Archief | februari 2018

Mijn ochtend

Rond een uur of zes staat jongste naast mijn bed. Mama ik ben nu echt wakker mag ik gaan spelen? Nee, lieverd ga je bed maar weer in het is nog geen tijd. Enkele minuten later staat ook oudste naast me. Goedemorgen mama! Roept hij in alle vrolijkheid. Goedemorgen schat ga je bed maar weer in het is nog geen tijd, de wekker is nog niet gegaan. Aaaww mag ik dan niet gaan spelen? Nee want het is nog nacht. De ochtend begint als de wekker gaat. Zachtjes hoor ik de jongens tegen elkaar praten. Al snel word dat steeds luider. Ja, ze zijn wakker dat is wel duidelijk. Jongens, als jullie heel zachtjes kunnen doen mogen jullie wel alvast jullie kleren aan gaan doen en beneden een ontbijtje maken. Het is pas kwart over zes. Tja het is duidelijk op de vroege ochtend ben ik net een weekdier.

Zelf kruip ik nog even terug mijn warme bed in. Wat zijn de dekens toch heerlijk zacht. Naast me ligt manlief nog te snurken. Wat een luxe, ik realiseer me dat ik voorgaande jaren altijd tegelijk met de jongens op moest om ze te helpen. Nu kan ik echt blijven liggen tot de wekker gaat. 6,35 oudste staat naast me en vraag heel zachtjes of hij televisie mag kijken? Ik vraag hem of hij alle taakjes gedaan heeft. Ja, o nee mama ik moet mijn bril nog poetsen. Als je dat klaar hebt mag je wel even televisie kijken. 6.40 mijn wekker gaat. Toch besluit ik nog even op snooze te drukken. De kinderen doen echt hun best om zachtjes te zijn en ik hoor af en toe hoe ze elkaar helpen.

Als de wekker nogmaals gaat besluit ik om op te staan. Op mijn gemakje was ik me, poets ik mijn tanden, borstel ik mijn haren en kleed ik me aan. Even voor 7 stap ik de woonkamer in. Jongste zit keurig achter aan tafel zijn ontbijtje te eten en oudste kijkt een filmpje op televisie. Er heerst vooral veel rust. Ik zet een pot koffie en geef de kinderen een knuffel. De hond draalt om me heen en wil duidelijk graag een rondje om. Dus trek ik mijn schoenen en jas aan en ga met de hond aan de wandel. Ik stap naar buiten en voel de koude winter wind in mijn gezicht. Het is frisser dan ik dacht. Misschien komt dat omdat het niet meer zo donker is sterker nog het is al bijna licht buiten. Het is rustig op straat en ik hoor de vogels uit volle borst hun goedemorgen lied Tjielpen. Het voorjaar zit in de lucht. Tenminste dat wil ik graag geloven. De weersvoorspellingen vertellen me echter heel wat anders.

Na het rondje met de hond stap ik ons heerlijke warme huis weer binnen. De geur van verse koffie komt me tegemoet. Inmiddels is jongste zoontje ook klaar met zijn ontbijtje en zit naast oudste het filmpje te kijken. Ik maak de schoolbekers voor de kinderen en schenk een kop koffie voor mezelf in. Ik pak de iPad erbij en lees wat blogjes onder het genot van het kopje koffie. Boven hoor ik al wat gerommel. Manlief is ook wakker. De jongens krijgen van mij de opdracht om hun schooltas in te pakken. Dat doen ze maar al te graag omdat ze dan zelf een koekje mogen kiezen.

Als manlief beneden komt schenkt hij nog een kop koffie voor me in. We bespreken de plannen voor de ochtend. Oorspronkelijk zou hij naar school gaan maar door een grote storing staat alles vast op de weg richting school. Uren vast staan op de weg heeft hij geen zin in dus word zijn plan geweizigd en gaat thuis aan de slag. Ik help de jongens nog even met hun tanden poetsen en daarna is het alweer tijd om schoenen aan te trekken voor school.

Nadat we de jongens naar school hebben gebracht begint manlief aan zijn huiswerk. De rest van de ochtend vul ik met het schrijven van dit berichtje en wat huishoudelijke taakjes.

Hoe ziet jullie ochtend eruit?

