Achter de wolken schijnt de zon

De afgelopen week heb ik donkere wolken gezien. Zoals het spreekwoord vermeld verscheen de zon daarna. En wat was die zon mooi!

Wat begon als een simpel boodschapje liep helaas wat anders. Manlief ging samen met jongste zoontje wat winkels af. De brillenwinkel voor een nieuw montuur. Daarna naar het winkelcentrum voor het een en ander. Dan kon ik ondertussen samen met oudste zoon op de fiets wat boodschapjes halen bij de supermarkt. Als alles volgens plan zou lopen. Kwamen we ongeveer tegelijk thuis en konden we gezellig samen lunchen.

Nadat manlief met jongste op pad ging, stapte ik samen met oudste op de fiets. Bij de winkel bleek dat we eigenlijk meer nodig hadden dan ik van te voren had ingeschat. Terug naar huis had ik dus twee hele zware boodschappen tassen aan m’n stuur hangen. Gelukkig ging het allemaal goed en ik was dan ook blij toen de tassen veilig en wel in de keuken stonden. Ik liep nog even de tuin in om de fietsen in de schuur te zetten en toen ging het mis. Ik zakte door m’n benen heen en kon niets meer. Verdorie uitval in m’n beide benen! Daar lag ik dan in de tuin. Oudste zoontje kwam vragen of ik verder oké was. Ik zei dat het prima ging en dat het vast snel weer over zou gaan. Ik vroeg hem de ijsjes uit de tas in de vriezer te doen. De schat ruimde behalve de ijsjes alle boodschappen op! Na 10 minuten had ik nog steeds geen gevoel in m’n benen. Ik kon niet omhoog komen. Na ongeveer 20 minuten voelde ik langzaam het gevoel terug komen in m’n benen en voorzichtig aan kon ik weer opstaan. Ik zag dat ik een gat in m’n broek had door de val. De neuzen van m’n schoenen kapot en zelf hier en daar een flinke plek op m’n benen en heup. Maar goed ik deed het weer dus niet zeuren en gewoon weer doorgaan.

Terwijl ik alvast met oudste de tafel dekte vertelde ik hem om maar niets tegen manlief te zeggen, die zou zich immers alleen maar zorgen gaan maken terwijl er nu niets meer aan de hand was. Al snel stapte manlief binnen en gingen we gezellig met z’n alle aan tafel. Oudste zoontje zat het blijkbaar niet lekker en zei tegen manlief, ik moet u iets vertellen papa. Maar dan mag u zich geen zorgen meer maken hoor! Want het is allemaal goed nu. Hij vertelde het verhaal en inderdaad manlief maakte zich wel zorgen. En terecht natuurlijk.

Ik schakelde een aantal dagen over in slakkentempo hield me heel erg rustig. Bracht uren en uren door in bed. Herstelde van de enorme spierpijn die ik overhield aan de val. En heb uren en uren kunnen nadenken. Ik realiseerde me dat ik van geluk mag spreken dat ik geen uitval had op het moment dat ik op de fiets zat. Of midden in de supermarkt liep of noem maar op. De donkere wolken lucht klaarde langzaam op en daar kwam de zonneschijn te voorschijn.

Ik voelde me zo goed dat ik wel iets wilde ondernemen. Helaas had manlief middagdienst en zou ik alleen met de jongens op pad moeten. Ik had er wel vertrouwen in. Ja dat ging me wel lukken. Zo zwaaide we in de middag manlief uit en stapte ik samen met de jongens op de fiets. We besloten zonder doel gewoon een kant op de fietsen en richting huis te gaan als ik zou merken dat de koek op raakte. Wat was het heerlijk. De wind in m’n haren te voelen. De zon op m’n armen. Te zien hoe de jongens genoten. Wat een contrast. Het ene moment lig ik in bed en het andere moment zit ik op de fiets!

Af en toe namen we even pauze. We genoten van het uitzicht. Dronken wat en aten wat. De jongens gingen op ontdekkingstocht en klommen en ontdekte van alles. We reden nog even langs een strandje waar we genoten van de show die wakeboarders ons gaven terwijl ze druk aan het oefenen waren. De jongens wilde ook wel weten of het water echt zo koud was zoals de vrouw beweerde die langs liep die in het water was gevallen. We vervolgde onze weg een klein stukje zodat ze natte voeten konden halen. We fietste en fietste en bovenal we genoten!

Eenmaal thuis ging m’n lampje even uit. Dat was helemaal niet erg. Want zoals zoontje me zachtjes toe fluisterde hadden we wel een mega leuke middag gehad mama! De jongens keken film en smeerde voor zichzelf een boterham. En ik, ik genoot! Wat is die zon toch mooi als hij eenmaal achter de wolken vandaan is!

 

8 thoughts on “Achter de wolken schijnt de zon

    • Natuurlijk blijft het altijd in mijn achterhoofd rond spoken. Maar als ik daar te veel aandacht aan besteed dan durf ik niets meer.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s