en slechte dagen. Dus zorg ik van te voren voor voldoende rust en een ruim assortiment pijnstillers. Als moeder heb je nou eenmaal  (bijna) alles over voor je kind. Als back up kan ik manlief inzetten als het echt niet gaat.

Wij bereiden ons de komende weken nog verder voor op deze levenservaring.

 

 

 

Dit bericht is geplaatst op 8 juni 2017. 1 reactie

Klusupdate zolder

Sinds de vorige klusupdate heeft manlief niet stil gezeten. Graag geef ik jullie weer een kijkje bij ons op zolder.

IMG_0788

Gipsplaten erin, tijd voor een afwerk plintje.

IMG_0789

Alle schroef gaatjes dicht gemaakt.

IMG_0801

De ruimte is afgeplakt voor het witte van het plafond.

IMG_0797

Muurtje gestuct en plafond gewit.

IMG_0800

Voorstrijk op de muur voor het stucen.

IMG_0799

Gestuct en radiatorbeugel gemonteerd.

IMG_0804

Het nieuwe badkamermeubel passen en meten. ( ideaal om straks een hand wasje te doen)

IMG_0769

Muurtje tegelen.

IMG_0791

Badkamermeubel hangt!

IMG_0798

Weer een muur stucen

IMG_0796

Nog meer muur

IMG_0795

En nog meer muur.

IMG_0794

laatste gestucte muurtje van deze ruimte.

IMG_0792

Structuurverf op de muur, en in het gewenste kleurtje, radiator aangesloten.

IMG_0839

De grote muur klaar voor een kleurtje.

IMG_0840

Lampje hangt en stopcontacten zijn gemonteerd.

IMG_0842

Ook hier hangt een lampje en is het stopcontact gemonteerd.

IMG_0843

schuifdeurenkast en vloer.

IMG_0844

Wat past er toch een hoop zooi achter die deurtjes! Super fijn.

 

IMG_0845

De vloer ligt er in en er word druk gewerkt aan de plinten.

 

Zoals jullie kunnen zien is er echt heel erg veel werk verzet door manlief. Ik ben dan ook super trots op hem. Wat mij betreft heeft hij echt gouden handjes. De zolder is van een bouwvallige staat omgetoverd tot een zeer fijne ruimte.

Het is nog niet helemaal af, er moeten wat puntjes op de i gezet worden. Nog een plintje hier en daar. Het deurkozijn mag nog geschilderd worden en er mag nog een nieuwe deur geplaatst worden. Maar voor nu staat rust hoog op het prioriteiten lijstje van manlief.

Tot zover onze klus update.

 

Dit bericht is geplaatst op 4 juni 2017. 6 reacties

Gemengde gevoelens

Afgelopen dinsdagochtend kwam jongste zoontje uit zijn hummetje van school. Alles wat we zeide was niet goed en resulteerde in een huilbui bij zoontje. Als hij zo is kan dat maar 1 ding betekenen hij is oververmoeid. Als je hem op dat moment zou vragen of hij thuis van school wil blijven om te slapen zegt hij nee. Dus besloot ik niets te zeggen en hem een middag thuis te houden. Omdat manlief ook thuis was kon ik oudste zoontje alleen terug naar school brengen.

Op het moment dat oudste zijn schoenen aan moest doen van mij vroeg jongste zoontje en ik dan? Nou wat dacht je er van dat jij lekker met papa een filmpje gaat kijken tot mama terug is? Echt! Mama mag dat? Ja dat mag.

Terwijl ik met oudste naar school wandelde legde ik hem uit dat zijn broertje zo naar bed gaat omdat hij super moe is en daarom thuis mocht blijven. O huilt hij daarom steeds? Ja dat denk ik wel. Dan moeten we eerst nog even naar zijn juf toe toch? Inprincipe zou ik dat even samen met oudste gaan melden maar eenmaal op school gekomen bekroop mij het gevoel dat het beter was als ik even alleen langs de juf zou gaan. Dus bracht ik eerst oudste in de klas en liep naar de juf van jongste.

Ik vertelde haar dat ik hem thuis zou houden omdat hij zo moe is en dat hij lekker zijn bed in gaat. Ja zegt ze hij had het erg lastig deze ochtend. O, hoezo? Ja ik kon wel merken dat hij moe was. Hmm oké. Maar ik heb nog een nieuwtje voor je. O? Ja jongste gaat komend schooljaar naar groep 2/3. Wat is de reden dat jullie daar voor hebben gekozen? Wij denken dat hij meer uitdaging nodig heeft aangezien hij op dit moment enorme sprongen maakt in zijn ontwikkeling en dan zit hij in groep 1/2 niet meer op zijn plek. Ik bedankte haar voor het korte gesprekje aangezien de klas vol met kleuters en ouders stond vond ik dit eerlijk gezegd ook niet het juiste moment om dit soort gesprekjes te voeren. Ik ging met een heel gemengd gevoel richting huis.

Slechts twee maanden geleden hadden wij namelijk een ouder gesprekje op school. Waarin ons werd verteld dat zoontje nog zo heerlijk kan spelen, zich goed kan vermaken, pietje precies is met zijn knutsels en werkjes en daar plezier in heeft. Dat hij komend schooljaar echt nog een jaar in de kleuterklas zou blijven als oudste kleuter. Wat ook helemaal niet zo vreemd is, aangezien hij pas in maart 5 jaar is geworden. Ik moet deze informatie nog even laten bezinken en zal zeker nog een gesprekje aanvragen met juf om alles door te kunnen spreken. Want ik vind dit nogal wat. Vooral ook doordat ik dit totaal niet zag aankomen.

Eenmaal weer thuis heeft manlief zoontje in bed gelegd en binnen no time was hij in dromenland. Ik heb zoontje zelfs om een uur of 4 wakker moeten maken omdat ik bang was dat hij anders savonds zo slecht in slaap zou komen. Echter gaf het inslapen geen problemen maar slaapt zoontje helaas de nacht nog steeds niet door. Ik moet zeggen dat het inmiddels wel iets beter gaat, hij is geen uren meer wakker snachts maar we mogen er nog steeds een aantal keer per nacht uit om hem terug in bed te leggen. Progressie dus!