 

 

Dit bericht is geplaatst op 22 februari 2018. 6 reacties

Het leven gaat door

Het is vandaag precies een jaar terug dat opi overleed. Het gekke is dat ik het idee heb dat hij sinds zijn overlijden een grote rol speelt in ons leven.

Voor beide jongens was het de eerste keer dat ze bewust hebben mee gemaakt dat er iemand die ze kennen en van houden dood ging. Jongste heeft het er nog steeds regelmatig over. Hij mist opi. Hij wil dan in de boekjes kijken met foto’s. Wij zijn zo dankbaar dat we die boekjes hebben. We gingen elke zomer een dagje weg met opi en omi en mijn moeder, haar vriend en mijn broertje. Tijdens die dagjes weg werden een hoop foto’s gemaakt. Elk jaar maakte mijn moeder een foto boekje en iedereen die mee ging kreeg een exemplaar. Wie had kunnen denken dat zoontje daar zo’n steun aan zou hebben.

Ook lenen we regelmatig de knuffel aap bij omi. Jongste gaf opi altijd de knuffel aap als we weg gingen. Dan was opi niet zo alleen en kon hij nog steeds knuffelen. Dan word hij vast beter! Als zoontje het moeilijk heeft vraagt hij om de aap. Dan zorgen wij dat we op korte termijn bij omi op visite gaan zodat de aap weer een tijdje kan komen logeren. Maar niet te lang want anders is omi zo alleen!

Zelf heb ik het verlies al snel een plekje kunnen geven. Het is goed zo. Opi was er ook heel duidelijk in ik wil geen behandeling. Geef mij maar pijnbestrijding ik ben wel klaar met mijn leven. Het enige moment wat me soms nog overvalt is als we bij omi op visite gaan en dan binnen stappen in een leeg huis. Omi maakt een kop koffie en dan is het stil. Normaal maakte opi dan een gekke opmerking of vertelde iets wat Op z’n hart lag. Dat zijn de momentjes dat het gemis naar boven komt.

Voor omi gaat het leven door. Hoe moeilijk dat ook is voor haar na zoveel jaren samen. Nu moet ze het alleen doen. Gelukkig heeft ze al snel na het overlijden van opi hulp gekregen in de huishouding en komt er meerdere keren per week iemand bij haar op visite. Inmiddels heeft ze weer een kat om voor te zorgen en tegen aan te kletsen en breekt dat de stilte een beetje in huis.

Toch blijft het een raar iets. Het leven gaat door alsof er niets gebeurd is. Word er iemand geboren of overlijd er iemand. Het leven gaat door. Is er aan de andere kant van de wereld een natuurramp, het leven gaat door.

Dit bericht is geplaatst op 18 februari 2018. 6 reacties

onze week

Na een druk en vreemd weekend stond er de maandag ook het nodige op de planning. Om te beginnen een berg was. Gedurende de dag draaide ik wat wasjes weg en dat ging allemaal prima. Ook hadden we een afspraak in de agenda staan met de dakkapel bouwers. Er zit een onderdeel nogal los die gaat klapperen als er veel wind op staar. Kan gebeuren natuurlijk. Toch moet het gemaakt worden ik moet er niet aan denken dat het los komt en bij iemand op zijn hoofd terecht komt. Wij wachten en wachten maar rond 4 uur was er nog steeds geen spoor te bekennen van de werkmannen. Manlief belde het bedrijf op en met schaamrood op de kaken moesten ze bekennen dat ze in een andere woonplaats bij een andere familie met de zelfde achternaam voor de deur hadden gestaan en vreemd genoeg niet werden binnen gelaten. Dat deze mensen ook niet wilde tekenen dat ze langs geweest waren vonden de mannen toch wel erg vreemd maar verdere actie werd niet ondernomen. Een nieuwe afspraak word wederom gemaakt 12 maart moet het dan gebeuren. 3 maal is scheepsrecht dus moet het goed komen.

Dinsdag, de kinderen hebben carnaval op school. De voorbereidingen hadden nogal wat voeten in aarde want oudste zoontje had bedacht dat hij wel als prinses naar school toe wilde. Nadat wij er zeker van waren dat hij het echt wilde zijn wij op zoek gegaan naar een jurk. Jammer genoeg konden wij deze nergens meer in zijn maat vinden. Nadat hij over de teleurstelling heen was zag hij een politiepak hangen wat hij wel aan wilde als pilotenpak. Nou helemaal prima. Kind blij dus wij blij. Ook vandaag stond er weer een afspraak in de agena met een werkman. Onze gasmeter die enige tijd geleden is vervangen blijkt een productie fout te bevatten en moet dus weer vervangen worden. De vorige monteur was hier echter uren mee bezig. Deze meneer zwaaide na 20 minuten al af. Fijn als het zo voorspoedig verloopt!

