Archief | mei 2018

Spijbelen

Gister kregen wij een berichtje van school dat er weer geen inval beschikbaar is en dat de kinderen van de desbetreffende klas thuis moesten blijven. Deze keer was het voor jongste zoontje. Aangezien manlief ook vrij was van zijn werk ben ik naar de leerkracht van oudste gestapt of we die ook thuis mochten houden. De leerkracht kon daar geen uitspraak over doen. Die verwees me door naar de directie.

Ik vertelde dat we het berichtje hadden gekregen over het feit dat er geen invalkracht beschikbaar is en dat het een vervelende situatie is. Ja dat werd beaamd. Echter nu wil het toeval dat manlief ook een dag vrij is en dat we van de gelegenheid gebruik willen maken om met het gezin een dag op stap te gaan. Een leuk idee, echter dan willen we dus ook een dag vrij voor oudste zoontje. Tot mijn verbazing was dit geen enkel probleem en werd ons heel veel plezier toegewenst.

Zo stond er vandaag een dagje geoorloofd spijbelen op de agenda. Maar wat voor leuks zullen we dan gaan doen? Wat wij ook belangrijk vonden aan het uitje was dat de jongens er iets van op moesten steken. Het was anders ook een schooldag geweest. Ik bekeek de lijst met uitjes die op ons wensenlijstje stonden en mijn oog viel op NEMO. Dat voldeed precies aan mijn criteria voor de dag.

Smorgens smeerde ik boterhammen voor de jongens en vulde de schoolbekers van de kinderen met smoothie voor manlief en mezelf. We namen voor ieder een flesje water mee. De auto kreeg een slok bij het tankstation en zo waren we er allemaal klaar voor.

Al eerder had ik samen met manlief het idee laten passeren om een museumjaarkaart aan te schaffen. Bij de kassa van NEMO bleek dat we deze daar konden kopen. Daar hoefde wij dan ook niet lang over na te denken en zeiden in koor ja doe die dan maar voor het gezin.

In de aankomsthal kun je, je spullen in een kluisje doen zodat je niet de hele dag met een zware tas, warme jas oid hoeft rond te wandelen. Daarbij heb je gelijk je handen vrij om de proefjes te doen.

In NEMO werden we onder gedompeld in de wetenschap. We deden er verschillende proefjes. We leerden van alles. De jongens keken hun ogen uit. De uren vlogen voorbij. Rond lunch tijd gingen we richting het kluisje en aten daar de lunch op een trap. De jongens hadden amper tijd om te eten. Ze kletsten honderd uit tegen elkaar. Had je dit gezien dat was zo gaaf. Ja en die vond ik echt zo leuk! Na de lunch liepen we nog even rond. De kinderen vermaakte zich er uitstekend met het bouwen van een dam, het schoonmaken van regenwater naar drinkwater. Rond half 2 merkte ik aan mezelf dat de koek ( meer dan) op was. Tijd om naar huis te gaan.

De jongens vonden het jammer. Ze waren eigenlijk nog niet uitgekeken en ontdekt. Met de belofte dat we nog een keer terug zouden gaan, gingen we richting huis. We hadden de toeristische route. Blijkbaar was onze straatnaam ook in Amsterdam en bracht ons navigatiesysteem ons midden in hartje Amsterdam. Wat een drukte en chaos is het daar toch. Gelukkig zagen we een herkenningspunt en reden zonder navigatie Amsterdam uit. Eenmaal op de ring stelde ik de navigatie opnieuw in en konden we zonder al te veel problemen op huis aan.

