Enorm teleurgesteld

Laat ik eerst maar beginnen met het feit dat oudste zoontje super heeft gezwommen. Het afzwemmen ging als een speer en hij is nu dan ook in het bezit van zijn B diploma!

Toch was hij ook enorm teleurgesteld en hij was niet de enige. Ik was behalve teleurgesteld eigenlijk ook boos, heel boos! Het zit namelijk zo. Alle opa’s en oma’s hadden beloofd om er bij te zijn. Iedereen was vrij en had toegezegd er te zijn. Mijn schoonouders waren ruim op tijd aanwezig. Maar mijn eigen moeder en haar man zag ik niet. De minuten gingen voorbij zullen ze in een file staan? Zou er misschien geen parkeerplek zijn voor het zwembad? Staan ze langs de kant van de weg met pech? Er schoot van alles door mijn hoofd en ik besloot nog een rondje door het zwembad te doen om te kijken of ze misschien in de aankomsthal zaten te wachten of dat ik ze zou zien op het parkeerplaats maar helaas, ik zag ze niet. Ik nam weer plaats op de tribune en nu stond manlief op hij zou ook nog wel even een rondje doen. Ik hoopte zo dat ik manlief zou terug komen samen met mijn moeder en haar man. Maar helaas.

Manlief besloot mijn moeder even op te bellen. Het afzwemmen zou binnen twee minuten beginnen. Haar mobiel nam ze niet op. Zal ik op het huisnummer bellen? Ik reageerde met dan nemen ze toch niet op die zitten allang in de auto. Toch belde manlief op het huisnummer en mijn moeder nam de telefoon op!  Manlief zei hallo en zei o je bent thuis? Ja ik ben thuis hoorde ik mijn moeder zeggen. O dat is dan heel jammer zei manlief want het afzwemmen gaat nu beginnen. K*t hoorde ik over de telefoon dat ben ik helemaal vergeten! Enne mijn man zit 25 km verderop. Dus ik kan ook niet direct komen. Manlief gaf aan dat het spijtig was om te horen. Over de speekers hoorde we dat het afzwemmen begon en manlief gaf aan dat hij moest ophangen. We keken elkaar aan en ik wist gewoon even niet wat ik zeggen moest. Omdat het afzwemmen maar een half uurtje duurt vertelde ik man dat hij even een berichtje moet sturen dat ze niet hoeven te komen omdat het simpel weg geen nut meer heeft. Ze wonen zelf zo’n 40 minuten rijden van ons en opa was ook nog eens 20 minuten van huis vandaan. Enkele minuten later kregen we toch een berichtje met de tekst ‘we komen er aan’. Het berichtje wat manlief terug stuurde met dat het geen nut meer heeft. En dat hij na het afzwemmen zijn bed in zou gaan omdat hij nachtdienst had werd niet gelezen.

Hoewel zoontje echt heel goed zwom heb ik er niet echt van kunnen genieten. Ik was boos en verdrietig en kon er mijn hoofd niet bij houden. Ze waren het gewoon vergeten! Tijdens de diploma uitreiking kwamen ze binnen gestapt. Nou gelukkig kunnen we dit nog even zien en is het iets minder erg. Zijn we toch nog even geweest. Ik gaf aan dat we een berichtje gestuurd hebben dat het geen nut heeft omdat manlief nachtdienst heeft en na het afzwemmen zijn bed in gaat. Deze keer dus geen koffie of samen eten. Ja maar nu zien we zijn diploma nog even en het is voor zoontje vast fijn dat we er toch nog even bij zijn. Zoontje gaf aan dat het diploma niet zo belangrijk was en dat hij graag wilde laten zien hoe goed hij kon zwemmen, ‘ en dat hebben jullie dus gemist!’ Maar we hebben wel een cadeau voor je mee. Maar oma ik wil het cadeau niet! Ik wil dat jullie er gewoon zijn! Wijze woorden die precies zijn gevoel om schrijven en de spijker op zijn kop slaan. Cadeautjes zijn leuk om te krijgen maar daar draait het leven niet om. Het gevoel dat iemand er voor je is, er oprechte interesse is, is veel en veel meer waard.

Nadat zoontje zijn diploma in ontvangst had genomen, de felicitatie ronde achter de rug was namen mijn schoonouders afscheid, schoonmoeder moest zich gaan haasten die moest de avond werken. Ook zei ik mijn moeder gedag en ze vroeg of ze me later nog even zou mogen bellen. Ik gaf aan dat het vandaag niet zo’n goed idee was en liep naar de auto.

Als dit nou een op zich zelf staand voorval was geweest had ik vast anders gereageerd. Helaas is ze al eerder zoontje zijn verjaardag vergeten. Ze boekte een vakantie en kwam pas achteraf tot de conclusie dat zoontje jarig was geweest. ( ondanks een uitnodiging!) Ook toen gaf zoontje precies het zelfde aan. Ik wil geen cadeau, ik wil dat jullie er zijn!

