Archief | december 2017

Kerst in pyjama

Manlief mocht beide kerstdagen werken. Hoewel ik en de kinderen dit nooit als een probleem ervaren, had ik het dit jaar wel fijn gevonden als hij thuis was geweest. Doordat ik druk was met het verslaan van het griepvirus moesten de jongens vooral zichzelf vermaken. Geen kerst ontbijt met warme broodjes uit de oven of een middag lang bordspelletjes doen. Ik had er zelfs de kracht niet voor om me smorgens fatsoenlijk aan te kleden. In mijn pyjama, pantoffels en badjas toog ik om een uur of 8 naar beneden. Daar trof ik de jongens voor de tv aan ook nog in hun pyjama.

Jongste vroeg of we een pyjama dag konden houden? Met kerst? Was mijn reactie. ach waarom ook niet! We hadden geen plannen, geen afspraken. De ochtend kabbelde voorbij. We keken films op Netflix, dronken thee en het was eigenlijk best gezellig. Rond een uur of 12 belde mijn schoonmoeder op met de vraag of de jongens daar wilde komen knutselen. Aww neee was hun reactie. Waarop ik zei, oma vraagt of je het wilt, het hoeft niet. Nou zei jongste, ik wil dat wel maar ik wil een pyjamadag. Mag ik in mijn pyjama naar opa en oma? Van mij wel als opa en oma dat goed vinden. Gelukkig vonden ze het geen enkel probleem. Ik sprak met mijn schoonmoeder af dat ze eerst even zou bellen als de jongens terug naar huis wilde. Dan kon ik namelijk mijn bed nog even in. Ik heb ruim twee uur geslapen maar er was nog geen bericht van de jongens. Ik besloot om zelf maar een berichtje te sturen dat ik weer wakker was.

Tegen 3 uur stapte manlief weer binnen van zijn werk. In een stil huis. Ik lag inmiddels onder een dekentje op de bank en de jongens waren nog steeds bij opa en oma. Manlief vond het wat te stil naar zijn zin en belde even om te horen hoever de jongens waren met hun knutsel. Nou, nog lang niet klaar! Er werd beloofd dat ze het later deze week mochten komen afmaken bij opa en oma en enkele minuten later zagen we al twee blije gezichtjes verschijnen. Manlief zijn mond zakte open van verbazing toen hij zag dat ze onder hun dikke winter jas een pyjama aan hadden. Tja kerst in pyjama is weer eens wat anders eh 😉

De rest van de middag vermaakte de jongens zich met de LEGO. Het kerst diner was zeer simpel. Een opgewarmde pompoensoep uit de vriezer met voor de mannen een afgebakken stokbrood.

Tweede kerstdag ik voelde me gelukkig al iets beter. De hoge koorts was gezakt naar een schappelijke 38.3. Gelukkig maar want we zouden gasten krijgen voor het kerstdiner. Even over 7 vroegen de jongens of ze bij mij op bed televisie mochten kijken. We zapte wat heen en weer maar konden niet echt iets leuk leuks vinden. Uiteindelijk keken we een aflevering van de cup cake cup. Door al die lekker uitziende baksels hadden de jongens ook wel trek in iets uit de oven. Waar ze precies trek in hadden wisten ze niet. Mijn voorstel om warme broodjes te maken werd met gejuich ontvangen, dus hup naar beneden. Heerlijk keuvelend met zijn drie maakte we een kerstwaardig ontbijtje klaar. Die we vervolgens op aten in onze pyjama’s. Na het ontbijt en het opruimen van de keuken was het toch hoogtijd om eens iets anders aan te trekken. Maar niet voordat we alle fris gedoucht waren.

Eerst gingen de jongens om de beurt onder de douche en hielp ik hun nog even met het afdrogen en het aantrekken van hun overhemd. Ze vroegen of ze misschien met de playmobil op zolder mochten gaan spelen. Ik maakte duidelijke afspraken met ze en ze kregen akkoord om daar te gaan spelen. Ik zelf spoelde alle restjes van de griep van me af onder de douche en nam mezelf voor dat ik nu weer beter was. Jammer genoeg werkte dat niet want nog voor ik helemaal in de kleren was liepen de pareltjes zweet alweer over mijn rug. Ik zocht de was uit en kwam tot de ontdekking dat er inmiddels drie flinke manden was klaar stonden om gewassen te worden. Dus hup gelijk maar een mand mee naar zolder om de wasmachine aan het werk te zetten.