Woensdag, studiedag, kleurdag en zwemlesdag. Elke woensdag ochtend spreek ik af met een vriendin om samen te kleuren. De ene keer bij haar dan weer bij ons. We kletsen gezellig over technieken kleur materialen enz. Onder het genot van een kopje koffie met wat lekkers vermaken we ons dan prima. Als ik een keer moet afzeggen van wegen mijn ziek zijn is dat geen enkel probleem is dat een paar weken achter elkaar is dat ook goed. Het is zo fijn als die flexibiliteit er is in een vriendschap! Omdat de kinderen ook studiedag hadden dacht ik dat onze ochtend niet door zou gaan. Maar nee de jongens konden natuurlijk gezellig mee komen! Samen met haar dochter hebben de jongens zich prima vermaakt en de ochtend vloog dan ook voorbij. De middag stonden de zwemlessen weer op het programma. Oudste zoontje gaat als een speer. Jongste tja, die neemt zijn tijd. Ik vermoed dan ook dat de zwemlessen de komende tijd nog tot ons woensdagmiddag programma behoren.

Donderdag, voor manlief een zeer lange dag. In de ochtend werd hij weer voor wat lesuurtjes op school verwacht. Die lesuren zijn zelfstudie uren. Je gaat zitten aan een tafel maakt je opdrachten en zorgt dat je de minimale tijd aanwezig bent. Vanuit school moest hij gelijk weer door naar zijn werk. Wat er in resulteerde dat hij al smorgens om 8 uur de deur uit ging en pas savonds na 11 uur binnen stapte. Die schooldagen hakken er best wel in. Ik hoop dat we er onze draai wel in gaan vinden want dit zal de komende 3 jaar wekelijks aan de orde zijn.

Vrijdag, rustdag. Na de drukte van de week doopte ik de vrijdag om tot rust dag. Ik was dan ook niet meer vooruit te branden. Manlief ging echter smorgens in de tuin aan de slag. De tegels ‘even’ mosvrij maken met de hogedruk en de plantenbakken even na lopen. Zelf kroop ik op de bank onder een dekentje en keek de Netflix serie riverdale. Smiddags waren de kinderen vrij van school en vertrok manlief weer naar zijn werk. De hele middag heb ik eigenlijk niets gedaan. De kinderen speelde buiten en binnen en fladderde van het een naar het ander. Heerlijk.

Zaterdag. Vandaag we wachten op de tuinmannen die in de ochtend reparatiewerkzaamheden zullen komen uitvoeren. Al vanaf dat de tegels in de tuin zijn gelegd hebben wij last van roestvlekken en tegels die breken. Nu lijkt er dan eindelijk een oplossing te komen. Ook is er een deel van de gemetselde planten bak gescheurd. Stenen zijn gebroken en deze worden vervangen en de bak weer opgemetseld. Alhoewel we hadden afgesproken dat ze er om 8 uur zouden zijn is er nog geen spoor van ze te bekennen. We houden hoop het moet toch een keer volgens plan lopen…

Hoe was jullie week?

Eigen huis en haard is goud waard

Ik dacht altijd dat ik behoorlijk flexibel was. Dat ben ik ook wel. Ik neem de dagen zoals ze komen. Heb ik een goede dag dan verdeel ik de energie die ik heb over dingen die belangrijk zijn voor die dag. Heb ik een slechte dag schakel ik terug naar standje rust. Het is niet altijd even makkelijk maar over het algemeen accepteer ik het redelijk dat dit zo werkt voor mijn lichaam.

Thuis gaat dit prima en zelfs op vakantie lukt mij dit te accepteren. Dan hebben we immers zelf de keuze bewust gemaakt om ons huis te verlaten en dat we in een andere omgeving zijn. Als ik dan een slechte dag heb is dat jammer maar helaas. Het hele gezin is er op ingesteld dat het ook op vakantie soms anders loopt dan je hoopt en dat het per dag beoordelen is wat mogelijk is.

