Voorbereidingen

Afgelopen vrijdag kwam oudste thuis met een brief van school. In die brief stond dat ze dit jaar met alle groep 3 klassen op kamp gaan. Omdat er 3 groepen 3 zijn op school gaan er 74 kinderen mee op kamp. Dit kamp is op een grasveldje achter school. Het is natuurlijk een onwijs leuk idee van de school maar het roept bij mij nogal wat mitsen en maren op.

Na het lezen van de brief zag ik vooral beren op de weg. Niet een paar beren nee een heleboel beren! Ik besloot de informatie uit de brief eerst wat te laten bezinken. Ondanks dat zoontje te maken heeft met zijn prikkelverwerkingsstoornis was mijn gevoel niet direct van hij mag niet mee. In tegendeel het is voor hem super leuk om als klas samen dit avontuur aan te gaan maar of het verstandig is voor hem, dat is een heel ander verhaal. Als ouder sta je dan wel een beetje in tweestrijd. Het welzijn van je kind en de druk van school. Wel of niet mee gaan.

Dus ik had bedacht om al mijn beren die ik zag op te schrijven en daar een oplossing bij te bedenken hoe ik het voor zoontje kon vergemakkelijken.

Het kamp zelf begint om 6 uur terwijl de bed tijd van zoontje normaal gesproken om 7 uur is. Het avond programma loopt tot een uur of 9 half 10 en dat is laat! Tenminste ik vind het laat voor kinderen van 6 en 7 jaar oud. Dus ik stelde voor aan zoontje om het avond programma gezellig mee te doen en dan naar huis toe te gaan om te gaan slapen en dan de ochtend met het ontbijt terug op het kamp aan te schuiven. Maar nee, de rest mag toch ook slapen in een tent! Ik gaf hem aan dat het misschien fijn zou zijn om na een avond vol drukte in zijn eigen bedje te slapen. Nee mama ik wil ook in een tent!

Oké een nacht slapen in een tent, na een drukke avond. Wat kan ik dan doen voor zoontje zodat het niet uitmond in een regel rechte ramp? Misschien klinkt dit voor vele als doemdenken maar dat is het absoluut niet! Is er iets anders dan anders op een dag dan volgt er altijd een driftbui/explosie/ontlading. De enige die zoontje weer tot bedaren kan brengen dat ben ik of manlief. Dus gaf ik mezelf op als begeleider. Ik zal samen met zoontje een nacht slapen in een tent. In een eigen tent zodat hij een plekje heeft om zich terug te trekken als het te veel word.

Een eigen tent betekend ook opzetten. En dat is iets wat ik niet zie zitten. Alle energie zal ik nodig hebben om zoontje ( en een groepje kinderen) te begeleiden. Dus bestelde we een pop up tent online en die werd de volgende dag al geleverd. Zoontje mocht proberen de tent op te zetten. Werkelijk waar ideaal! In nog geen 10 seconde stond de tent midden in onze woonkamer. Trots als een pauw natuurlijk dat hij de tent zelf kon opzetten!

Dit weekend mag hij ter voorbereiding een nachtje in de tent slapen op zijn slaapkamer. Ja een minimalistische indeling van ons huis heeft zeker voordelen! Er past gewoon een heuse tent in zijn slaapkamer! Door een oefennacht is het niet helemaal meer nieuw voor hem en zal het slapen in een tent op kamp hopelijk iets minder spannend zijn.

Dan valt het kamp ook nog eens samen met de verjaardag van manlief. Hoewel manlief al heeft aan geven zijn verjaardag dit jaar niet te vieren vind ik het toch wel een puntje dat ik en zoon dus niet thuis zijn. Maar goed dat is meer mijn eigen gevoel die in de weg zit, denk ik.

Ik zie er stiekem ook wel tegen op. Met mijn reuma lichaam in een tent en dan ook een groep kinderen begeleiden en als klap op de vuurpijl midden in mijn menstruatie week. Dat zijn nou niet mijn beste weken, vaak vol met pijnaanvallen en slechte dagen. Dus zorg ik van te voren voor voldoende rust en een ruim assortiment pijnstillers. Als moeder heb je nou eenmaal  (bijna) alles over voor je kind. Als back up kan ik manlief inzetten als het echt niet gaat.

Wij bereiden ons de komende weken nog verder voor op deze levenservaring.