De jongens waren super lief aan het spelen en nog lang niet klaar met hun spel. We hebben net alles pas neergezet mam. Dit gaat nog uren duren hoor! Ik schoof dus heerlijk aan m’n bureau pakte er wat potloden bij en een plaat waar ik steeds niet aan toe kwam om af te maken. Bijna twee uur later riep de wasmachine dat zijn werk er op zat. Ik deed de gewassen was in de droger. Toch wel fijn al die apparaten in huis die het werk zoveel makkelijker maken. Inmiddels waren de jongens ook uitgespeeld, ze ruimde uit zichzelf alles keurig op! Wauw, de wonderen zijn de wereld nog uit niet.

De rest van de ochtend heb ik in de keuken door gebracht. Alvast de groente voorgesneden voor de avond. Het vlees op schalen gelegd en een salade gemaakt. Daarna heb ik de tafel in het midden van de kamer gezet, de jongens hebben de tafel gedekt voor de avond. Het kan maar klaar staan! Daarna plofte ik samen met de jongens op de bank. We besloten om harry potter deel 2 te gaan kijken. De jongens zaten vol spanning te kijken.

38F5060A-8650-40C4-99C3-D5C036083EBB

Rond half 3 kwam manlief thuis uit zijn werk. Helaas ook ziek dus kroop hij direct zijn bed in. Pas toen de visite arriveerde hebben we manlief wakker gemaakt. Ondanks het griepvirus wat hier zijn ronde doet hebben we een gezellige avond gehad. Iedereen heeft heerlijk gegeten. Wat misschien wel leuk is om te melden is dat ik zelf helemaal vegan heb gegeten. Ik ben blij dat het zelfs met de gourmet prima te doen was. Het vergt wat improvisatie maar ik heb er niet minder lekker door gegeten. Rond half 8 zwaaide iedereen af en kropen wij ons bed in.

Inmiddels is ook oudste zoon ziek geworden. Wij houden ons dan ook de komende dagen bezig met goed uitzieken zodat we hopelijk fris het nieuwe jaar kunnen beginnen.

 

 

Dit bericht is geplaatst op 28 december 2017. 2 reacties

Winterslaap

De afgelopen dagen was ik in een winterslaap. Nou ja, zo voelde het wel een beetje. Ik was zo ontzettend moe dat ik mijn ogen niet open kon houden. Vrijdag tikte ik de 20 uur slaap aan. Zaterdag ochtend kon ik haast mijn bed niet uit komen. We hadden een afspraak om 2 uur bij de kapster. Om 12 uur moest ik toch echt in de kleren. Mijn lichaam was zo zwaar en loom dat ik mezelf echt even bij elkaar moest rapen.

De kapster komt altijd bij mijn moeder thuis om te knippen en daar lagen pakjes onder de boom wat een verrassing! De jongens kregen beide een cadeau kaart van de speelgoedwinkel en manlief en ik een lot van de loterij.

Normaal worden alleen de jongens geknipt maar mijn haar was eigenlijk ook wel toe aan een knip beurt. Dus ook ik werd onder handen genomen. Ik weet nie hoe anderen dat hebben maar zelf vind ik het altijd zo’n gedoe. Getrek en gepluk aan je hoofd verschrikkelijk! Nee een kappersbezoekje is simpel weg niet voor mij weg gelegd. Ik was dan ook blij toen het weer klaar was.

Rond etenstijd waren we weer thuis en man opperde om iets af te halen omdat ik zo moe was. Natuurlijk hebben we dat niet gedaan. Met wat restjes uit de koelkast draaide ik een makkelijke maaltijd in elkaar. Na het eten keken we gezellig een kerst film. Nadat we de jongens op bed hadden gelegd ben ik er zelf ook weer in gekropen. Ik had het zo koud maar gloeide als een kacheltje. De nacht was een lange lange nacht. Draaien en woelen en gelijkertijd dreef ik mijn bed bijna uit terwijl ik het o zo koud had. Rond een uur of 3 besloot ik mijn tempratuur te meten en de thermometer zei 39.8 behoorlijk wat koorts dus geen wonder dat ik me zo voelde. Gelijk werd me ook duidelijk waarom ik zoveel heb geslapen de afgelopen dagen.

