Kamp

Afgelopen weekend was het zo ver. Kamp! Samen met oudste zoontje en alle andere kinderen (74) van groep 3 en leerkrachten en begeleiders gingen we op kamp. Het kamp vind plaats in de achtertuin van de school. Ieder zette zijn tent op rond een grote plaats waar savonds een kampvuur zou gaan branden.

In goed overleg met de leerkracht werd besloten dat onze tent helemaal in het uiterste hoekje opgezet moest worden. Zo had zoontje een relatief rustige plek om zich terug te kunnen trekken mocht het hem te veel worden. Maar ook zou hij de andere kinderen minder storen of tot last zijn Mocht hij een nachtelijke driftbui/ huilbui krijgen. Iets wat hij vaak heeft als hij een dag vol prikkels achter de rug heeft. Daarbij komt dat zoontje ook een vroege vogel is en stipt om 5 uur naast zijn bed staat.

Doordat wij de luxe hadden van een pop-up tent was het opzetten zo gedaan. Omdat het nog een paar uur duurde voor het kamp officieel zou beginnen gingen wij naar huis. Het had immers geen meerwaarde om daar uren op het veld te gaan wachten. We lunchte thuis en spraken met zoontje af dat hij even een uurtje moest gaan rusten op bed. Gelukkig viel hij al snel in slaap en kon zo een beetje opladen voor het grote avontuur die hem te wachten stond.

Terwijl ik zelf ook mijn rust pakte, bakte manlief een grote stapel gluten en melkvrije pannenkoeken om mee te nemen op kamp. Er was namelijk bedacht dat er pannenkoeken gegeten zou worden. Om een uur of 4 maakte ik zoontje wakker. We pakte samen rustig aan de tassen in. Toch wel raar om je winter pyjama in te pakken terwijl het buiten zo warm is merkte zoontje op. Zijn knuffels wilde hij niet mee, want hij is al groot en mama jij slaapt toch ook naast mij?! Toch heb ik ongezien zijn knuffel in de tas gedaan en dat bleek achter af een goede zet te zijn.

Rond half 6 gingen we richting het kamp. Zoontje zat helemaal vol energie en stuiterde over straat. Zingend en dansend kwam hij aan op het kamp. Eenmaal daar zocht hij direct de rust op. Hij wilde op schoot en vond het erg spannend. Manlief en jongste zoontje namen afscheid en gingen samen een patatje eten. Rustig wachtte ik met oudste af wat er zou gaan gebeuren. Al snel werd het kamp geopend en verzocht dat we aan tafel zouden gaan. Er stond een vol avond programma op de agenda. Op dat moment nam ik mezelf voor om mee te gaan met de flow van zoontje en me vooral niet in alle bochten te wringen om het programma compleet te door lopen.

We mochten beginnen met een djembee workshop heel erg leuk. Er werd flink op los getrommeld door de groep kinderen. Daarna was het tijd om een wit T-shirt te versieren. Ook dat redde zoontje prima binnen de tijd. Daarna werden we samen ingedeeld met iemand om een speurtocht te lopen. Deze jongen wilde niet mee de speurtocht lopen. Nou prima dan gaan we gezellig met zijn twee. De opdrachten die je moest doen waren eigenlijk voor meer kinderen waardoor zoontje er meer tijd mee bezig was. Hij genoot met volle teugen van alles. Na de speurtocht stond er nog een onderdeel op de planning. We zijn er aan begonnen maar slechts 5 minuten later was het al tijd om alles te verzamelen en op te ruimen. Jammer maar helaas. Door dat ik me niet liet op jagen door tijdsvlakken en schema’s verliep de avond heel soepel.

Als afsluiting van de avond zouden we met zijn alle rond een kampvuur zitten. Door de regen gingen ze over naar plan B. Er werd binnen van boomstammen een kunst kampvuur gebouwd en daar mochten we in een grote kring om heen zitten. Er werd gezongen, gedanst, verhalen vertelt en om kwart voor 10 was het tijd om naar bed te gaan.