Behalve boos maak ik me ergens ook zorgen. Ik kan me namelijk bijna niet voorstellen dat iemand bewust van dit soort grote dingen vergeet en dat ze geen interesse hebben in hun eigen kleinkind. Misschien vergeet ze echt dit soort dingen en is er meer aan de hand met haar. Er zou natuurlijk een medische verklaring voor kunnen zijn. Dat maakt het verhaal wel heel anders. Dan kunnen we er anders mee omgaan en kwetst het ook minder. Wetende dat iemand er niets aan kan doen. Toch betwijfel ik of daar sprake van is aangezien ze er vorige week nog over begon en het ook in haar agenda stond. In iedergeval heeft zoontje zijn diploma gehaald en daar was het om te doen.

Hoe zouden jullie hier mee omgaan?

10 thoughts on “Enorm teleurgesteld

  1. Eigenlijk heb ik nog nooit gereageerd, maar nu dacht ik dat ik je misschien toch kon helpen om het in perspectief te zien. Het is natuurlijk verdrietig dat je moeder er niet was, maar zo te lezen, vond ze dat zelf ook al. Helaas gebeuren zulke dingen. Maar nu ga ik toch iets zeggen dat je hopelijk niet als kwetsend ervaart.

    Jouw kindje is het belangrijkste wat er is en daarom zijn zijn ervaringen in het leven ook ontzettend belangrijk voor jou en kan je je niet voorstellen dat anderen dat vergeten. Maar die anderen hebben ook een eigen leven met ervaringen die voor hen weer belangrijk zijn en waar zij veel mee bezig zijn. Daarom kan het gebeuren dat soms, voor jouw gezin belangrijke zaken, vergeten worden. Dat betekent niet dat ze niet van je houden of van jouw kindje.

    In jouw berichteb lees ik altijd met heel veel plezier dat jouw zonen gevoelige jongens zijn. Jouw zoon voelt waarschijnlijk haarfijn jouw emoties aan. Als jij hier dus ontdaan van bent, zal hij dat waarschijnlijk ook snel zijn. Als jij reageert dat het jammer is, maar dat ze gelukkig alle moeite heeft gedaan om haar vergissing recht te trekken, zal hij daar waarschijnlijk ook laconieker op reageren.
    Misschien heb je iets aan dit bericht. Ik vind het altijd fijn om iets ook uit een ander perspectief te bekijken. 🙂

    Groetjes Anne

    Like

    • Dankjewel voor je reactie Anne, het klopt inderdaad dat alles in haar eigen leven met stip op nummer 1 staat. Dat is prima want het is haar leven. Maar soms is het fijn als er wel oprechte interesse is en dat gevoel heb ik niet bij mijn moeder. In iedergeval niet naar ons toe.

      Vertel ik vandaag dat we een nieuwe blauwe auto gekocht hebben. Weet ze dat morgen al niet meer. Zou ik dat morgen dus opnieuw vertellen. Dan is ze de week erna gepikeerd dat ik haar niet verteld heb dat ik een andere auto gekocht heb. Kom ik een maand later met diezelfde blauwe auto bij haar op visite begint het weer van voor af aan. Hebben jullie een nieuwe auto? Nu is het wel zo dat ze ons tijdens het vertellen wel tig keer onderbreekt en aanvult met iets wat ze heeft meegemaakt op haar werk, met vriendinnen of noem maar op. Ze herhaalt zichzelf daarin in ook keer op keer en als ik dat aangeef dat ze zojuist het zelfde verhaal vertelde was dat niet zo. En lacht ze het weg. Door het steeds onderbreken in een gesprek zorgt er ook voor dat er dus niet actief geluisterd word naar wat iemand anders te zeggen heeft. Waardoor ze dingen misschien vergeet? Ik weet het niet.

      Natuurlijk kan ik begrip op brengen als iemand eens iets vergeet. Het overkomt iedereen wel eens dat je een afspraak vergeet. Maar dit is niet eens een keer iets vergeten. En juist omdat ze benadrukte er deze keer echt te zijn en dat te beloven aan zoontje doet het zeer. Had ze gezegd ik zal kijken of ik er kan zijn. Had het heel anders geweest. Dan had ik het ook kunnen weerleggen naar zoontje toe. Ze zal vast en zeker van ons houden maar dat was niet mijn punt, het ging er meer om dat ik er van baalde dat ze weer een loze belofte deed.

      Like

  2. Vervelend dat dit voorval zoveel bij jou heeft losgemaakt. Ik vind dat Anne hierboven mooie tips heeft!

    Zelf heb ik niet het idee dat mijn ouders of schoonouders overal bij moeten zijn voor hun kleinkinderen. Voor afzwemmen zou ik ze niet eens uitnodigen, en ook de kerst- en paasvieringen komen ze eigenlijk nooit. Ja tuurlijk vinden de kinderen dat wel eens jammer, omdat sommige kinderen altijd opa’s en oma’s mee hebben. Maar ik leg gewoon uit dat ze ver weg wonen, en dat het gewoon zo is dat ze daardoor niet kunnen komen. Daarnaast hebben opa en oma zelf ook genoeg te doen. De kinderen accepteren dat prima. We gaan liever een keer voor een middagje quality-time, dan voor het ‘aanwezig zijn’ op momenten waarop je elkaar toch eigenlijk niet spreekt.

