De wachtkamer

Daar zit ik dan in de wachtkamer bij de kindertandarts. De zenuwen lopen op. Jongste zoontje is heerlijk aan het spelen in de wachtkamer hij lijkt nog nergens last van te hebben. Zo als vaak, loopt het uit. Na ruim 20 minuten na de afgesproken tijd word hij geroepen. De tandarts komt ons in de wachtkamer uitleggen wat ze gaat doen. Vervolgens zegt ze tegen zoontje, dat hij mee mag komen. Manlief staat op en loopt ook mee.  O u wilde ook mee naar binnen? Ja, dat was de afspraak. Oke ik gebruik nu ruimte 1 en neemt u maar plaats. De deur gaat dicht en het word stil.

Ik hoor de radio, de assistente die telefonisch dingen door spreekt en de auto’s buiten voorbij rijden. De minuten gaan voorbij en mijn zenuwen nemen toe. Mijn hart bonst, mn handen zweten en mijn buik draait om. Af en toe neemt er een ouder plaats in de wachtkamer terwijl de kinderen alleen naar binnen gaan. Even later komt er een kindje helemaal overstuur de wachtkamer in en kruipt bij zijn moeder op schoot. De tandarts komt nog even mee delen dat alles goed is verlopen en dat er een afspraak gemaakt mag worden voor over een maand. Ik zie de angst in de ogen van het kindje en heb het zo met hem te doen. Aan de andere kant ben ik zo blij dat mijn zoontje niet alleen naar binnen is. Dat manlief bij hem is. Mijn oren staan op scherp en ik hoop dat ik kan opvangen wat er gezegd word in de behandelkamer maar helaas. Ik zal moeten wachten tot mijn twee mannen weer naar buiten komen. De minuten lijken wel voorbij te kruipen.

Na een ruime 30 minuten komen ze de wachtkamer binnen. Ik zie de opluchting op manlief zijn gezicht. Dit hebben we weer achter de rug. Zoontje komt huppelend naar mij toe met een doosje in zijn handen. Kijk mama! Maak eens open, daar zit mijn kies in. Samen bewonderen we de kies. De buitenkant van het kiesje is mooi in tact maar de binnenkant is helemaal hol. Tot mijn verbazing staat manlief bij de balie om een nieuwe afspraak te maken. Ik kijk hem vragend aan en vervolgens hoor ik hem zeggen dat hij een afspraak wil maken voor de andere kant. Zoontje kijkt mij lachend aan en zegt dat ook aan de andere kant een kies er uit moet. Als ik vraag of alles goed is gegaan haalt hij zijn schouders op en zegt ja, natuurlijk!

Met de nieuwe afspraak op zak gaan we naar huis. In de auto verteld manlief hoe ze het hebben aan gepakt. Dat er een televisie aan het plafond hing waar zoontje zelf een filmpje op mocht kiezen. Dat ze ondertussen zijn kies in slaapbracht en dat alles heel rustig en vriendelijk ging. Zoontje zei dat alleen het chips kraken een beetje vervelend was. Zo noemen ze het daadwerkelijk trekken van de kies. De na pijn viel gelukkig erg mee. Al met al ben ik echt heel trots op onze dappere zoon. Op naar de volgende keer.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s