Tandarts en oud zeer

Wederom viel jongste zoontje in de prijzen deze keer was het bij de tandarts. Daar ontdekte ze bij een reguliere controle dat zoontje een geresorbeerde kies heeft. Dit houd in zijn geval in, dat de kies die er achter door komt zijn melk kiesje die er voor staat langzaam op eet. Om te kijken of de tandarts het inderdaad juist had gezien kregen we een verwijzing naar de kindertandarts zodat ze daar eventueel ook het kiesje kunnen verwijderen.

Helaas was er bij de kindertandarts een wachtlijst. Zo kwam het dus dat we midden in de zomervakantie een afspraak hadden voor het intake gesprek. Gelukkig vind jongste zoontje de tandarts helemaal prima ondanks dat hij al veel ervaring heeft met behandelingen ondergaan.

Meneer ging gewoon dapper in de stoel liggen en liet de tandarts haar gang gaan. Er werd bevestigd wat onze tandarts al dacht inderdaad een geresobeerde kies. Ze benadrukte dat je hier niets aan kunt doen maar dat ze dit wel vaker zien bij kindjes met een glutenallergie. Aha!

Ze zou de fotos bij onze eigen tandarts opvragen en dan een behandelplan opstellen. Zo als het er nu uitziet heeft het geen invloed op zijn nieuwe kies die door komt. Daarbij komt dat zoontje er ook geen last/pijn van heeft. De fotos moeten uitwijzen of ze over gaan tot verwijdering of niet. De tandarts wees zoontje de weg naar de wachtruimte/ speelkamer zodat ze even met ons een gesprekje kon hebben.

Ze liep met ons een vragenlijst door en wees ons tot slot op de huisregels. Toen gebeurde er iets wat ik totaal niet verwacht had. Met de vermelding van die huisregels trok ze bij mij een beerput open. Uit het niets kwam er een zee van oudzeer en emoties bovendrijven en daarmee ook de waterlanders. Ik gaf aan dat hoe ze het ook wenden of keren dat ik mijn kinderen tijdens een medische behandeling niet alleen laat. Ze gaf me aan dat, dat nou eenmaal hun huisregels zijn dat kinderen alleen de behandelkamer in gaan ongeacht hun leeftijd. Ze vroeg mij waar de reactie vandaan kwam. Of zoontje het eng zou vinden alleen? Ik gaf aan dat zoontje het prima alleen red en dat, dat niet het stukje is waardoor ik erbij wil zijn. Ik legde uit dat er in het verleden een hoop mis is gegaan met beide jongens. Dat ik daardoor met mezelf heb afgesproken dat ik ze niet meer alleen laat. Ze vroeg wat ze zich erbij voor moest stellen. Ik vertelde dat oudste zoontje bij de geboorte is weggehaald en dat de artsen op de neonatologie bij het aanbrengen van een infuus zijn pols hebben gebroken. Dat ze hem een verkeerde dosis antibiotica hebben gegeven waardoor zijn dampjes aan het afsterven waren. Dat we met jongste ook al de nodige hebben meegemaakt en dat wij er alles aan zullen doen om dat te voorkomen en dat als het betekent dat hij bij de kindertandarts niet de behandeling kan ondergaan dan is dat maar zo. Dan zullen we moeten zoeken naar een andere oplossing. Ze gaf aan onze situatie te begrijpen maar dat de huisregels er niet voor niets zijn en dat ze daar niet van afwijken. We spraken af dat we eerst de fotos zouden afwachten en aan de hand van die uitslag ging ze in overleg met haar collegas over de situatie.

Gister werden we gebelt dat de foto’s van onze tandarts niet duidelijk genoeg zijn. Wel kon ze er op zien dat het kiesje verwijderd moet worden. Dat we een afspraak kunnen maken voor een nieuwe foto en het verwijderen. Dat dit mag bij onze eigen tandarts (die het in zoontje zijn geval niet aandurft),of dat we het bij hun kunnen laten doen. Wederom gaf manlief aan dat we zoontje niet alleen laten tijdens een medische behandeling en mochten ze akkoord gaan, dat er een van ons mee naar binnen mag dat we het graag door de kindertandarts willen laten doen. Ze vertelde ons dat ze voor 1 keer een uitzondering willen maken. Mits we daarna weer terug gaan naar onze eigen tandarts met zoontje. Geen probleem! Dat was de bedoeling toch al. Ik zie er namelijk geen meerwaarde in om zoontje onder behandeling te laten bij de kindertandarts voor reguliere controles. De afspraak werd gemaakt en nu is het aftellen tot de grote dag. Nog twee weken…

 

6 thoughts on “Tandarts en oud zeer

  1. Vind maar een apart iets! Kan me eigenlijk geen reden voorstellen waarom je als ouders niet mee mag bij een speciale kindertandarts. Ben er zelf al zo vaak geweest met de oudste en dat is zo’n drama van zijn kant, dat ik het niet zag zitten om mee te gaan nu al kies alsnog getrokken moest worden. Kon het geduld noet meer opbrengen, was ik bang. Wist ook gewoon wat voor gevecht het ging worden. Kon wel janken toen ik hoorde dat er een ontsteking naast gekomen was en dat betekende dat er een ontsteking onder zat, waardoor hij verwijderd moest worden. Mn man en schoonmoeder zijn mee gegaan en het was maar goed dat ze samen waren, ze hebben hem in de houdgreep moeten houden, oftewel echt gevochten met hem. Hoe sterk hij dan is, Pff! Maar het zou hem nog veel meer stress gegeven hebben als we dr niet bij zouden zijn..
    Je zit iig duidelijk niet bij dezelfde, vond gewoon een bizar verhaal en ben blij voor je dat je voor een keer mee mag. Zou anders toch een verwijzing vragen maar een ander, die zijn er namelijk wel. Fijn dat je zoon er zelf rustig onder is. Daar ben ik jaloers op 😉

    Like

    • Aller eerst bedankt voor je reactie. Hadden wij niet de optie gekregen mee te mogen naar binnen hadden wij inderdaad een verwijzing gevraagd naar een andere kindertandarts.

      Die andere kant van de medaille kennen wij helaas ook met oudste zoon. Als het woord tandartscontrole valt schiet hij al in de stress. Meer dan tanden tellen hebben ze nog nooit hoeven doen bij hem, gelukkig. Toch is het elke keer een groot drama. Van huilen tot wild in de stoel gaan liggen spartelen. het is vreselijk! Ik denk dat zijn prikkelverwerkingsstoornis daar ook een rol in speelt.

      Gelukkig is jongste daarin heel anders.

      Like

  2. Hallo,
    Ik lees altijd mee, maar regeer nooit ( bloos )
    Maar dit is zo vreselijk raar, geen woorden voor.
    Onze meiden gingen zeker tot 14 jaar met ons mee naar binnen.
    Waren ze klaar gingen ze naar de wachtkamer.
    En ik zou t nooit toe laten dat hij alleen zou moeten.
    Huisregels mogen er zijn ( thuis )
    Maar niet bij de tandarts.
    Als je een kind met een trauma heeft, of zelf ermee worstelt , nee dan ging ik daar weg geloof ik .
    In wat voor een wereld leven we toch.

    Vr gr Mathilde

    Like

    • Dankjewel voor je reactie! Het druist ook tegen ons gevoel in om hem alleen de behandeling te laten ondergaan. Gelukkig kunnen ze een uitzondering voor ons maken. Was dit niet het geval hadden wij een verwijzing gevraagd naar een andere kindertandarts. Ik ben het met je eens dat het een rare manier van doen is.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s