Archief | juni 2018

Bloemenzee

Aan het begin van de week kwam manlief thuis met een prachtig boeket. Omdat ik van je hou waren zijn woorden. Regelmatig verrast manlief mij met een mooi boeket bloemen. Ik geniet daar altijd ontzettend van. Mooie fleurige bloemen waar ik dan regelmatig mijn blik op werp.

Twee dagen later stond de buurman op de stoep met een bos pioenrozen. Als dankjewel voor het regelen van de dakgoot. Wij hebben het bedrijf geregeld dat bij het hele huizenblok de dakgoot heeft vervangen. Omdat het een speciale maat dakgoot was, moest het met de hand gemaakt worden. Een prijzig klusje. Wij hebben een goede deal kunnen afspreken waar de buren erg tevrede mee waren. Er ging wat tijd in zitten maar het resultaat mag er wezen.

Een dag later kwamen schoonouders terug van vakantie. Omdat wij op hun hond hadden gepast hadden ze een prachtig boeket rozen mee. En zo stonden er inmiddels drie boeketten bloemen te pronken in de woonkamer. Wat een verwennerij!

7DBD1D43-89CA-45CB-A0B9-91AE2F6FC462

De jongens vonden tijdens het buiten spelen een iPhone in de speeltuin. Ze brachten de telefoon naar huis en wij hoopte dat er iemand zou bellen. Helaas gebeurde dat niet en de telefoon was vergrendeld. We overdachte de situatie en sliepen er nog een nachtje over. Naar de politie brengen dan maar? Ergens voelde dat niet goed, ik heb het idee dat de telefoon dan op de grote hoop beland en nooit meer bij zijn eigenaar terug komt. In ene popte er een idee op. We proberen via Siri te bellen. Dus wij zeiden tegen de telefoon Siri bel papa. De telefoon ging over! Dat werkte dus. Helaas werd er door papa niet opgenomen. Nou, mama proberen dan maar? En jawel we kregen een mevrouw aan de telefoon die nogal verward was dat ze niet haar zoon aan de telefoon had maar ons. Een kwartier later stond ze voor de deur en bedankte ons. Die zelfde middag stond er een jongen op de stoep. Iets verlegen over handige hij een bosbloemen en bedankte ons dat we de telefoon terug hadden gegeven.

1AB24707-F206-4E99-9E5E-86C25FEC01C2

En zo staan er dus maar liefst 4 bossen bloemen te pronken.

Hersenspinsels

Sinds ons bezoek aan NEMO had ik het er maar druk mee. In NEMO hebben ze een soort ruimte gecreƫerd waar je naar binnen kunt via twee verschillende klapdeurtjes. Op het ene klapdeurtje stond alleen toegang voor niet blanken en op het andere stond alleen toegang voor blanken.

Op het moment dat ik het las werd ik overspoeld met gedachten. Nee dat kunnen ze niet menen! In welk tijdperk denken ze wel niet dat we leven. Hoe kunnen ze zo iets denigrerends in het museum plaatsen. Ik nam gelijk het besluit om door het verkeerde deurtje de ruimte in te lopen. Ze denken toch zeker niet dat ze me de les kunnen lezen?

FE35FE25-DBA7-4D90-AED8-05A13846D28E

De rest van het gezin liep wel door het aangewezen deurtje naar binnen. Ik nam plaats in de ruimte op een bankje en keek om me heen. Daar viel mijn oog op een bordje. Ik stond op en las het. De precieze bewoording wat er op stond kan ik me niet meer herinneren. Het was iets in de trant van dat mensen blindelings volgen wat de autoriteit opdraagt. Dat je er eens over na moet denken waarom je dat doet. Wat voor impact het heeft als iedereen zo volgzaam is.

Voor mij was dat niet van belang ik was immers door het andere deurtje naar binnen gekomen. Toch heeft het me duidelijk aan het denken gezet. Waarom voel ik me direct zo opstandig als iemand mij vertelt wat ik moet doen? Waarom speelt er vaak een weder vraag door mijn hoofd. Over waarom ik volgens hun iets op een bepaalde manier moet doen, welke gedachte en welk nut schuilt daar dan achter?

Waarom manlief en de jongens wel door het juiste deurtje de ruimte in gingen komt denk ik door het feit dat ze een onderdeel zijn van de maatschappij, het word grote deels van ze verwacht te doen wat ze opgedragen word. Op het werk, op school noem maar op. Ze hebben meer te maken met de autoriteit. Voor mijn gevoel sta ik zelf buiten de maatschappij. Als chronisch zieke is er voor mij geen plek. De meeste tijd breng ik alleen door in mijn bed. De enige die mij verteld wat te doen is mijn lichaam. Als ik dat negeer gaan de alarm bellen af en laat mijn lichaam dat duidelijk merken door extreme pijn, vermoeidheid, koorts en tot slot uitval. Mijn acties en handelingen staan dus meestal erg dichtbij mezelf.

Omdat het me zo bezig houd, vraag ik me af wat jullie zouden doen? Voor welk klapdeurtje zou je kiezen? Dan de grote vraag waarom is dat zo?

Dit bericht is geplaatst op 5 juni 2018. 4 reacties