Provocatie

We zijn met jongste zoontje bij de kinderarts geweest. Na een gesprek kregen we het advies mee om over te gaan op blinde provocatie. Dat wil zeggen dat wij weten wanneer zoontje iets met gluten eet. Maar dat zoontje dat niet weet. Dan kunnen wij kijken of hij inderdaad klachten krijgt. En hij dus reageerd op de gluten of ook op iets anders.

Met een provocatie test mag je steeds maar 1 ding veranderen. Omdat hij al eerder ziek werd van de lasagne met gluten leek het de arts een goed idee om het te testen met verschillende soorten pasta. Omdat juist te doen moet hij wel steeds dezelfde saus erbij eten. Vol goede moed kookte ik dus 6 liter pasta saus en verdeelde het in porties voor in de vriezer. Om de het goed te kunnen testen gaven wij hem de eerste dag een portie met glutenvrije penne pasta. Hij reageerde zoals verwacht prima.

Twee dagen later gaven wij hem spaghetti met gluten. Een half uur na de maaltijd kwam hij al naar ons toe. Zijn buik was helemaal opgeblazen. Hij zei dat hij geen buikpijn had maar dat zijn buik een ballon geworden was. Het toilet bezoekje bleef deze keer uit. Echter was het de volgende dag feest en zat zoontje ziek op het toilet. Hij riep mij en zei mama ik heb weer een waterval! Hoe kan dat nou? Op dat moment voelde ik me zo schuldig. Aangezien ik degene was die hem bewust iets te eten heb gegeven waar hij ziek van word.

De derde test was een glutenvrije en melkvrije pizza. Ik gebruikte wederom dezelfde pasta saus. Belegde de pizza met ananas en vleeswaren. Een reactie bleef uit. Duidelijk dus dat het niet in de ingrediënten zat van de saus. Maar dat het kwam door tarwe/ gluten.

Over een week of twee zullen we testen hoe hij reageerd op een broodje. Dan eet hij de rest van de dag het zelfde als nu alleen het broodje zal gluten bevatten. Wederom mag zoontje dit dan niet weten. En denk ik dat we hem het makkelijkste kunnen foppen met een afbakbolletje. En daar ligt dan voor mij ook de grens. Ik zie niet in waarom ik hem dan vaker bewust iets verkeerd zal moeten geven. Dat hij ziek word van de gluten is namelijk in mijn ogen wel duidelijk.

De kinderarts neemt over een maand of 3 contact met ons op. Dan zullen we overleggen hoe nu verder.

Dit bericht is geplaatst op 4 augustus 2018. 3 reacties

Warm

De eerste week van de zomervakantie is al weer achter de rug. Wat was die week toch warm of nee, beter gezegd het was heet! Als een herfst persoon vond ik het een straf. Genieten van die warmte lukt me dan ook niet zo goed. Het eerste uitje wat er in de agenda stond hebben we aan ons voorbij laten gaan. Met deze hoge tempraturen maak ik mezelf en de kinderen niet blij met een uitstapje. De jongens wilde veel liever in het zwembad in de achtertuin.

We hadden ook een bezoekje aan vrienden in de agenda staan. De dag voor de afspraak kregen we foto’s toegezonden van een prachtig zwembad wat ze hadden opgezet. Met de uitnodig om onze zwemkleding mee te nemen zodat we tijdens het bijkletsen af en toe konden afkoelen. Een super leuk idee natuurlijk. Het idee was goed alleen liep het helaas anders. Onze vriendin is in verwachting en de combinatie zwangerschap en warmte verliep niet geheel vlekkenloos. Ze mochten zich dan ook midden in de nacht melden in het ziekenhuis. Gelukkig niets ernstigs maar voldoende reden om het bezoekje niet door te laten gaan. Jammer maar helaas.

Om de warmte te ontlopen hadden we bedacht dat we misschien wel een bezoekje konden brengen aan het landgoed hoenderdaal. We hebben immers een jaarkaart en het landgoed ligt verscholen tussen de bomen. In gedachte zou het door de schaduw een stuk koeler zijn dan ergens anders. Tja, verkeerd gedacht dus. Het was er net zo warm en benauwd als elders. De dieren lagen allemaal verscholen. En wij waren bijna de enige bezoekers. We waren dan ook blij toen we terug de auto in stapte, de airco in.

