Archief | februari 2019

Niets is wat het lijkt

Enige tijd geleden kwam jongste uit school naar me toe met de vraag mag ik met dat kindje spelen? Heel even stond ik met mijn mond vol tanden en toen wist ik uit te brengen bedoel je … Ja die bedoel ik. Natuurlijk schat, we zullen eens kijken wanneer we wat kunnen afspreken.

Iedereen kent ze wel. Het gezin dat alles voor elkaar lijkt te hebben. Waarvan de kinderen diverse clubjes bezoeken en overal in uit lijken te blinken. Waarbij moeders altijd vooraan staat terwijl ze er ook nog een carrière naast heeft. Een onvermoeibare duizendpoot. Nou ja, dat is hoe ze overkomt.

Samen met de moeder van het kindje maakte ik de afspraak dat ze daar zouden gaan spelen. Niet zonder reden aangezien mijn energie niveau de laatste tijd ver onder het nul punt gezakt is. Het moest een maandag zijn, want de maandag was voor speeldate’s. Helemaal prima maandag zal het zijn.

Vandaag was het zover, het speelafspraakje. Omdat ik vergeten was om mijn telefoonnummer te geven moest ik als nog richting school. Kon ik gelijk jongste nog een allergeen vrije versnapering toe stoppen. De school was inmiddels uit maar de moeder zag ik nog nergens. Geen probleem we wachten wel even. In de natte sneeuw en snijdende wind duren 5 minuten best lang. Het kindje spotte moeder en rende er enthousiast op af ik liep samen met zoontje haar kant op. Al schor voetend bekende ze dat ze het speel afspraakje vergeten was en dat het echt niet uit kwam vandaag bij haar thuis. Daar sta je dan in de kou op het plein met het gevoel alsof je de marathon hebt gelopen, twee beteuterde gezichten keken me vragend aan. En ik? Natuurlijk zei ik ja! Pff waarom. Waarom kon ik niet gewoon nee zeggen? Ze gaf me haar telefoon nummer en vroeg me nog even ons adres te appen. Natuurlijk geen probleem! Tot straks.

Bij thuis komst wist ik een ding al zeker. Als ik zou gaan zitten zou ik niet meer overeind kunnen komen. Dus de enige optie was om In beweging te blijven en ver over m’n grenzen heen gaan. Want ik wilde niet die moeder zijn die de hele middag met een kopje thee op de bank zit. Ik besloot dus eindelijk de berg groentes uit de koelkast een door de keukenmachine heen te gooien en zo panklare wokgroente pakketjes te maken voor in de vriezer. Terwijl ik tergelijker tijd een heerlijk gerecht bereide.

Het was een lange tot straks, een lange lange tot straks. Ik heb de hele middag geprobeerd de klok vooruit te kijken maar helaas. De combinatie bleek niet echt heel succesvol te zijn. Beide kinderen zaten niet bepaald op dezelfde lijn wat interesses betreft. De een wilde dit niet en de ander dat niet en zo gingen er vele minuten verloren. Ik ben niet iemand die de kinderen gaat entertainen. Zoontje had een gast dus zal hij dus ook zelf voor die gast moeten zorgen. Twintig minuten voor ophaal tijd was er eindelijk een compromis gesloten en werd er gespeeld.

Zelfs manlief kon het niet laten om een kwartier voor ophaaltijd nog even de stofzuiger en stoomreiniger door de woonkamer te slingeren. Toen was eindelijk het moment daar, het einde van het speelafspraakje. Wat schetste onze verbazing? Het was niet moeder die het kindje kwam ophalen maar vader. Tja, moeder heeft haar dag niet vandaag. Aha! Dus toch. Zelfs een onvermoeibare duizendpoot zit het niet altijd mee. Niets is wat het lijkt.

Dus de rest van de avond kan ik weer heerlijk op de bank kruipen met het kopje thee en voor de volgende keer, dan zeg ik tegen deze speeldate gewoon nee!

Dit bericht is geplaatst op 4 februari 2019. 1 reactie