Nu ik ons huis onvrijwillig moest verlaten loop ik vast. Ik accepteer het helemaal niet. Ik heb er geen grip op. Ik ben boos en verdrietig en voel me vooral heel erg machteloos. Dat dit de situatie niet veranderd weet ik ook wel. Dat het niet bij draagt aan een oplossing weet ik ook. Ik weet ook dat die oplossing er misschien niet is de komende tijd. Deze flexibiliteit is echter hele andere koek.

Het brengt me in gedachte ook terug naar de tijd dat we voor ons gevoel weg werden gepest uit onze vorige woning. De geluidsoverlast die we daar bijna dagelijks ervaarde zorgde er voor dat we onze woning te koop zette en een enorme restschuld voor lief namen. Dat gevoel komt nu weer boven drijven. Wederom moeten wij onze woning uit door externe factoren. Ons huis onze thuis. Ja dat doet wel wat met een mens. Eigen huis en haard is goud waard, zo luid het spreek woord en het is o zo waar!

Dit bericht is geplaatst op 11 februari 2018. 4 reacties

Logeren

Op het moment van schrijven ben ik samen met de kindjes aan het logeren. Niet omdat we dat nou zo gezellig en leuk vinden. We zijn aan het logeren op dokters advies. Manlief heeft nachtdiensten en nergens last van naar eigen zegge.

Donderdag ochtend kwam er een bedrijf bij de buren om isolatie werkzaamheden uit te voeren. Hun vloer en spouwmuur werd geïsoleerd. Helemaal super natuurlijk! Een fijner comfort in de woning, minder stookkosten is natuurlijk erg fijn. Na enkelen uren na het aanbrengen van de vloer isolatie (Ze gebruikte een soort van spuitpur) merkte ik dat ik wat kort ademig werd. Echt aandacht besteede ik er niet aan. In de loop van de avond werd ik wat benauwder maar nog niet dat zodanig dat er bij mij alarm bellen gingen rinkelen. Omdat manlief nachtdienst had was er ruimte naast mij in bed en jongste zocht me midden in de nacht op. Hij sloeg zijn armpjes om me heen en zei mama huil maar niet. Ik vertelde hem dat ik niet huilde of verdrietig was. Maar u piept zo raar. Ga maar slapen lieverd, dan gaat mama ook slapen.

Bij het op staan had ik door dat er iets niet klopte. Ik was wel heel benauwd geworden. Elke inspanning koste mij enorm veel moeite. Ik besloot de huisarts te raadplegen. De assistente vond dat ik onmiddellijk langs moest komen. De huisarts stelde een allergische reactie vast. Een reactie op het isolatiemateriaal van de buren. Ik kreeg gelijk een inhaler en een handvol pillen voorgeschreven om de reactie de kop in te drukken. Dat was echter nog niet alles. De huisarts zei ook dat ik niet terug het huis in mocht gaan. Dat ik zeker voor het weekend en waarschijnlijk langer iets zou moeten gaan regelen. Dat voelde als een klap in mijn gezicht.

Ik besloot eerst naar de apotheek te gaan en ondertussen het nieuws iets te laten bezinken. Ik apte een vriendin terwijl ik wachte bij de apotheek ze bood aan dat ik daar kon logeren met het gezin. Aangezien ze midden in een verbouwing zit was dit een super lief aanbod maar niet praktisch. Eenmaal weer thuis stond ik in de tuin. Wetende dat ik eigenlijk niet meer naar binnen mocht. Maar ook niet wetende wat nu te doen. Manlief was uit zijn werk gekomen en direct in bed gekropen. Hij lag heerlijk te slapen en had van dit alles niets mee gekregen. Ik besloot om toch maar naar binnen te gaan en manlief op de hoogte te stellen en de sleutel te halen van mijn schoonouders. Dan kon ik daar in huis wachten tot ik mijn plan meer af had.