De vlag ging nog net niet uit toen er aan het einde van de week de eerste druppels regen uit de lucht vielen. Er een koele wind ging waaien en de tempraturen iets omlaag gingen. Het was een stuk beter te doen. Tussen de buitjes door besloten we dan ook om op de fiets te stappen. Zonder doel of plan gewoon een rondje fietsen in de omgeving en dan richting huis als de koek op raakt. Wat een genot. Heerlijk in de buitenlucht, de frisse wind door je haren. Het samen zijn, genieten van de omgeving. Het ging goed, ruim voor dat mijn koek op was waren we al weer thuis. De rest van de middag heb ik heerlijk op de bank gehangen en het nieuwe seizoen van orange is the new black gebingewatcht op Netflix. De kindjes vermaakte zich de rest van de middag opperstbest in de speeltuin om de hoek. Die geheel vernieuwd is de week voor de vakantie.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Al met al was het een prima eerste zomervakantie week. Hoe was jullie week?

Online vriendschap

tegenwoordig is social media niet meer weg te denken uit de maatschappij. Voor mij is social media op mijn slechte dagen een venster naar de buiten wereld. Het is dan mijn manier van communiceren met andere mensen en ik weet zeker dat ik daarin niet alleen ben.

Het kan zo fijn zijn om even te klagen, zonder gelijk goed bedoelde adviezen te krijgen. Je verhaal te doen aan iemand die verder van je af staat en daardoor er een objectieve kijk op heeft. Dingen te delen waar je trots op bent die andere mensen blijkbaar ook leuk/ mooi vinden (of juist niet). Gewoon te kletsen over bloemetjes en bijtjes. De dagelijkse sleur of… noem maar op.

Ik gebruik niet het o zo bekende gezichtenboek. Nee, ik ben te vinden in streams van kunstenaars, op blogs, op YouTube, whatsapp etc. Op die plekken leg ik contact met andere mensen. Uit sommige van die contacten ontstaan mooie vriendschappen. Waarvan sommige vriendschappen prachtig op bloeien, verwateren andere. Dat is goed en prima, maar heel soms is er een vriendschap waarin je afscheid moet nemen. Juist het laatste aspect kwam laatst op mijn pad. Het had veel meer impact op me dan ik had verwacht. Blijkbaar ontstaat er toch een hechte band/ connectie met iemand ondanks je iemand niet in het echt hebt ontmoet. Ik heb om het afscheid dan ook menig traantje moeten laten. Ik voelde me op dat moment enorm eenzaam en alleen in het verdriet. Het is nogal lastig uit leggen dat je iemand zult missen, die deel uit maakt van je leven terwijl je omgeving er geen (bewuste) weet van heeft.

Ik heb er met manlief over gesproken en die wist zich er ook geen raad mee. Ik luid snikkend en verdrietig om, voor hem een onbekend iemand. Het was nogal ongemakkelijk en vreemd. Online vriendschappen het is een bijzonder en gecompliceerd iets heb ik gemerkt.

Als je aan iemand verteld dat je een rot dag hebt, niet lekker in je vel zit door het overlijden van een kennis is er alle begrip vanuit directe omgeving maar blijkt die persoon enkel online een rol te hebben gespeeld is het eigenlijk een niet geaccepteerd verdriet. Dat is jammer…

Tot slot wil ik alle lieve lezers van mijn site/ blog bedanken voor het (stille) mee lezen, voor de reacties die jullie plaatsen. Soms openhartige reacties waardoor ik een klein inkijkje krijg in jullie leven. Ik wil jullie laten weten dat ik dat erg waardeer! Dankjulliewel daarvoor!

 

Dit bericht is geplaatst op 30 juli 2018. 3 reacties

Zomervakantie!

Het is zover de kinderen hebben zomervakantie! Ze zijn er heel erg aan toe. Gewoon even niets moeten. De afgelopen week was het huilen en piepen op niets af. Dit jaar is de vakantie toch wel heel speciaal. Manlief heeft voor het eerst in 12,5 jaar ook vakantie in de zomer. De laatste 3 weken van de vakantie van de kinderen zal hij ook thuis zijn.

