Een gezegend dak

Joepie het dak is klaar! En wat ben ik blij dat we die klus kunnen afstrepen van ons lijstje. Gelukkig is de hele klus soepel verlopen en gingen dingen allemaal zo als ze moesten gaan. En als kers op de taart kregen we een gezegend dak.

CA4ACCE8-0039-4A40-B83D-22E80490F152

De dakpannen worden geleverd! 

DF04DFEF-0BBB-4ED6-9E87-79618E607FC4

De dakpannen eraf.

964AAEE2-8876-440F-8D0F-9B740D0CDDA2

Folie en nieuwe stoflatten en panlatten.

 

D7158C67-9897-4513-AC71-7356301CE401

Na het leeg ruimen van de pallets kwamen de werkmannen deze tekst tegen. Waarop ze zeiden dat we nu een gezegend dak hebben.

20B82DCD-749B-4187-B4A8-D3004893ED90

De vogelschroten worden geplaatst tezamen met de nieuwe dakpannen.

63987971-3606-4A86-A38D-D0AFBEDA993E

Er word hard gewerkt aan een waterdichte nok.

C4DE656A-A411-4F02-8B49-AC560E6B1C29

Het eind resultaat achter.

5CF9C7FE-FE84-4C05-8B6B-28ADB765096D

Het eind resultaat voor. 

 

Dit bericht is geplaatst op 18 juli 2018. 2 reacties

Medische molen

Deze keer is het jongste zoontje die door de medische molen mag. Voor een compleet beeld zal ik mijn verhaal bij het begin, beginnen. Ik heb jongste 10 maanden lang borstvoeding gegeven. Omdat ik zelf koemelkvrij eet zat het niet in de borstvoeding. Op het moment dat ik met 10 maanden over ging op de flesvoeding begonnen de problemen. Zoontje werd extreem hangerig, hij wilde alleen nog maar liggen en niet meer spelen. Dat herkenden wij helemaal niet in hem. Want hij rende al rond in de woonkamer toen hij nog maar net 9 maanden oud was. Hij was daarvoor een zeer ondernemend mannetje. Mijn moeder gevoel zei dat het van de flesvoeding kwam en daar zijn we dan ook mee gestopt. Echt opknappen deed hij niet. Het diepte punt bereikte we toen hij nog net geen 14 maanden was. Hij kreeg de bmr vaccinatie en werd dezelfde avond nog opgenomen in het ziekenhuis. Aangesloten aan alle toeters en bellen. We vreesde voor z’n leven. De arts drukte ons op het hart altijd ons gevoel te volgen. We hadden de nacht ook niet moeten afwachten dan was zoontje er niet meer geweest. Zo vertelde dezelfde arts ons.

Na zijn ziekenhuisopname kwam hij onder begeleiding bij de kinderarts en diëtiste. Zoontje was als baby altijd een flinke knul geweest maar nu lag hij onder de onderste lijn. Hij was dus ondervoed. De kinderarts gaf zoontje de diagnose koemelkallergie en samen met de diëtiste zette we alles op alles om hem weer op een gezond gewicht te krijgen. Hij zou met een strikt koemelkvrij dieet ook weer snel moeten opknappen. Van een hangerig en duf ventje ging hij naar een vrolijk blij ventje. Maar zijn ontlasting veranderde niet. Het bleef waterdun. De kinderarts gooide dat op peuterdiarree het komt vaker voor en zou na de peuter leeftijd  vanzelf moeten verdwijnen.

Onze peuter werd kleuter en zijn ontlasting bleef waterdun. Daarbij kwam dat zijn slaapproblemen mij inmiddels tot wanhoop dreven en wij meerdere malen contact opnamen met de huisarts. We kregen daar steeds te horen dat hoe vervelend het ook is voor ons. Dat het echt vanzelf weer over zou gaan. Even leek het beter te gaan met het slapen toen hij een slaap steen kreeg. Echter kwamen wij er achter dat zoontje nog steeds wakker was snachts alleen ons niet meer wakker maakte. Ik heb toen met hem afgesproken dat hij ons altijd wakker mag maken. Hij loopt snachts uren te ijsberen over de boven verdieping.

Ongeveer twee maanden geleden viel mij op dat het eigenlijk helemaal niet zo goed ging met hem. Bij mij gingen er alarmbellen af toen ik op de weegschaal zag dat hij een ruime kilo kwijt was. Toch keek ik het nog een week of 2 aan. Misschien was hij erg actief geweest een periode. Zijn zwemlessen worden ook steeds intensiever. Nu het weer prachtig mooi weer is, speelt hij meer buiten. Zo bedacht ik nog meerdere voor mij logische verklaringen waarom hij afgevallen zou kunnen zijn. Na die twee weken was bij mij de schrik groot toen ik zag dat zoontje inmiddels 2.6 kilo was afgevallen. Die zelfde ochtend belde ik de huisarts en kregen wij een verwijzing voor een bloedonderzoek.

