Archief | augustus 2018

Tandarts en oud zeer

Wederom viel jongste zoontje in de prijzen deze keer was het bij de tandarts. Daar ontdekte ze bij een reguliere controle dat zoontje een geresorbeerde kies heeft. Dit houd in zijn geval in, dat de kies die er achter door komt zijn melk kiesje die er voor staat langzaam op eet. Om te kijken of de tandarts het inderdaad juist had gezien kregen we een verwijzing naar de kindertandarts zodat ze daar eventueel ook het kiesje kunnen verwijderen.

Helaas was er bij de kindertandarts een wachtlijst. Zo kwam het dus dat we midden in de zomervakantie een afspraak hadden voor het intake gesprek. Gelukkig vind jongste zoontje de tandarts helemaal prima ondanks dat hij al veel ervaring heeft met behandelingen ondergaan.

Meneer ging gewoon dapper in de stoel liggen en liet de tandarts haar gang gaan. Er werd bevestigd wat onze tandarts al dacht inderdaad een geresobeerde kies. Ze benadrukte dat je hier niets aan kunt doen maar dat ze dit wel vaker zien bij kindjes met een glutenallergie. Aha!

Ze zou de fotos bij onze eigen tandarts opvragen en dan een behandelplan opstellen. Zo als het er nu uitziet heeft het geen invloed op zijn nieuwe kies die door komt. Daarbij komt dat zoontje er ook geen last/pijn van heeft. De fotos moeten uitwijzen of ze over gaan tot verwijdering of niet. De tandarts wees zoontje de weg naar de wachtruimte/ speelkamer zodat ze even met ons een gesprekje kon hebben.

Ze liep met ons een vragenlijst door en wees ons tot slot op de huisregels. Toen gebeurde er iets wat ik totaal niet verwacht had. Met de vermelding van die huisregels trok ze bij mij een beerput open. Uit het niets kwam er een zee van oudzeer en emoties bovendrijven en daarmee ook de waterlanders. Ik gaf aan dat hoe ze het ook wenden of keren dat ik mijn kinderen tijdens een medische behandeling niet alleen laat. Ze gaf me aan dat, dat nou eenmaal hun huisregels zijn dat kinderen alleen de behandelkamer in gaan ongeacht hun leeftijd. Ze vroeg mij waar de reactie vandaan kwam. Of zoontje het eng zou vinden alleen? Ik gaf aan dat zoontje het prima alleen red en dat, dat niet het stukje is waardoor ik erbij wil zijn. Ik legde uit dat er in het verleden een hoop mis is gegaan met beide jongens. Dat ik daardoor met mezelf heb afgesproken dat ik ze niet meer alleen laat. Ze vroeg wat ze zich erbij voor moest stellen. Ik vertelde dat oudste zoontje bij de geboorte is weggehaald en dat de artsen op de neonatologie bij het aanbrengen van een infuus zijn pols hebben gebroken. Dat ze hem een verkeerde dosis antibiotica hebben gegeven waardoor zijn dampjes aan het afsterven waren. Dat we met jongste ook al de nodige hebben meegemaakt en dat wij er alles aan zullen doen om dat te voorkomen en dat als het betekent dat hij bij de kindertandarts niet de behandeling kan ondergaan dan is dat maar zo. Dan zullen we moeten zoeken naar een andere oplossing. Ze gaf aan onze situatie te begrijpen maar dat de huisregels er niet voor niets zijn en dat ze daar niet van afwijken. We spraken af dat we eerst de fotos zouden afwachten en aan de hand van die uitslag ging ze in overleg met haar collegas over de situatie.

Gister werden we gebelt dat de foto’s van onze tandarts niet duidelijk genoeg zijn. Wel kon ze er op zien dat het kiesje verwijderd moet worden. Dat we een afspraak kunnen maken voor een nieuwe foto en het verwijderen. Dat dit mag bij onze eigen tandarts (die het in zoontje zijn geval niet aandurft),of dat we het bij hun kunnen laten doen. Wederom gaf manlief aan dat we zoontje niet alleen laten tijdens een medische behandeling en mochten ze akkoord gaan, dat er een van ons mee naar binnen mag dat we het graag door de kindertandarts willen laten doen. Ze vertelde ons dat ze voor 1 keer een uitzondering willen maken. Mits we daarna weer terug gaan naar onze eigen tandarts met zoontje. Geen probleem! Dat was de bedoeling toch al. Ik zie er namelijk geen meerwaarde in om zoontje onder behandeling te laten bij de kindertandarts voor reguliere controles. De afspraak werd gemaakt en nu is het aftellen tot de grote dag. Nog twee weken…

 

Dit bericht is geplaatst op 15 augustus 2018. 4 reacties

Kleine kinderen worden groot

Daar kwam geheel onverwachts een vraag van oudste zoontje. Mama mag ik een keer alleen frietjes kopen bij de snackbar. Maar echt helemaal alleen? Die had ik dus nog niet zien aan komen. Ik vroeg zoontje hoe hij dat voor zich zag. Nou gewoon dan loop ik via die weg en dan zo en dan naar de snackbar. Dan zeg ik wat we nodig hebben en geef ik geld. Dan wacht ik daar tot het klaar is en loop ik naar huis. Oke. En wanneer zou je dat willen doen? Al snel of als je 8 bent of? Nou eigenlijk vandaag wel. Ik vertelde zoontje dat ik het een goed idee vond alleen niet als het eten al op tafel staat en dat we het eerst met manlief moeten bespreken hoe hij er over denkt. Dat begreep hij wel.