Terwijl ik samen met zoontje heerlijk rustig in onze tent lag en keken hoe de regen druppels een race hielde op het tent doek bleef het nog erg lang onrustig bij de andere tenten. Om een uur of 11 viel ik zelf in slaap maar rond 12 uur werd ik wakker van een hoop gelal. Ik draaide me nog een keer om en probeerde verder te slapen. Dat lukte niet ik moest eigenlijk toch ook wel heel nodig plassen. Ik besloot me aan te kleden en naar het toilet te gaan. Tot mijn verbazing zag ik dat vele ouders en leerkrachten in school aan het borrelen waren. Dat gaf mij direct hele gemengde gevoelens. Mijn eerste gedachte was, hoe zo zijn ze aan de borrel terwijl ze de verantwoording hebben over andermans kinderen. Hoe kunnen ze zo de veiligheid waarborgen? Als ouder denk je namelijk dat als je kind mee gaat op kamp dat er continu een volwassene bij is om toezicht te houden. Dit is dus in de praktijk niet zo.

Maar goed na mijn toilet bezoekje ging ik terug naar de tent. Slapen lukte niet meer. Het was net of er een mechanisme geactiveerd was waardoor ik moest opletten. Het voelde net alsof de verantwoording voor die 74 kinderen op mijn schouders lag. Om kwart over 4 was zoontje wakker. Een uur eerder dan normaal. Ik ging met hem even naar binnen, even plassen. Er waren nog wat ouders in school aanwezig en besloot er even bij te gaan zitten. Al snel werden we verzocht terug naar onze tent te gaan en wachten tot half 8. Eerder was het niet de bedoeling dat kinderen wakker zouden zijn. Samen met zoontje ging ik terug in de tent. Hij mocht van mij op de nintendo ds. weer gaan slapen is voor zoontje echt geen optie. Af en toe vroeg zoontje mij wat en gaf ik antwoord. Ongeveer een half uur later kreeg ik een ontzettende uitbrander van een vrouw die haar tent pal naast die van ons had gezet. Terwijl alle andere minimaal 20 meter verder op stonden. Ik mocht niet meer praten met zoontje. Daar had ze last van en ook haar dochter zou daardoor wakker worden.

De manier waarop viel bij mij heel erg verkeerd. Ik was namelijk ontzettend trots op zoontje die de nacht zo goed was door gekomen. Geen enkele drift of huilbui heeft hij gehad. Dat uitte zich bij mij in de nodige waterlanders en besloot onze tas te gaan pakken en richting huis te gaan. Het is onbegonnen werk om al die uren dood stil in een tent te blijven. Ik vond het oneerlijk en voelde een hoop onmacht. Thuis heeft zoontje lekker kunnen spelen met zijn LEGO en playmobil terwijl ik even onder de douche ging. Inmiddels was het half 6 en waren ook jongste zoontje en manlief wakker. Ik ben met de hond een blokje om gegaan even mijn hoofd leeg maken.

Ik dronk thuis nog een kop koffie samen met manlief en maakte een broodtrommel klaar met ontbijt voor oudste zoontje. We besloten dat het verstandig was dat we terug zouden gaan naar het kamp. Zo kon zoontje daar nog ontbijten en het kamp goed afsluiten net als de rest. Met lood in mijn schoenen ging ik terug richting school. Terwijl zoontje daar aanschoof voor het ontbijt ging ik samen met manlief de tent opruimen. Manlief bracht mij en jongste zoontje terug naar huis en haalde oudste weer op. Terwijl jongste een filmpje keek kroop ik lekker mijn bed in. Ik was op. Moe van een slapeloze nacht, moe van de emoties en het onbegrip. Maar ook moe van de weken lange voorbereiding.

Zoontje heeft echt super genoten en heeft het ervaren als een groot avontuur. Zelf had ik het graag anders ervaren. Jammer maar helaas. Met de vrouw ben ik inmiddels in gesprek gegaan en het voorval is uitgesproken.

De afgelopen dagen heb ik vooral gerust en gerust en nog meer gerust. Dat staat voor mij de komende dagen ook nog op de planning totdat mijn lichaam weer herstelt is. En laten we eerlijk zijn met dit zonnige weer is het geen straf om in de tuin te zitten met een boek.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s