Vanmorgen werden we eigenlijk verwacht op verjaardag van ons nichtje aan de andere kant van het land. Voor zo’n meisje is het natuurlijk niet leuk om op het laatste moment afgebeld te worden. Ik heb manlief op het hart gedrukt er naar toe te gaan met de jongens en dat ik mezelf wel red. Mijn schoonouders die enkele huizen verder wonen zouden stand-by staan voor als ik hulp nodig zou hebben. Aan het einde van de ochtend kwam mijn schoonmoeder even kijken hoe het ging. Ik lag in een diepe slaap en had verder niets waar ze me bij kon helpen. Ze ging dus weer naar huis en ik draaide me om en sliep weer verder.

Rond een uur of 3 stapte manlief en de jongens weer binnen. Manlief maakte me wakker en vroeg of ik een kopje koffie wilde. Die had ik vandaag nog niet gehad en stiekem best wel trek in. Onder het genot van een kop koffie werd ik bij gekletst over alle ins en outs van het familie bezoekje. Stiekem baal ik ontzettend dat ik niet mee kon. Volgende keer beter.

Behalve de hoge koorts, vermoeidheid en hoofdpijn heb ik gelukkig nergens last van.  Ik duim heel hard dat ik me tweede kerstdag een stuk beter voel want dan krijgen we gasten het is wel zo gezellig als we met zijn alle aan tafel kunnen.

Tot slot wil ik alle lezers van blogaanmnbeen hele fijne dagen wensen!

Dit bericht is geplaatst op 24 december 2017. 2 reacties

Overzicht

Voor we kunnen beginnen met het aflossen van onze schuld is het belangrijk om overzicht te krijgen. Als je eenmaal een doel en een plan hebt is het makkelijker om je daar aan vast te houden. Je weet immers dan wat je te doen staat en wat je bereikt als je door zet. Tenminste zo werkt het voor mij.

Behalve het overzicht in het reilen en zeilen van onze financiën moet ik ook overzicht hebben van alles in huis. Waarom dat is weet ik niet. Misschien geeft dat juist wel een veilig gevoel als ik weet waar ik aan toe ben. Ik wil graag weten wat er in welk kastje of lade ligt. Daarbij wil ik ook graag weten of er dingen zijn die aan vervanging toe zijn. Nu weet ik dat we op korte termijn een nieuwe mixer zullen aanschaffen, het ding wat al enkele maanden wat gebreken begon te vertonen van wel mixen tot niet mixen en dan weer haperen. Gister zei de mixer doe het zelf maar, hij viel na 9,5 jaar trouwe dienst uit elkaar. Door het uitelkaar vallen konden we al snel aan de binnenkant zien dat er wat dingen flink aangedaan waren. Plastic tandwieltjes waar amper nog tandjes op te zien waren en bedrading wat niet meer jofel was.

Het is ook duidelijk dat jongste toe is aan een nieuwe fiets. Het ziet er nu niet uit als hij op zijn fiets stapt. Het lijkt wel een reus op een kabouterfiets. Toch wachten wij heel bewust tot het voorjaar. Dan is hij jarig en kunnen we gelijk de juiste maat fiets aanschaffen. Dat soort dingen duidelijk voor ogen hebben geeft mij rust en overzicht.

Voor de financiën hebben manlief en ik samen al meerdere keren aan tafel gezeten. Want om 14096 : 12 = 1175 euro per maand af te kunnen lossen is het best nog een puzzeltje om het rond te krijgen. Juist het puzzelen en schuiven met budgetten geeft ons ook een boost. Het maakt ons weer creatief en laat ons anders naar dingen kijken.

Ik merk nu al dat ik andere keuzes maak in het dagelijks leven. De kinderen krijgen een bakje mee met een koekje of plak ontbijtkoek inplaats van beide een voor verpakt koekje. Ik kook een extra portie voor in de vriezer. Zo kunnen we op de zwemlesdag met een snelle greep een maaltijd op tafel zetten inplaats dat we uitwijken naar een afhaal maaltijd.

Ook manlief kijkt weer met andere ogen naar dingen. De meterkast is bij ons een tochtgat. Daar komt behoorlijk wat kou vanaf in deze winter maanden.  Manlief had bedacht de oude deurmat op maat te snijden en deze op de bodem neer te leggen van de meterkast. Met een extra plaatje hout aan de boven kant van de meterkast is het nu wind dicht. Wat scheelt dat een hoop kou in de hal. Het is een simpele oplossing maar geeft veel comfort.