We hebben al allerlei leuke uitjes bedacht en in de agenda gezet. Mocht ik me een dag niet goed genoeg voelen zullen we daar natuurlijk de agenda op aanpassen. Zoals het er nu uitziet en ik kan inschatten hebben we de dagjes weg prima verdeeld over de vakantie.

We hebben geen vakantie geboekt en blijven voornamelijk in en rondom huis. Ik vind het een heerlijk vooruitzicht. Omdat we thuis blijven deed zich de mogelijkheid voor dat oudste zoontje mee kan doen met de zomerzwemlessen. Nu is het zo dat voor het B en C diploma zwemmen de zwemtarieven gelijk zijn tijdens het zomerzwemmen. We betalen dus net zoveel als normaal. Het grote voordeel is dat de groepjes nu geen 12 maar maximaal 6 kindjes hebben. We konden hem maximaal 2x in de week inschrijven. En dat hebben we dus ook gedaan.

Jongste zoontje heb ik niet opgegeven voor het zomerzwemmen. Hij heeft nog les voor zijn A diploma en daar hebben wij een pakket voor gekocht. De lessen voor het zomerzwemmen vallen buiten het pakket en in een ander tarief waardoor we dan 50,70 euro per 4 lessen zouden moeten betalen. Buiten dat ik het een dure aangelegenheid vind heb ik geen zin om me nog meer dagen in de week vast te leggen aan zwemlessen.

Traditie getrouw bakte manlief tussen de middag pannenkoeken buiten op de bbq. Terwijl ik de kinderen uit school haalde bereide manlief alles voor. Onderweg naar huis roken de kinderen het al. Mama het ruikt naar pannenkoeken, speciale papa pannenkoeken. Doordat manlief er altijd een snuf kaneel door doet ruiken ze al op afstand dat het inderdaad voor hun is. Het was echt een feestmaal!

En nu ga ik lekker genieten van het zonnetje, in de achtertuin in alle rust, met een splinter nieuwe schutting.

Klusflow

Op het moment zit manlief in een klus flow. Dat betekent dat ik op het moment hoofdassistente ben van de man met de goude handjes. Ik zorg dat er altijd verse koffie beschikbaar is of een verfrissend glas water. Geef de gereedschappen aan. Zorg voor een portie kritiek als ik denk dat het anders of beter kan. Daardoor staan andere dingen op een laag pitje. Zoals het schrijven van berichtjes. Want hoewel manlief al het zware werk doet. Ervaar ook ik enorme (spier)pijnen. En ben ik blij met de momenten dat ik plat kan.

Wat heeft manlief dan zoal gedaan de laatste weken?

 

Hij maakte een buitenkraantje in de voortuin. Met de warme en droge dagen zoals we nu hebben is de regenton na 4 dagen al leeg. Het steeds heen en weer lopen met gieters water was voor mij geen doen. Ik ben dan ook super blij dat ik nu de tuinslang kan aansluiten en de plantjes kan voorzien van een slok water.

Manlief verving de velgen van zijn eigen fiets zodat hij ook een keer mee kan deze zomer op een fietstochtje. Kreeg ik nieuwe bandjes om mijn velgen omdat er bijna geen profiel meer opzat en ze vol met crackelee zaten. Door het vervangen Kwam manlief tot de ontdekking dat mijn handrem aanliep waardoor ik altijd met veel weerstand gefietst heb. En ik maar denken dat het kwam door een gebrek aan spierkracht in mijn benen. Mijn fiets, fietst weer als een zonnetje!

Na een ritje met de auto merkte manlief dat er iets niet helemaal in orde was. Het bleek de fuseekogel te zijn. De garage vraagt voor het vervangen de hoofdprijs dus besloot manlief dat hij het zelf zou doen. Hij bekeek wat filmpjes op internet en ging aan de slag. Enkelen uren later was de klus geklaard. Precies op tijd want de auto was weer toe aan een apk keuring. Helaas kwam de auto niet door de keuring heen. De ruitenwissers moesten vervangen worden en ook de veering bleek versleten. We gaven akkoord voor de reparatie en dezelfde middag konden we de auto weer goedgekeurd ophalen.