    Weet je waarom je het zelf zo belangrijk vindt dat iedereen erbij is? Misschien helpt dat onderzoeken voor een volgende keer.

    Like

    • Dankjewel voor je reactie, ik vind ook niet dat mijn moeder overal bij moet zijn. Waarom ik het belangrijk vond dat ze hierbij was, kwam voort uit het feit dat zoontje haar uitnodigde en ze beloofde er te zijn. Maar ze was er niet.

      Kan ze een keer niet op zijn verjaardag komen ook goed. Maar beloof niet er te zijn om vervolgens een week na de verjaardag nog op te bellen. O ja nog gefeliciteeerd, je was jarig geweest. sorry we waren het vergeten.

      Daarbij komt dat ik best begrip kan opbrengen als iemand eens een keer iets vergeet. Dat overkomt iedereen wel eens. Maar niet keer op keer.

      Like

  3. Wat jammer dat het afzwemmen van je zoontje nu zo’n nare bijsmaak heeft gekregen voor julie doordat je ouders er niet bij waren. Op twee manieren jammer: aan de ene kant dat ze er niet waren, maar ook dat je dat daarna zó groot maakt, dat je het eigenlijk ook geen fijne dag meer voor jezelf was. Dat is misschien nog wel méér jammer. 😦

    Ik snap het helemaal, hoor. Mijn schoonmoeder kwam pas na 1 week bij ons zoontje kijken toen hij was geboren. Ook verjaardagen worden overgeslagen omdat er belangrijkere dingen te doen zijn; niet eens een kwestie van vergeten,maar meer van prioriteiten. Ik heb daar ook veel verdriet van gehad, maar uiteindeljk wel ontdekt dat het beter is om het los te laten en te focussen op de mensen die er wél bij zijn. Al kan ik me voorstellen dat het lastiger is als het om je eigen moeder gaat.

    Like

    • Daantje dankjewel voor je reactie, wat vervelend dat je schoonmoeder andere prioriteiten heeft en dat het jou verdriet doet. Wat knap dat je het kunt loslaten en focussen op het positieve.

      Als mijn moeder gezegd had dat ze er niet zou zijn prima. Dan wisten we waar we aan toe waren. Nu worden keer op keer afspraken niet nagekomen en dat vind ik vervelend. Juist omdat ze zoontje had toegezegd er deze keer echt te zijn.

      Misschien maak ik er nu inderdaad een te groot ding van. Maar misschien heb ik dat perspectief juist nu ook wel nodig om het voor mezelf op een rijtje te krijgen en de verwachtingen die ik blijkbaar onterecht heb kan veranderen.

      Like

  4. Ik lees in de reacties hierboven dat je het vooral niet zo groot moet zien. Misschien is dat inderdaad zo, maar dat kan op dit moment niet want je bent teleurgesteld (ze is er niet terwijl ze had beloofd dat ze er wel zou zijn) en belangrijker nog, je maakt je zorgen (is er iets aan de hand met haar?). Dat is denk ik niet meer dan normaal. Die emoties mogen er zijn. Hoewel ik me goed kan vinden in bovenstaande tips zou ik misschien voor een andere aanpak gaan. Heb je het probleem al eens met haar besproken? Misschien denkt ze dat deze afspraken voor jou niet zo belangrijk zijn. En heb je al eens met haar of haar partner besproken dat ze zo veel lijkt te vergeten? Misschien is het ze ook opgevallen,maar weten ze niet wat ze moeten doen. Ik hoop voor jou dat de situatie verbetert!

    Like

    • Dankjewel voor je reactie, ik heb het al meerdere keren besproken. Met haar maar ook haar man en mijn broertje. Zelf zegt ze dat het wel mee valt. De rest beaaamd dat waar ze bij is maar zonder haar is dat een ander verhaal.

      Inmiddels zijn we al een paar dagen verder en heeft alles even kunnen bezinken. De emoties getemperd misschien had ik daar beter op kunnen wachten voor ik het opschreef. Aan de andere kant is dit een geweldige uitlaatklep. Juist door het we
      Van me af te schrijven.

      Like

  5. Mijn schoonmoeder kijkt nauwelijks naar onze kinderen om en bellen op een verjaardag doet ze niet. Wij hebben de kinderen, toen ze een aantal keer teleurgesteld waren, uitgelegd dat oma nou gewoon zo is. Als ze wat beloofd bespreek ik met ze dat ze er niet op moeten rekenen. Niet op een lelijke manier, maar de kinderen weten het nu en dan doet het minder pijn.
    Gelukkig zijn mijn ouders dubbel attent dus ze komen niets tekort.

    Like

    • Dankjewel voor je reactie Ilse, wat naar zeg dat je schoonmoeder je kinderen links laat liggen. Vooral dat de afspraken niet worden nagekomen, als iemand er voor kiest ergens niet bij te zijn prima. Maar iets afspreken en dat niet nakomen is gewoon zuur. Zeggen jou kinderen daar dan wat van direct tegen schoonmoeder?

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s