Nog 1 nachtje

Morgen is het zover dan word ik 30! Ik moet bekennen dat ik het nogal een dingetje vind. 30! Het voelt zo volwassen. Hoewel ze je met 18 al als volwassen beschouwen heb ik dat nooit zo ervaren. Nu de dertig voor de deur staat word het toch wel serieus. Het neemt me in gedachten ook mee terug naar gebeurtenissen in mijn leven. Leuke dingen en minder leuke dingen en het laat me realiseren dat dit mij gevormd heeft tot wie ik ben. Dat dertig worden ook niet zo vanzelf sprekend is dan het lijkt. Helaas hebben wij al van meerdere mensen afscheid moeten nemen die de dertig niet mochten halen. Hoewel ik normaal mijn verjaardag liever stilletjes voorbij wil laten gaan. Wil ik het dit jaar wel vieren.

Die drang naar het vieren van m’n verjaardag maakt me zenuwachtig. Ik voel de zenuwen die ik ook ervaarde als zes jarige. Je telt de dagen af. Je hebt kriebels in je buik en je slaapt er slecht van. Je denkt aan de cadeautjes, kaarten en visite. Wat de dertig al niet te weeg kan brengen.

Het helpt ook niet mee dat jongste elke ochtend wakker word en dan roept mama nog zoveel nachtjes slapen! Jongste zoontje is zaterdag jarig. Dan word hij alweer zes! We vieren het samen. Het leuke daarvan is dat zoontje een heel duidelijk idee heeft wat hij wil. Hij wil heel graag dat de vlag uit gaat. Slingers in de kamer en heel veel ballonnen! Hij weet precies hoe hij zijn taart wil. Welke plaat er op moet, ondanks dat hij er zelf niet van mag eten. ( oeps! dat moet ik dus vandaag gaan regelen anders is er geen taart).

Van te voren had hij uitgedacht welk cadeau hij aan wie wilde vragen. Dus als wij een berichtje ontvingen met de vraag wat er op zijn wensenlijstje stond had hij zijn antwoord paraat. Hij heeft maar al te goed door dat hij aan opa en oma een iets groter cadeau kan vragen en schroomt dan ook niet om dit grotere cadeau te benoemen. Langzaam proberen we zoontje wel voor te bereiden dat als je iets vraagt je het soms niet krijgt. Misschien vind degene het cadeau niet leuk om te geven, of heeft de winkel het niet. Kunnen ze het cadeau niet vinden en krijg je dus wat anders. Dat als dat gebeurd dat hij daar ook blij en dankbaar voor mag zijn.

Familie die eigenlijk geen mogelijkheid zag om langs te komen (ivm werk) heeft zoontje zelf uitgenodigd om te komen eten. Hoewel we normaal de verjaardagen enkel in de middag vieren. Ivm het beperken/ reguleren van de prikkels bij oudste zoon maar ook voor mijn energie. Zaterdag krijgen wij dus visite nadat de rest al weg is. Dat voelt toch dubbel. Ik weet nu al dat ik daarmee over mijn grens zal gaan.

We zijn met zoontje uiteraard het gesprek aan gegaan dat het niet de bedoeling is dat hij zelf dingen gaat regelen. Dat wij bepaalde keuzes maken om bepaalde redenen. Ongeacht wat die reden is. Dat wij best begrijpen dat hij graag die personen ook op zijn verjaardag wil maar dat hij wel eerst met ons moet overleggen als hij een idee heeft. Dat snapte hij wel. Met familie hebben we duidelijk afgesproken dat we het simpel houden en dat manlief patatjes zal bakken. Maar vooral ook dat ze niet uren kunnen blijven plakken.

Aan manlief heb ik aangegeven dat ik wel graag een ontbijtje op bed zou willen op mijn verjaardag. Ik ben benieuwd of dat ook gaat lukken. Voor de rest verwacht ik morgen geen visite aangezien we het zaterdag vieren. Ik denk dat we het vooral rustig houden.

2 thoughts on “Nog 1 nachtje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s