In de achtertuin werden er muurtjes afgebroken. En kregen we eindelijk akkoord van de buren om de nieuwe schutting op 1 meter 90 te plaatsen. Inplaats van 1meter 60. Ik kijk nu al uit wat een rust dat zal geven als ik in de achtertuin zit. Hoe aardig de buren ook zijn, heb ik niet altijd de energie en behoefte om een gesprekje met ze te voeren. De ene kant is al klaar en heb ik samen met manlief voorzien van bakken met fleurige bloemetjes. Aan de andere kant word nu heel hard gewerkt. ( terwijl ik dit berichtje type).

 

Tussen al dat klussen door haalde manlief ook nog “even” zijn wiskunde toets waar hij 5 maanden druk voor aan het studeren is geweest. ( ik ben echt super trots op hem!) Na de zomervakantie begint hij aan scheikunde als hij die gehaald heeft zal zijn opleiding pas echt van start gaan.

Stiekem hoop ik dat manlief na al dit geklus even de rust kan vinden om niets te doen. Maar hem kennende zal hij wel weer een nieuw projectje bedenken. Tot zo ver deze update.

 

Dit bericht is geplaatst op 19 juli 2018. 4 reacties

Een gezegend dak

Joepie het dak is klaar! En wat ben ik blij dat we die klus kunnen afstrepen van ons lijstje. Gelukkig is de hele klus soepel verlopen en gingen dingen allemaal zo als ze moesten gaan. En als kers op de taart kregen we een gezegend dak.

CA4ACCE8-0039-4A40-B83D-22E80490F152

De dakpannen worden geleverd! 

DF04DFEF-0BBB-4ED6-9E87-79618E607FC4

De dakpannen eraf.

964AAEE2-8876-440F-8D0F-9B740D0CDDA2

Folie en nieuwe stoflatten en panlatten.

 

D7158C67-9897-4513-AC71-7356301CE401

Na het leeg ruimen van de pallets kwamen de werkmannen deze tekst tegen. Waarop ze zeiden dat we nu een gezegend dak hebben.

20B82DCD-749B-4187-B4A8-D3004893ED90

De vogelschroten worden geplaatst tezamen met de nieuwe dakpannen.

63987971-3606-4A86-A38D-D0AFBEDA993E

Er word hard gewerkt aan een waterdichte nok.

C4DE656A-A411-4F02-8B49-AC560E6B1C29

Het eind resultaat achter.

5CF9C7FE-FE84-4C05-8B6B-28ADB765096D

Het eind resultaat voor. 

 

Dit bericht is geplaatst op 18 juli 2018. 2 reacties

Medische molen

Deze keer is het jongste zoontje die door de medische molen mag. Voor een compleet beeld zal ik mijn verhaal bij het begin, beginnen. Ik heb jongste 10 maanden lang borstvoeding gegeven. Omdat ik zelf koemelkvrij eet zat het niet in de borstvoeding. Op het moment dat ik met 10 maanden over ging op de flesvoeding begonnen de problemen. Zoontje werd extreem hangerig, hij wilde alleen nog maar liggen en niet meer spelen. Dat herkenden wij helemaal niet in hem. Want hij rende al rond in de woonkamer toen hij nog maar net 9 maanden oud was. Hij was daarvoor een zeer ondernemend mannetje. Mijn moeder gevoel zei dat het van de flesvoeding kwam en daar zijn we dan ook mee gestopt. Echt opknappen deed hij niet. Het diepte punt bereikte we toen hij nog net geen 14 maanden was. Hij kreeg de bmr vaccinatie en werd dezelfde avond nog opgenomen in het ziekenhuis. Aangesloten aan alle toeters en bellen. We vreesde voor z’n leven. De arts drukte ons op het hart altijd ons gevoel te volgen. We hadden de nacht ook niet moeten afwachten dan was zoontje er niet meer geweest. Zo vertelde dezelfde arts ons.

Na zijn ziekenhuisopname kwam hij onder begeleiding bij de kinderarts en diëtiste. Zoontje was als baby altijd een flinke knul geweest maar nu lag hij onder de onderste lijn. Hij was dus ondervoed. De kinderarts gaf zoontje de diagnose koemelkallergie en samen met de diëtiste zette we alles op alles om hem weer op een gezond gewicht te krijgen. Hij zou met een strikt koemelkvrij dieet ook weer snel moeten opknappen. Van een hangerig en duf ventje ging hij naar een vrolijk blij ventje. Maar zijn ontlasting veranderde niet. Het bleef waterdun. De kinderarts gooide dat op peuterdiarree het komt vaker voor en zou na de peuter leeftijd  vanzelf moeten verdwijnen.