Manlief nam contact op met het bedrijf wat de werkzaamheden had uitgevoerd. Hij wilde graag weten wat ze gebruikt hadden waar ik zo op reageer. Het bleek te gaan om een soort pur. Volgens het bedrijf kon je er niet allergisch op reageren en al helemaal niet als je er naast woont. Toch stuurde ze voor de zekerheid iemand langs om metingen te verrichten. En om te controleren of alles juist was uitgevoerd. Alles bleek gelukkig te kloppen en volgens protocol zijn verlopen. Daarmee was voor het bedrijf de kous af. Ook wel logisch natuurlijk. Maar ik was er niets mee opgeschoten ik zat nog altijd met het feit dat ik niet terug naar binnen kon. De rest van de ochtend bracht ik door in het huis van mijn schoonouders.

Ik besloot mijn moeder te bellen met de vraag of we in ieder geval het weekend konden komen logeren. Uhm ja geen probleem dan moeten we even het een en ander regelen maar dat komt wel goed! Ik haalde de jongens uit school met het nieuws dat we het weekend gaan logeren. Beide vonden het verre van vervelend dat ze een heel weekend bij opa en oma mochten door brengen. Vanuit school gingen we    Door naar de supermarkt, logeren betekend ook voor mij zorgen dat er voldoende producten zijn die we met onze allergieën kunnen eten. Ik kocht gelijk ook een lunch voor de jongens die ze in het huis van mijn schoonouders konden eten. Het is misschien wat overdreven maar ook de kinderen wilde ik absoluut niet meer naar binnen hebben. Waarschijnlijk onterecht maar het idee dat ze ook een allergische reactie zouden kunnen krijgen beangstigde mij toch wel.

Manlief pakte onze tassen in en bracht ons na de lunch naar mijn moeder. Het aanbod om hier te slapen sloeg hij af. Hij zei ik slaap wel thuis want ik heb nergens last van. Manlief ging richting huis en terug zijn bed in. Hij had immers nachtdienst gehad en moest weer terug de nachtdienst in. Zelf kreeg ik per uur meer en meer lucht. De medicijnen deden gelukkig hun werk. Het enige wat ik nu nog merk is dat mijn longen van binnen branderig voelen.

De nacht bracht ik samen met de jongens door in een bed, ik kan je vertellen dat het een nacht was van weinig slaap. Het was wat behelpen maar super fijn dat we in ieder geval een slaapplek hadden. Hoe het verder gaat lopen weet ik niet. Stiekem wil ik dol graag naar huis. Ik mis mijn eigen bed en eigen omgeving. Ergens wil ik het wel proberen of het goed gaat. Gaat het niet goed heb ik de medicatie bij de hand en kan ik altijd nog gaan logeren. Aan de andere kant wil ik de reactie niet nogmaals uitlokken het was verre van prettig.

Deze ochtend ga ik met de kindjes naar omi toe. Die woont hier in de buurt. Een extra bezoekje is voor haar een feestje. Dan hebben we gelijk een fijne wandeling en een doel voor vandaag.

Wat zouden jullie doen? Langer blijven op het logeeradres of terug naar huis?

 

Dit bericht is geplaatst op 10 februari 2018. 2 reacties

Update manlief

De afgelopen maanden heb ik een aantal keer over manlief geschreven. Over de veranderingen op zijn werk. Wel of niet naar school. Maar ook over zijn gezondheid. Vandaag geef ik jullie een update.

Laten we eerst beginnen met de update over zijn gezondheid. Vorige keer schreef ik over zijn hart dat er snachts regelmatig mee stopt. Het vervolg was het in kaart brengen van zijn slaap apneu. Inmiddels heeft hij een aantal afspraken gehad bij de longarts en heeft hij een slaaptest gehad. Met allemaal plakkers op zijn lichaam mocht hij een nachtje slapen zodat alles goed gerigistreed kon worden. Het is nog steeds wachten op deze uitslag. Eind februari weten wij meer. Aan de hand van deze uitslag kunnen ze een behandelplan opstellen. Meer nieuws hebben we dus eigenlijk nog niet.

Hoewel het op gebied van zijn gezondheid een beetje stil staat voor ons gevoel, gaat het op zijn werk in een sneltreinvaart. Na de beslissing dat hij toch de opleiding zou gaan volgen werd hij al snel in gepland voor de intrede toets. Dat is een toets om je niveau te bepalen. Dan kunnen ze zien of je geschikt bent, of je zo kunt instromen op de opleiding of dat je misschien bepaalde onderdelen moet voorschakelen. Er werden drie toetsen afgenomen een voor wiskunde, natuurkunde en scheikunde. Manlief slaagde met vlag en wimpel voor natuurkunde. Had een voldoende voor wiskunde maar bakte niets van scheikunde. Hij kreeg het advies van de leraar om niet alleen scheikunde voor te schakelen maar ook wiskunde. Dit omdat wiskunde de basis is van veel aspecten die aanbod komen in de opleiding.