 

 

 

Dit bericht is geplaatst op 8 juni 2017. 1 reactie

Klusupdate zolder

Sinds de vorige klusupdate heeft manlief niet stil gezeten. Graag geef ik jullie weer een kijkje bij ons op zolder.

IMG_0788

Gipsplaten erin, tijd voor een afwerk plintje.

IMG_0789

Alle schroef gaatjes dicht gemaakt.

IMG_0801

De ruimte is afgeplakt voor het witte van het plafond.

IMG_0797

Muurtje gestuct en plafond gewit.

IMG_0800

Voorstrijk op de muur voor het stucen.

IMG_0799

Gestuct en radiatorbeugel gemonteerd.

IMG_0804

Het nieuwe badkamermeubel passen en meten. ( ideaal om straks een hand wasje te doen)

IMG_0769

Muurtje tegelen.

IMG_0791

Badkamermeubel hangt!

IMG_0798

Weer een muur stucen

IMG_0796

Nog meer muur

IMG_0795

En nog meer muur.

IMG_0794

laatste gestucte muurtje van deze ruimte.

IMG_0792

Structuurverf op de muur, en in het gewenste kleurtje, radiator aangesloten.

IMG_0839

De grote muur klaar voor een kleurtje.

IMG_0840

Lampje hangt en stopcontacten zijn gemonteerd.

IMG_0842

Ook hier hangt een lampje en is het stopcontact gemonteerd.

IMG_0843

schuifdeurenkast en vloer.

IMG_0844

Wat past er toch een hoop zooi achter die deurtjes! Super fijn.

 

IMG_0845

De vloer ligt er in en er word druk gewerkt aan de plinten.

 

Zoals jullie kunnen zien is er echt heel erg veel werk verzet door manlief. Ik ben dan ook super trots op hem. Wat mij betreft heeft hij echt gouden handjes. De zolder is van een bouwvallige staat omgetoverd tot een zeer fijne ruimte.

Het is nog niet helemaal af, er moeten wat puntjes op de i gezet worden. Nog een plintje hier en daar. Het deurkozijn mag nog geschilderd worden en er mag nog een nieuwe deur geplaatst worden. Maar voor nu staat rust hoog op het prioriteiten lijstje van manlief.

Tot zover onze klus update.

 

Dit bericht is geplaatst op 4 juni 2017. 6 reacties

Gemengde gevoelens

Afgelopen dinsdagochtend kwam jongste zoontje uit zijn hummetje van school. Alles wat we zeide was niet goed en resulteerde in een huilbui bij zoontje. Als hij zo is kan dat maar 1 ding betekenen hij is oververmoeid. Als je hem op dat moment zou vragen of hij thuis van school wil blijven om te slapen zegt hij nee. Dus besloot ik niets te zeggen en hem een middag thuis te houden. Omdat manlief ook thuis was kon ik oudste zoontje alleen terug naar school brengen.

Op het moment dat oudste zijn schoenen aan moest doen van mij vroeg jongste zoontje en ik dan? Nou wat dacht je er van dat jij lekker met papa een filmpje gaat kijken tot mama terug is? Echt! Mama mag dat? Ja dat mag.

Terwijl ik met oudste naar school wandelde legde ik hem uit dat zijn broertje zo naar bed gaat omdat hij super moe is en daarom thuis mocht blijven. O huilt hij daarom steeds? Ja dat denk ik wel. Dan moeten we eerst nog even naar zijn juf toe toch? Inprincipe zou ik dat even samen met oudste gaan melden maar eenmaal op school gekomen bekroop mij het gevoel dat het beter was als ik even alleen langs de juf zou gaan. Dus bracht ik eerst oudste in de klas en liep naar de juf van jongste.

Ik vertelde haar dat ik hem thuis zou houden omdat hij zo moe is en dat hij lekker zijn bed in gaat. Ja zegt ze hij had het erg lastig deze ochtend. O, hoezo? Ja ik kon wel merken dat hij moe was. Hmm oké. Maar ik heb nog een nieuwtje voor je. O? Ja jongste gaat komend schooljaar naar groep 2/3. Wat is de reden dat jullie daar voor hebben gekozen? Wij denken dat hij meer uitdaging nodig heeft aangezien hij op dit moment enorme sprongen maakt in zijn ontwikkeling en dan zit hij in groep 1/2 niet meer op zijn plek. Ik bedankte haar voor het korte gesprekje aangezien de klas vol met kleuters en ouders stond vond ik dit eerlijk gezegd ook niet het juiste moment om dit soort gesprekjes te voeren. Ik ging met een heel gemengd gevoel richting huis.