Onze peuter werd kleuter en zijn ontlasting bleef waterdun. Daarbij kwam dat zijn slaapproblemen mij inmiddels tot wanhoop dreven en wij meerdere malen contact opnamen met de huisarts. We kregen daar steeds te horen dat hoe vervelend het ook is voor ons. Dat het echt vanzelf weer over zou gaan. Even leek het beter te gaan met het slapen toen hij een slaap steen kreeg. Echter kwamen wij er achter dat zoontje nog steeds wakker was snachts alleen ons niet meer wakker maakte. Ik heb toen met hem afgesproken dat hij ons altijd wakker mag maken. Hij loopt snachts uren te ijsberen over de boven verdieping.

Ongeveer twee maanden geleden viel mij op dat het eigenlijk helemaal niet zo goed ging met hem. Bij mij gingen er alarmbellen af toen ik op de weegschaal zag dat hij een ruime kilo kwijt was. Toch keek ik het nog een week of 2 aan. Misschien was hij erg actief geweest een periode. Zijn zwemlessen worden ook steeds intensiever. Nu het weer prachtig mooi weer is, speelt hij meer buiten. Zo bedacht ik nog meerdere voor mij logische verklaringen waarom hij afgevallen zou kunnen zijn. Na die twee weken was bij mij de schrik groot toen ik zag dat zoontje inmiddels 2.6 kilo was afgevallen. Die zelfde ochtend belde ik de huisarts en kregen wij een verwijzing voor een bloedonderzoek.

De uitslag van het bloedonderzoek liet een week op zich wachten. Toen we eindelijk de uitslag telefonisch kregen vertelde de assistente ons dat er niets gevonden was en dat daar mee de kous af was. Ik was het daar niet mee eens. Mijn gevoel zei me immers dat er iets mis is. De woorden van de arts in het ziekenhuis galmde door mijn hoofd. Volg altijd je gevoel! Dus ik vertelde de assistente dat ik een afspraak wilde maken bij de huisarts voor zoontje. Het kan namelijk zo zijn dat er niets uit het  bloedonderzoek is gekomen maar dat er wel iets aan de hand is. Hij heeft zeker 5x per dag waterdunne ontlasting en valt af! Ik zei misschien heeft hij last van een parasiet? Is een ontlasting onderzoek dan geen optie? Ze wimpelde alles af. Een afspraak vond ze echt niet nodig en wilde die dan ook niet maken. Er kwam niets uit het bloedonderzoek en daarmee is het klaar. Ik stond er op de huisarts te spreken en ze ging overstag met een telefonischconsult.

De huisarts belde ons op en vertelde dat zoontje per direct over moest op een glutenvrij dieet en dat hij een verwijzing naar de kinderarts zou regelen. De afspraak met de kinderarts staat. Over 2 weken kunnen we daar heen.

Inmiddels zijn we begonnen met een glutenvrij dieet. Omdat ik zelf ook glutenvrij eet is de omschakeling niet zo groot. Alleen op school is het soms lastig dat er extra gelet moet worden op hygiëne. Een keer extra handen wassen voor het eten en drinken bijvoorbeeld. Zoontje eet nu 3 weken glutenvrij en heeft sinds de 3e dag van zijn dieet geen waterdunne ontlasting meer gehad. Hij kwam de derde dag in paniek naar mij toe, na zijn toiletbezoek. Mama het glutenvrije eten is echt niet goed voor mij! Ik vroeg hem waarom het niet goed voor hem is? Nou, was zijn antwoord, ik poep nu een hele worst! Ik gaf hem een hele dikke knuffel en legde hem uit dat alle andere mensen ook worsten poepen. Hij kon zich er helemaal niets bij indenken.  Met de dag merkte we dat hij een stuk minder onrustig was in zijn slaap. Hij heeft de afgelopen week meerdere dagen door geslapen en hoewel we het eigenlijk niet meer durven hopen. Is die hoop er stiekem toch. En de weegschaal? Die gaf al weer 800 gram meer aan dan drie weken geleden. We zijn op de goede weg.

Nu is het afwachten wat de kinderarts gaat zeggen.

 

Dit bericht is geplaatst op 30 juni 2018. 5 reacties