Vandaag was de grote dag. Zoontje vroeg rond een uur of 4 aan manlief of hij misschien frietjes zou mogen gaan halen. Nou vraag eerst maar aan mama wat ze op het menu heeft staan voor vanavond en daarna praten we wel verder. Ik gaf aan dat ik wel wat kon schuiven met het menu als hij het zo graag wilde. Met manlief had zoontje een soort gelijk gesprekje als ik eerder had gehad. Ik gaf zoontje nog even duidelijke instructies en gepast geld mee. Om kwart voor 5 ging hij alleen op pad.

Manlief liep hem op afstand achterna. Zoontje hield zich keurig aan zijn woord. Er waren vriendjes aan het spelen in de speeltuin die hem vroegen of hij ook kwam spelen, zoontje antwoorde dat hij frietjes ging halen en dus niet kon komen spelen. Bij de snackbar bestelde hij keurig en hield zich aan alle afspraken die we hadden gemaakt. Vol trots kwam hij weer thuis met de frietjes. Glunderend van trots zat hij te smikkelen als een koning.

Wij vroegen hem hoe het was gegaan? Nou, gewoon goed was zijn antwoord. Vond je het niet spannend dan? Nee, maar u wel toch mama dat ik helemaal alleen ging. Nou en of ik dat spannend vond. Kleine kinderen worden groot. Soms veel sneller dan me lief is. Het los laten en vertrouwen dat alles goed komt is keer op keer toch een stuk lastiger dan ik van te voren had gedacht.

Dit bericht is geplaatst op 5 augustus 2018. 6 reacties

Provocatie

We zijn met jongste zoontje bij de kinderarts geweest. Na een gesprek kregen we het advies mee om over te gaan op blinde provocatie. Dat wil zeggen dat wij weten wanneer zoontje iets met gluten eet. Maar dat zoontje dat niet weet. Dan kunnen wij kijken of hij inderdaad klachten krijgt. En hij dus reageerd op de gluten of ook op iets anders.

Met een provocatie test mag je steeds maar 1 ding veranderen. Omdat hij al eerder ziek werd van de lasagne met gluten leek het de arts een goed idee om het te testen met verschillende soorten pasta. Omdat juist te doen moet hij wel steeds dezelfde saus erbij eten. Vol goede moed kookte ik dus 6 liter pasta saus en verdeelde het in porties voor in de vriezer. Om de het goed te kunnen testen gaven wij hem de eerste dag een portie met glutenvrije penne pasta. Hij reageerde zoals verwacht prima.

Twee dagen later gaven wij hem spaghetti met gluten. Een half uur na de maaltijd kwam hij al naar ons toe. Zijn buik was helemaal opgeblazen. Hij zei dat hij geen buikpijn had maar dat zijn buik een ballon geworden was. Het toilet bezoekje bleef deze keer uit. Echter was het de volgende dag feest en zat zoontje ziek op het toilet. Hij riep mij en zei mama ik heb weer een waterval! Hoe kan dat nou? Op dat moment voelde ik me zo schuldig. Aangezien ik degene was die hem bewust iets te eten heb gegeven waar hij ziek van word.

De derde test was een glutenvrije en melkvrije pizza. Ik gebruikte wederom dezelfde pasta saus. Belegde de pizza met ananas en vleeswaren. Een reactie bleef uit. Duidelijk dus dat het niet in de ingrediënten zat van de saus. Maar dat het kwam door tarwe/ gluten.

Over een week of twee zullen we testen hoe hij reageerd op een broodje. Dan eet hij de rest van de dag het zelfde als nu alleen het broodje zal gluten bevatten. Wederom mag zoontje dit dan niet weten. En denk ik dat we hem het makkelijkste kunnen foppen met een afbakbolletje. En daar ligt dan voor mij ook de grens. Ik zie niet in waarom ik hem dan vaker bewust iets verkeerd zal moeten geven. Dat hij ziek word van de gluten is namelijk in mijn ogen wel duidelijk.

De kinderarts neemt over een maand of 3 contact met ons op. Dan zullen we overleggen hoe nu verder.

Dit bericht is geplaatst op 4 augustus 2018. 3 reacties