Slechts twee maanden geleden hadden wij namelijk een ouder gesprekje op school. Waarin ons werd verteld dat zoontje nog zo heerlijk kan spelen, zich goed kan vermaken, pietje precies is met zijn knutsels en werkjes en daar plezier in heeft. Dat hij komend schooljaar echt nog een jaar in de kleuterklas zou blijven als oudste kleuter. Wat ook helemaal niet zo vreemd is, aangezien hij pas in maart 5 jaar is geworden. Ik moet deze informatie nog even laten bezinken en zal zeker nog een gesprekje aanvragen met juf om alles door te kunnen spreken. Want ik vind dit nogal wat. Vooral ook doordat ik dit totaal niet zag aankomen.

Eenmaal weer thuis heeft manlief zoontje in bed gelegd en binnen no time was hij in dromenland. Ik heb zoontje zelfs om een uur of 4 wakker moeten maken omdat ik bang was dat hij anders savonds zo slecht in slaap zou komen. Echter gaf het inslapen geen problemen maar slaapt zoontje helaas de nacht nog steeds niet door. Ik moet zeggen dat het inmiddels wel iets beter gaat, hij is geen uren meer wakker snachts maar we mogen er nog steeds een aantal keer per nacht uit om hem terug in bed te leggen. Progressie dus!

 

Vriendschap

Ik geloof er in dat je mensen op een bepaald moment in je leven tegenkomt als je ze nodig hebt. Je laat mensen ook los op het moment dat het daar de tijd voor is. Niet perse door een overlijden maar soms groei je als vrienden uit elkaar. Dat is niet altijd even makkelijk maar wel nodig om verder te kunnen met je leven. Dingen gebeuren met een reden.

Nu had ik afgelopen week wel een hele vreemde/ bijzondere ontmoeting. Een vrouw sprak mij aan en maakte de opmerking dat ze mij werkelijk overal tegen komt. Waarop ik reageerde dat ik haar niet herkende en dat het en bijzonder is als ze me steeds tegen komt aangezien mijn actieradius niet heel groot is. Ik bevind me meestal tussen de school van de kinderen, thuis en de supermarkt en dan heb je het wel gehad. Nee ze wist het zeker, ik ben de gene die ze overal ziet! Ze wenste me een fijne dag en dat was ons eerste gesprekje.

De volgende dag ging ik met de kinderen naar het strandje. Iets wat ik nooit doe. Het was een dag met een goude randje. (Het feit dat ik met de kinderen een uitstapje kon maken is een feestje opzich) We zijn er niet heel lang geweest maar toch is het bijzonder. Ik hielp de kinderen met omkleden en maakte afspraken met ze. Ik plofte neer op een handdoek en tot mijn schrik lag de vrouw die me de dag ervoor aansprak op een handdoek naast me. Ze keek me aan en zei triomfantelijk ik zei toch dat ik jou echt overal tegen kom.

We hadden een meer dan interessant gesprek. Ze vertelde haar levensverhaal over haar ziek zijn en hoe ze daar mee omgaat. Hoe en waarom ze bepaalde keuzes heeft gemaakt in het leven. Het eigenaardige aan dit verhaal is dat ik dezelfde vorm van reuma heb. Dat iemand die ik totaal niet ken me uit het niets zo iets persoonlijks verteld vind ik heel bijzonder. Dat we daarin blijkbaar behoorlijk wat raak vlakken hebben maakt het nog bijzonderder.

Na een uur gingen we beide richting huis. Nog voor we afscheid namen van elkaar zei ze, ik weet eigenlijk helemaal niet hoe je heet. Ik stelde mezelf voor en zei tot snel dan maar.

Hebben jullie wel eens van dit soort bijzondere ontmoetingen?

Dit bericht is geplaatst op 29 mei 2017. 2 reacties

Challenge

Gisteravond keek ik de documentaire Cowspiracy op Netflix. Het gaat over de invloed van veeteelt op de aarde. Dat veeteelt de grootste bron van vervuiling is op de wereld. Dat de CO2 uitstoot van fabrieken erbij in het niet vallen.