Thuis zette ik een pot koffie terwijl manlief de honden uit liet. (Inderdaad meervoud want we hebben logee deze week). Omdat ik toch een stuk vermoeider was dan ik eigenlijk toe wilde geven, was ik erg blij met het voorstel van manlief om op bed een film te kijken. Als gezin plofte we op bed. Ik dronk met manlief een kop koffie. Al snel daarna viel ik in slaap. Ik werd pas even na 5 wakker. Hoogtijd om te gaan koken. Ik maakte een simpele pasta saus van ui, champignon, tomaten, knoflook en kruiden en kookte macaroni. Na het eten kroop ik wederom m’n bed in. Daar schreef ik dit bericht terwijl manlief weer een filmpje in elkaar knutselde voor jullie.

Het was een zeer geslaagde spijbeldag.

Dit bericht is geplaatst op 31 mei 2018. 3 reacties

Achter de wolken schijnt de zon

De afgelopen week heb ik donkere wolken gezien. Zoals het spreekwoord vermeld verscheen de zon daarna. En wat was die zon mooi!

Wat begon als een simpel boodschapje liep helaas wat anders. Manlief ging samen met jongste zoontje wat winkels af. De brillenwinkel voor een nieuw montuur. Daarna naar het winkelcentrum voor het een en ander. Dan kon ik ondertussen samen met oudste zoon op de fiets wat boodschapjes halen bij de supermarkt. Als alles volgens plan zou lopen. Kwamen we ongeveer tegelijk thuis en konden we gezellig samen lunchen.

Nadat manlief met jongste op pad ging, stapte ik samen met oudste op de fiets. Bij de winkel bleek dat we eigenlijk meer nodig hadden dan ik van te voren had ingeschat. Terug naar huis had ik dus twee hele zware boodschappen tassen aan m’n stuur hangen. Gelukkig ging het allemaal goed en ik was dan ook blij toen de tassen veilig en wel in de keuken stonden. Ik liep nog even de tuin in om de fietsen in de schuur te zetten en toen ging het mis. Ik zakte door m’n benen heen en kon niets meer. Verdorie uitval in m’n beide benen! Daar lag ik dan in de tuin. Oudste zoontje kwam vragen of ik verder oké was. Ik zei dat het prima ging en dat het vast snel weer over zou gaan. Ik vroeg hem de ijsjes uit de tas in de vriezer te doen. De schat ruimde behalve de ijsjes alle boodschappen op! Na 10 minuten had ik nog steeds geen gevoel in m’n benen. Ik kon niet omhoog komen. Na ongeveer 20 minuten voelde ik langzaam het gevoel terug komen in m’n benen en voorzichtig aan kon ik weer opstaan. Ik zag dat ik een gat in m’n broek had door de val. De neuzen van m’n schoenen kapot en zelf hier en daar een flinke plek op m’n benen en heup. Maar goed ik deed het weer dus niet zeuren en gewoon weer doorgaan.

Terwijl ik alvast met oudste de tafel dekte vertelde ik hem om maar niets tegen manlief te zeggen, die zou zich immers alleen maar zorgen gaan maken terwijl er nu niets meer aan de hand was. Al snel stapte manlief binnen en gingen we gezellig met z’n alle aan tafel. Oudste zoontje zat het blijkbaar niet lekker en zei tegen manlief, ik moet u iets vertellen papa. Maar dan mag u zich geen zorgen meer maken hoor! Want het is allemaal goed nu. Hij vertelde het verhaal en inderdaad manlief maakte zich wel zorgen. En terecht natuurlijk.

Ik schakelde een aantal dagen over in slakkentempo hield me heel erg rustig. Bracht uren en uren door in bed. Herstelde van de enorme spierpijn die ik overhield aan de val. En heb uren en uren kunnen nadenken. Ik realiseerde me dat ik van geluk mag spreken dat ik geen uitval had op het moment dat ik op de fiets zat. Of midden in de supermarkt liep of noem maar op. De donkere wolken lucht klaarde langzaam op en daar kwam de zonneschijn te voorschijn.

