Kleine kinderen worden groot

Daar kwam geheel onverwachts een vraag van oudste zoontje. Mama mag ik een keer alleen frietjes kopen bij de snackbar. Maar echt helemaal alleen? Die had ik dus nog niet zien aan komen. Ik vroeg zoontje hoe hij dat voor zich zag. Nou gewoon dan loop ik via die weg en dan zo en dan naar de snackbar. Dan zeg ik wat we nodig hebben en geef ik geld. Dan wacht ik daar tot het klaar is en loop ik naar huis. Oke. En wanneer zou je dat willen doen? Al snel of als je 8 bent of? Nou eigenlijk vandaag wel. Ik vertelde zoontje dat ik het een goed idee vond alleen niet als het eten al op tafel staat en dat we het eerst met manlief moeten bespreken hoe hij er over denkt. Dat begreep hij wel.

Vandaag was de grote dag. Zoontje vroeg rond een uur of 4 aan manlief of hij misschien frietjes zou mogen gaan halen. Nou vraag eerst maar aan mama wat ze op het menu heeft staan voor vanavond en daarna praten we wel verder. Ik gaf aan dat ik wel wat kon schuiven met het menu als hij het zo graag wilde. Met manlief had zoontje een soort gelijk gesprekje als ik eerder had gehad. Ik gaf zoontje nog even duidelijke instructies en gepast geld mee. Om kwart voor 5 ging hij alleen op pad.

Manlief liep hem op afstand achterna. Zoontje hield zich keurig aan zijn woord. Er waren vriendjes aan het spelen in de speeltuin die hem vroegen of hij ook kwam spelen, zoontje antwoorde dat hij frietjes ging halen en dus niet kon komen spelen. Bij de snackbar bestelde hij keurig en hield zich aan alle afspraken die we hadden gemaakt. Vol trots kwam hij weer thuis met de frietjes. Glunderend van trots zat hij te smikkelen als een koning.

Wij vroegen hem hoe het was gegaan? Nou, gewoon goed was zijn antwoord. Vond je het niet spannend dan? Nee, maar u wel toch mama dat ik helemaal alleen ging. Nou en of ik dat spannend vond. Kleine kinderen worden groot. Soms veel sneller dan me lief is. Het los laten en vertrouwen dat alles goed komt is keer op keer toch een stuk lastiger dan ik van te voren had gedacht.

6 thoughts on “Kleine kinderen worden groot

  1. Loslaten…..ik vond het zó moeilijk. Zo herkenbaar wat je schrijft.
    De eerste keer op de fiets naar de middelbare school, ook zo’n ding.
    Ook al hadden we geoefend, de verkeersituatie is toch steeds anders.
    Ik weet nog in het begin dat ik bij iedere ambulance die ik hoorde als ze onderweg was, me werkelijk rot schrok. Alles went maar het is en blijft een lastig dingetje.

    Like

    • Ik kan me het heel goed voorstellen dat je elke keer schrok bij het horen van een ambulance! Gelukkig duurt het hier nog even voor ze alleen op de fiets gaan.

      Like

  2. Herkenbaar! Bij ons variëren de leeftijden van ‘mag ik alleen naar de bibliotheek’ tot ‘ik ga de stad in en denk dat ik rond 2 uur (’s nachts!) weer thuis ben’.
    Slik. Echt wennen doet het nooit, vrees ik.

    Like

    • Wooow 2 uur snachts weer thuis, daar wil ik voorlopig nog niet aan denken. Blijf je zelf dan wakker tot ze weer veilig en wel thuis zijn? Ik kan me zo indenken dat je geen oog dicht doet tot je ze binnen hoort stappen.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s