Er werd verteld dat je als consument vaak voor gespiegeld krijgt om zuinig om te gaan met water door een waterbesparende douchekop te plaatsen, niet te lang onder de douche te gaan, om je planten met regenwater te besproeien. De kraan uit te zetten tijdens het tandenpoetsen en zo zijn er meer druppels op de gloeiender plaat manieren op te noemen die een consument kan doen voor een groener en zuiniger leven. Echter de grootste besparing in de grondstoffen het niet eten van vlees kom je een stuk minder tegen. Al helemaal niet op een website zoals die van Greenpeace. waarom dat zo is dat word duidelijk in de documentaire.

Na het zien van de documentaire had ik gelijk het idee oké ik wil ook wat doen. Ik wil een maand vega eten. Geen dierlijke producten. Ik opperde dat bij manlief en hij vroeg mij hoe zie je dat dan voor je? Wil je dan om de dag geen vlees eten? Waarop ik hem vroeg hoevaak in de week eten wij vlees denk je? Nou ongeveer 3x in de week. Dus zou dat geen verschil maken. Nee inderdaad dan schiet dat niet op. Nee mijn idee is een maand lang helemaal geen dierlijke producten te eten. Oké was zijn antwoord. Wanneer begin je? Ik denk morgen. Wacht je niet tot 1 juni dan? De perfectionist in mij roept natuurlijk pas op 1 juni! Maar nee ik begin dus vandaag 28 mei 2017 met mijn challenge om een maand lang geen dierlijke producten te eten. Het enige puntje van aandacht is de voorbereiding. Doordat ik dit zo impulsief heb besloten heb ik totaal geen voorbereiding en zal ik dus vooral improviseren. Dat komt vast helemaal goed. Ik heb er vertrouwen in.

Het fijne is dat manlief eigenlijk helemaal niet verbaasd is door deze challenge. Ik laat wel vaker het vlees staan omdat ik er geen trek in heb. Ik maak regelmatig een gerecht voormezelf zonder vlees terwijl ik er voor de rest van het gezin wel vlees bij serveer. Doordat de kinderen een melkallergie hebben zijn er bij ons in huis al een hoop plantaardigeproducten aanwezig en vergt deze omschakeling een kleinere moeite. Wat ik wel ga missen zijn eieren. Want die eet ik regelmatig. Maar goed daar zal ik ook wel een vervanger voor vinden.

Manlief opperde nog of ik er over zou schrijven op mijn blog. Nee antwoorde ik, want ik doe dit voor mezelf. Waarom zou ik er over moeten schrijven? Nou misschien zijn er mensen die meelezen die de documentaire ook willen zien en met jou samen de challenge aan willen gaan. Dus bij deze. Mocht je het leuk vinden om deze maand met mij mee te doen met de challenge laat het me vooral weten! Of eet je al plantaardig tips zijn van harte welkom.

Dit bericht is geplaatst op 28 mei 2017. 3 reacties

Stoppen met duimen

Een gewoonte afleren is ontzettend moeilijk. Vaak weet je wel dat het niet goed is om te doen. Toch ga je er mee door.

Onze oudste zoon duimt. Dat doet hij al sinds dat hij in mijn baarmoeder zat. Op meerdere echo’s zat zijn duim in zijn mond. Na zijn geboorte hebben we nog enkele weken een speen aangeboden in de hoop dat hij die zou accepteren. Een speen is nou eenmaal makkelijker af te leren dan een duim. Maar nee, dat wilde zoon niet. Zijn duimpje dat was het helemaal. Nog steeds zit zijn duim bijna de gehele dag in zijn mond. Omdat hij zijn linker duim in zijn mond doet en rechtshandig is belemmerd het duimen hem niet in zijn dagelijkse bezigheden. IMG_0829

Samen met zoontje hebben we al meerdere pogingen gedaan om hem te laten stoppen met duimen. Eerst met een sticker kaart en hem attenderen op het duimen gedurende de dag vervolgens met het bekende middel bytex. Beide manieren werkte niet. Zoon had namelijk al snel door dat als je, je handen wast op school. Dat het vieze goedje er af is en kan de duim er weer in.