Het is een stap in de goede richting en dat voelt goed.

 

 

Mijn creaties

Het is al weer even geleden dat ik mijn creaties aan jullie heb laten zien. Ik heb de afgelopen maand heel wat uurtjes door gebracht in mijn eigen fijne zolder kamer. Daardoor heb ik heel wat plaatjes kunnen voorzien van wat kleur. Kijken jullie gezellig mee?

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Mocht je vragen hebben over een plaat. Bijvoorbeeld uit welk boek het komt of wat voor materialen ik gebruikt heb? Stel ze gerust in de reacties.

 

Dit bericht is geplaatst op 16 december 2017. 2 reacties

Word 2018 een bespaarjaar?

Wie al langer mee leest, weet dat wij jaren hebben gehad waarin we elke euro omdraaide. We hadden een duidelijk doel voor ogen, verhuizen. De hypotheek moest omlaag om de restschuld te verkleinen. Hoe lager de restschuld hoe groter de kans was dat we een fijn nieuw huis konden financieren. We hebben toen alles op alles gezet en bijna 40 duizend euro afgelost in een krappe twee jaar. Na de verhuizing is ons spaarzame leven omgeslagen. Het geld vliegt er uit. Nu is dat deels te verklaren door de grote klus projecten die we hebben uitgevoerd. Daardoor is er een geld kraan wijd open komen te staan en lekt er aan alle kanten geld weg. Zonde want als we willen kunnen we prima uit de voeten met minder.

Regelmatig heb ik het idee dat ik de schuld wil aflossen. Soms drukt de schuld enorm op onze schouders en het andere moment voelt het zo licht als een veertje. Waar het aan ligt? Ik heb geen idee. Al meerdere keren hebben manlief en ik samen het plan gehad om de schuld versnelt te gaan aflossen.  We deden al 2 eerdere pogingen, we losten een bedrag af en daar bleef het dan bij. De routine van elke maand extra aflossen is kwijt.

Al een aantal keer opperde ik bij manlief het idee om volgend jaar alles op alles te zetten om de gehele schuld af te lossen. Misschien wat te hoog gegrepen, maar wie niet waagt wie niet wint. Op dit moment staat er nog een bedrag open van, schrik niet: 14096 euro en een paar cent. Dat houd in dat we elke maand een flinke smak geld over zullen moeten maken naar de krediet verstrekker. Dat houd ook in dat we flink moeten gaan snijden in de budgetten en vaste lasten die we nu hebben. Hoe precies heb ik nu nog niet duidelijk voor ogen. Komende weken zullen manlief en ik samen om tafel moeten om een plan te maken. Als alles op papier staat weet ik zeker dat, als we onze schouders er onder zetten we de smaak van het consuminderen en aflossen weer snel te pakken zullen krijgen. Word vervolgd…

Dit bericht is geplaatst op 15 december 2017. 4 reacties

Rommeldagje

Na het vieren van Sinterklaas en kerst is het huis zo rommelig. Overal liggen spullen die nog een vaste plek moeten krijgen. Er moet ruimte gemaakt worden in de spelletjes kast voor de nieuwe spellen. In die zelfde kast is de onderste plank voor kleur en knutsel materiaal voor de kinderen. Ik weet niet wat het is maar na slechts enkele dagen word niet alleen de onderste plank gebruikt maar vind ik de stiften, potloden, plakband, lijm gemaakte kleurplaten en knutselwerkjes terug door de rest van de kast. ( en het huis) Dus eerst orde scheppen in de chaos voor ik verder kan. Binnen enkele minuten heb ik een halve vuilniszak gevuld en is de kast weer netjes. Dat voelt goed.

Het volgende opruim projectje zijn de sokken en pyjama’s die de jongens gekregen hebben ontdoen van kaartjes en labeltjes. Onder het genot van een kopje koffie is dat  zo gedaan. De rotzooi die er afkomt gaat uiteraard gelijk in de vuilniszak en de kleding in de wasmand.

Beide hebben ze ook een voorleesboek gekregen die boeken liggen nog op de trap te wachten tot ze mee naar boven worden genomen. Dus hup mee naar boven en op de boekenplank. Het zijn maar kleine dingen maar zorgt voor zoveel rust in mijn hoofd.