Ik voelde me zo goed dat ik wel iets wilde ondernemen. Helaas had manlief middagdienst en zou ik alleen met de jongens op pad moeten. Ik had er wel vertrouwen in. Ja dat ging me wel lukken. Zo zwaaide we in de middag manlief uit en stapte ik samen met de jongens op de fiets. We besloten zonder doel gewoon een kant op de fietsen en richting huis te gaan als ik zou merken dat de koek op raakte. Wat was het heerlijk. De wind in m’n haren te voelen. De zon op m’n armen. Te zien hoe de jongens genoten. Wat een contrast. Het ene moment lig ik in bed en het andere moment zit ik op de fiets!

Af en toe namen we even pauze. We genoten van het uitzicht. Dronken wat en aten wat. De jongens gingen op ontdekkingstocht en klommen en ontdekte van alles. We reden nog even langs een strandje waar we genoten van de show die wakeboarders ons gaven terwijl ze druk aan het oefenen waren. De jongens wilde ook wel weten of het water echt zo koud was zoals de vrouw beweerde die langs liep die in het water was gevallen. We vervolgde onze weg een klein stukje zodat ze natte voeten konden halen. We fietste en fietste en bovenal we genoten!

Eenmaal thuis ging m’n lampje even uit. Dat was helemaal niet erg. Want zoals zoontje me zachtjes toe fluisterde hadden we wel een mega leuke middag gehad mama! De jongens keken film en smeerde voor zichzelf een boterham. En ik, ik genoot! Wat is die zon toch mooi als hij eenmaal achter de wolken vandaan is!

 

Dit bericht is geplaatst op 8 mei 2018. 8 reacties

Missie naar de maan

De kinderen hebben meivakantie en zijn dus vrij van school. De uitgelezen kans om samen proefjes te doen. Vandaag gingen ze samen met manlief aan de slag met een waterraket.

Enige tijd geleden had manlief al het pakket besteld. Dat werd nu open gemaakt en goed bestudeerd.

De proeflancering vond plaats in de achtertuin. Manlief zetten samen met de kinderen de raket in elkaar. Omdat we geen fietspomp hadden besloot hij de compressor er op te zetten. Tot zijn schrik vloog de raket echt meters hoog de lucht in en belanden de raket bij iemand anders in de achtertuin. Iets giechelend konden de jongens bij de ‘verre buren’ aanbellen om te vragen of ze hun raket mochten pakken uit de tuin.

De jongens waren er helemaal vol van. Het was gaaf! En hij ging zooo hoog! Graag wilde ze nogmaals de raket lanceren. Manlief vond dat het een beter idee was om de raket in het park te lanceren. Maar dan hadden ze wel een fietspomp nodig. Samen met jongste ging manlief naar het winkelcentrum om een fietspomp te kopen. Hij vond voor slechts 7 euro een pomp met een metertje er op waar het aantal bar op vermeld staat.

Nadat ze terug waren uit het winkelcentrum gingen we richting het park, ook de hond ging gezellig mee. Vakkundig werd de raket klaar gemaakt voor lancering. Door het metertje op de fietspomp konden we goed zien hoe de druk opgebouwd werd in de raket. De jongens hadden al snel in de gaten dat als het metertje op 4 bar stond de raket de lucht in vloog. Na een aantal lanceringen vonden ze dat ook mama het eens moest proberen. Hoewel ik het eigenlijk niet zo zag zitten. Moet ik bekennen dat het best wel leuk was om te doen.

De hond had het prima naar haar zin in het park. Ze snuffelde en wandelde een beetje rond. Tot ze besloot te kijken waar de jongens elke keer zo’n commotie om maakte. Ze nam een kijkje bij de raket die op het punt stond te lanceren. Op het moment van lanceren kreeg ze een hele straal water overzich heen. Van schrik sprong ze hoog de lucht in.

Ook zo benieuwd naar de lanceringen? Manlief heeft weer een prachtig filmpje in elkaar gezet. Kijken jullie gezelllig mee?

 

Dit bericht is geplaatst op 2 mei 2018. 2 reacties