IMG_0830Nu zijn tanden los gaan zitten en het wisselen toch echt heel erg dichtbij komt vond ik het hoog tijd om op zoek te gaan naar een andere manier om het duimen af te leren. Ik vond van een bekende nanny van de televisie een artikel over een hulpmiddel die je over de duim heen schuift zodat er geen vacuüm getrokken kan worden tijdens het duimen. Daardoor hebben de kinderen er geen bevrediging meer van en verdwijnt de behoefte om te duimen. Op de site stonden de afmetingen vermeld van het product. Ik besloot voor het bestellen de duim op te meten van zoon en kwam helaas tot de conclusie dat zoon al te groot is voor het hulp middel.

Ik vervolgde mijn zoektocht op internet en kwam een soort gelijk product tegen die wel een groter maatje aanbied. Namelijk de pluim voor je duim. Ik besloot de gok te wagen en plaatste de bestelling. Het pakketje liet wel even op zich wachten maar vanmiddag kwam de postbode dan toch aan de deur met het pakketje. IMG_0832

Het pakketje was geadresseerd aan zoon en voorzien van dinosaurus stickers en een lieve boodschap. Zoontje mocht uiteraard zelf het pakje open maken. We vonden een sterrenstelsel sticker kaart en een vel met sterren stickers.  Zoon is helemaal gek van het heelal, planeten en sterren dus deze beloningskaart is een schot in de roos.

In de doos zat een speelgoed tol en een andere doos met het hulpmiddel. Zoontje maakte het doosje open en wilde het hulpmiddel direct passen.  Het hulpmiddel moet bevestigd worden met speciale bandjes. Vergelijkbaar met de bandjes die je in het ziekenhuis om krijgt maar dan in allerlei vrolijke kleurtjes. Tijdens het kiezen kwam jongste zoontje nog even kijken wat we aan het doen waren. Jongste zoontje zit op het moment in de roze is voor meisjes en blauw voor jongens fase. Hij kon het dus niet laten om te zeggen, wat stom zeg ik zie dat er roze meisjes bandjes zijn. Waarop oudste direct reageerde ik wil een roze bandje! En zo geschiede. We bevestigde de pluim voor je duim met een roze bandje.

 

Het is voor zoon wel erg onwennig dat hij iets om zijn duim heen heeft. Door zijn prikkelverwerkingsstoornis hadden wij echter verwacht dat het een drama zou worden. Dat hij van de ene naar de andere driftbui zou gaan. Dit valt ons tot nu toe mee. Hij is vanmiddag wel even heel boos geweest. Want hij wil zo graag duimen maar hij weet ook heel goed waarom het belangrijk is om te stoppen met duimen.

Het slapen gaan wil tot nu toe niet lukken. Zoon is nu al meerdere keren bij ons geweest dat hij zo graag wil duimen en niet kan slapen zonder duim. Tot nu toe nog zonder driftbui. Als ik hem wijs op het sterrenstelsel en dat hij morgen ochtend echt een ster mag plakken als hij wakker word kan ik hem steeds terug in bed krijgen. Ik voorzie dan ook geen grote problemen als hij eenmaal in slaap is. Maar het in slaap vallen zonder duim in zijn mond is toch wel een dingetje.

Ik ben heel benieuwd of dit de methode is die gaat werken. Ze beloven dat kinderen binnen 4 weken helemaal van het duimen af zijn. Word vervolgd…

Dit bericht is geplaatst op 23 mei 2017. 8 reacties

Dat is zo armoedig!

Tijdens een gesprekje met iemand over het verbouwen en op knappen van onze woning kwamen we op het onderwerp vloeren uit.

Deze persoon vertelde dat hij ontzettend veel spijt heeft van het feit dat ze bij hun eigen verhuizing gekozen hebben voor een laminaat vloer in de slaapkamer. Want dat voelt elke dag zo armoedig! Vloerbedekking is veel fijner voor een slaapkamer. Aldus deze persoon.

Ik gaf aan dat ik nog elke dag blij ben met de laminaat vloer op de boven verdieping. Dat ik het juist een verrijking vind. Even snel de stofzuiger er overheen en klaar. Af en toe dweilen en de vloer ziet er weer als nieuw uit. Maar ook ingeval van een kop koffie die om gaat, je dweilt het op en klaar. Een kop koffie die om gaat over je vloerbedekking geeft een hele andere uitdaging. En ja, wij drinken inderdaad regelmatig een kop koffie in bed. Dat is zo relaxt wakker worden!

Van dit soort gesprekjes geniet ik altijd. Het zet me aan het denken. Nu vraag ik me af: vinden jullie een laminaatvloer in een slaapkamer ook zo armoedig?