Op de kamers van de jongens liggen nog lege doosjes van de LEGO die ze gekregen hebben. De bouwwerkjes zijn al gemaakt en in de doos vind ik alleen nog wat reserve blokjes en de boekjes. De reserve blokjes gaan in de grote LEGO bak, de boekjes in de bak waar we de LEGO boekjes in bewaren en de dozen kunnen weg. Het zelfde geld voor de doos van de playmobil set die jongste heeft gekregen en de doos van het knex van oudste.

Voor manlief en mij was er een lekkere douchegel en een luchtje. Die mogen in de kast in de voorraad bak. Verder was er voor ons een nieuw dekbedovertrek de oude die we hadden vielen letterlijk de gaten in. Tijd voor een nieuwe dus. Ik haalde ze uit de verpakking en deed ook deze in de wasmand. Manlief kreeg nieuwe matten voor in de auto. Wederom een zeer nuttig cadeau. Aangezien de matten nog in de woonkamer lagen waren ze een doorn in het oog nu ik aan de opruim was. Dus zette ik ook manlief aan het werk. Tijd om de oude matten uit de auto te halen en de nieuwe er in. In een hand om draai had hij de eerste vuilniszak vol.

Ik ben door manlief ontzettend verwend met een nieuwe armband die ik sinds dien draag. En twee prachtige kleurboeken. Uiteraard moest ik die onder het genot van nog een kopje koffie uitgebreid door bladeren. Na veel ge ooooh en aaaah werd het tijd om ze op te bergen. Omdat ik nu naar zolder ging en daar ook de wasmachine staat nam ik gelijk een volle wasmand mee naar zolder. Zette de machine aan en ruimde de boeken op in de kast. Mijn oog viel op de droger. O ja daar zat ook nog een was in die gevouwen moest worden. Dat ook gelijk maar doen. Tot slot nog de gevouwen was opruimen in de kasten en klaar.

Mijn energie was op. Toch zag ik dat er nog het een en ander gebeuren moest. Gelukkig was manlief bereid om nog even te stofzuigen en de keuken op te ruimen. De vaatwasser even leeg ed. Manlief vond dat de ramen ook weer gelapt moesten worden dus voegde hij ook die klus nog even toe aan zijn taken lijstje. Aan het einde van de middag was ons huis weer helemaal opgeruimd en schoon, de vraag is natuurlijk…. voor hoelang.

Open boek

Vorig jaar rond deze tijd brak mijn masker. Daarover kun je hier lezen. Het was zwaar en lastig. Het is een soort gewenning en het geeft een veilig gevoel. Zonder dat masker voelde ik me heel kwetsbaar en fragiel. Nu een jaar later ben ik trots op mezelf. Dat masker is nog altijd af en dat voelt eigenlijk wel heel erg prettig.

In het afgelopen jaar heb ik me zelf meer leren accepteren. Ik ben, wie ik ben en dat is goed. Dingen die ik leuk vind om te doen, doe ik omdat ik het leuk vind. Ongeacht wat een ander er van vind. Als ik pijn heb, dan heb ik pijn. Ik verstop me niet meer en zet geen glimlach op mijn gezicht. Denkt iemand heel anders over dingen, is dat goed. Het is voelt niet langer als een soort van falen als mijn denken niet match met het meerendeel. Tot mijn verbazing word dat geaccepteerd, mensen vragen juist om mijn mening en vragen door waarom ik er op een andere manier tegen aan kijk. Het heeft al interessante gesprekken opgeleverd.

Sinds ik dat masker niet meer opzet heb ik veel meer contacten met mensen. Met het opzetten van het masker trok ik toch een soort onzichtbare muur omhoog. Soms moet ik er nog erg aan wennen als iemand op het schoolplein in ene een arm om me heen slaat of me een knuffel geeft. Met de woorden ‘ die heb je nodig’. Of als iemand mij aanspreekt met het gaat vandaag niet zo goed eh met jou? Ik ben nu een open boek. Mensen die mij een beetje kennen, kunnen letterlijk van mijn gezicht aflezen hoe ik me voel.

Het heeft mij ook een vriendschap opgeleverd. Een vriendschap waarin er rekening word gehouden met mij en waarin ik geaccepteerd word wie ik ben. Dat klinkt zo vanzelfsprekend maar zo voelt dat voor mij niet. Ik ben blij met mijn leven zonder masker.

 

Dit bericht is geplaatst op 13 december 2017. 2 reacties