Na de toets werd manlief aangemeld voor het voorschakel traject. Wat als alles mee zit ongeveer een half jaar zal gaan duren. Bijna direct kreeg hij bericht dat hij deze week op school verwacht werd. Afgelopen maandag heeft manlief zijn eerste schooldag gehad. Ik moet zeggen dat het best pittig was. Niet alleen voor manlief die  zich smorgens vroeg om half 9 op school melde. Na een ochtend vol informatie en uren lang wiskunde vervolgde hij zijn weg naar zijn gewone werk dag. Manlief had middagdienst en stapte savonds kwart voor 11 binnen. Maar ook pittig voor ons. De zorg van de kindjes kwam de gehele dag op mijn schouders. Het is op zijn zachts gezegd wennen.

Tot zover de update. Als ik meer informatie heeft mbt zijn gezondheid zal ik uiteraard een update schrijven.

Verwennerij

Vorige week Zaterdag was het voor mij een dag vol verwennerij. Omdat het soms enige tijd kan duren voordat bepaalde dingen binnen zijn, bestelde manlief begin November al een Sinterklaas cadeautje voor mij.

De dagen gingen voorbij en ook de weken. Al snel kreeg manlief in de gaten dat het cadeau er niet op tijd zou zijn. Hij ging over op plan B. Bestelde een ander prachtig cadeau wat er wel optijd kon zijn en schoof het Sinterklaascadeau door naar Kerst. Dat moest toch wel lukken? Maar niets was minder waar. Het zou er niet optijd zijn. Hij kon twee dingen doen. De bestelling annuleren of door laten gaan om mij tussen door te verrassen. Manlief koos voor de tweede optie.

Zaterdagmiddag stond de postbode voor de deur. Met een pakketje van verweg. Omdat het aan manlief geadresseerd was en ik hem helemaal niet over een bestelling had gehoord was ik verbaasd. Ik bedankte de postbode en gaf manlief zijn pakketje. Nee, zei manlief maak maar open. Ik heb iets voor jou besteld. Heel voorzichtig maakte ik het open en vond iets in een stoffen verpakking. Er zat een sticker op de verpakking met especially for you, en of dat speciaal voelde! Ik kon nog niet zien wat er in zat. Heel voorzichtig pakte ik het verder uit en zag ik dat het ging om een prachtig kleurboek. Waarvan ik dacht dat het niet meer beschikbaar was. Blijkbaar heeft de illustrator een nieuwe oplage laten drukken. Dat was ook gelijk de reden waarom het zo lang heeft geduurd. Er moest eerst voldoende animo zijn.

Bij het openslaan van het boek deed ik nog net geen vreugdedansje. Ik had een gesigneerd exemplaar! Wauw! Dat is toch wel heel speciaal. De platen zijn stuk voor stuk prachtig. Ze zijn groot. Zeker het dubbele formaat van een regulier kleurboek. Het papier is geweldig stevig. Dat bied zoveel opties voor materiaal gebruik. Juist doordat er zoveel mogelijkheden zijn en de platen aan de grote kant zijn ben ik wat overdonderd. Durf ik er niet gelijk in te beginnen en zal ik de komende dagen vooral veel door het boek heen bladeren tot ik voldoende moed heb verzameld.

Dit pracht cadeau was niet het enige wat de postbode mee bracht. Er was nog een 41B326C4-FECF-404B-B902-46EF898D18A5klein pakje. Wat voelde als een computer onderdeel. Maar nee, ook dat pakje mocht ik open maken van manlief. Er bleek geen computer onderdeel in te zitten maar een verpakking met waterverf. Niet zomaar waterverf maar een soort met parelmoer glans. Echt heel erg mooi. Gelijk zie ik het voor me dat ik achtergronden creëer met een perfecte glans. De komende tijd hoef ik me zeker niet te vervelen.

 

Wauw wat een verwennerij zomaar op een zaterdag.

Dit bericht is geplaatst op 3 februari 2018. 8 reacties