De uitslag van het bloedonderzoek liet een week op zich wachten. Toen we eindelijk de uitslag telefonisch kregen vertelde de assistente ons dat er niets gevonden was en dat daar mee de kous af was. Ik was het daar niet mee eens. Mijn gevoel zei me immers dat er iets mis is. De woorden van de arts in het ziekenhuis galmde door mijn hoofd. Volg altijd je gevoel! Dus ik vertelde de assistente dat ik een afspraak wilde maken bij de huisarts voor zoontje. Het kan namelijk zo zijn dat er niets uit het  bloedonderzoek is gekomen maar dat er wel iets aan de hand is. Hij heeft zeker 5x per dag waterdunne ontlasting en valt af! Ik zei misschien heeft hij last van een parasiet? Is een ontlasting onderzoek dan geen optie? Ze wimpelde alles af. Een afspraak vond ze echt niet nodig en wilde die dan ook niet maken. Er kwam niets uit het bloedonderzoek en daarmee is het klaar. Ik stond er op de huisarts te spreken en ze ging overstag met een telefonischconsult.

De huisarts belde ons op en vertelde dat zoontje per direct over moest op een glutenvrij dieet en dat hij een verwijzing naar de kinderarts zou regelen. De afspraak met de kinderarts staat. Over 2 weken kunnen we daar heen.

Inmiddels zijn we begonnen met een glutenvrij dieet. Omdat ik zelf ook glutenvrij eet is de omschakeling niet zo groot. Alleen op school is het soms lastig dat er extra gelet moet worden op hygiëne. Een keer extra handen wassen voor het eten en drinken bijvoorbeeld. Zoontje eet nu 3 weken glutenvrij en heeft sinds de 3e dag van zijn dieet geen waterdunne ontlasting meer gehad. Hij kwam de derde dag in paniek naar mij toe, na zijn toiletbezoek. Mama het glutenvrije eten is echt niet goed voor mij! Ik vroeg hem waarom het niet goed voor hem is? Nou, was zijn antwoord, ik poep nu een hele worst! Ik gaf hem een hele dikke knuffel en legde hem uit dat alle andere mensen ook worsten poepen. Hij kon zich er helemaal niets bij indenken.  Met de dag merkte we dat hij een stuk minder onrustig was in zijn slaap. Hij heeft de afgelopen week meerdere dagen door geslapen en hoewel we het eigenlijk niet meer durven hopen. Is die hoop er stiekem toch. En de weegschaal? Die gaf al weer 800 gram meer aan dan drie weken geleden. We zijn op de goede weg.

Nu is het afwachten wat de kinderarts gaat zeggen.

 

Dit bericht is geplaatst op 30 juni 2018. 5 reacties

Aflossingen en klussen

Grote plannen hadden we aan het begin van het jaar. De lening zouden we dit jaar wel even gaan aflossen. De eerste extra aflossing was geen probleem en de tweede verliep ook nog voorspoedig. Alleen daarna werd ons duidelijk dat we het doel moesten gaan verleggen.

We wisten dat de dakpannen slecht waren. Regelmatig moest manlief het dak op om pannen te vervangen. Maar toen er ondanks het regelmatig controleren bleek dat er water in de lamp op zolder stond werd het vervangen van de dakpannen een grote prioriteit.

Voordat de dakpannen daadwerkelijk vervangen konden worden stond er eerst nog een andere klus op de agenda die gedaan moest worden. Namelijk nieuwe dakgoten. Een klus waar het hele huizen blok voor het mooie aan mee moest doen. Gelukkig zag iedereen ( ook de huurbaas van 2 woningen in het blok) hier de noodzaak van in. Omdat wij helaas geen standaard maat goot hebben was het een prijzige aangelegenheid. Gelukkig kon manlief een prima deal sluiten waar iedereen mee akkoord ging. In mei werd er twee dagen hard gewerkt door de klusmannen en het resultaat mag er wezen.

5CD09C53-1A12-4FFC-949E-EF9CFEDE9B15

Voor de dakpannen vroegen we uiteraard verschillende offertes aan. De prijzen liepen erg uit een. Tussen de voordeligste en de duurste zat een ruime 3000 euro. Alle gaven ze echter in maart al aan pas na de bouwvak tijd te hebben omdat het loei druk is. Er was een bedrijf waarbij ze wel een gaatje hadden nog voor de bouwvak. Mits de dakgoot voor die tijd vervangen zou kunnen worden. Na het vervangen van de goot namen we contact met ze op om te vermelden dat de afgesproken datum gewoon door kon gaan. Echter was er bij hun het een en ander tussen gekomen en zagen wij de bui al hangen dat we nog enkele maanden zouden moeten wachten. Gelukkig kon er wat heen en weer geschoven worden in hun planning en onze klus er tussen gezet worden.

27E48250-DC85-41C0-BB0E-B260235651FC

Gister werden de dakpannen geleverd en savonds werd de steiger al neer gezet. Vanmorgen om half 7 kwamen ze voor rijden en werden de werkzaamheden gestart. Het resultaat zal ik jullie uiteraard later laten zien zodra het klaar is.

ED106CE9-C726-474F-A938-6FF89FFF88B4

Extra aflossen zit er door al het geklus dus niet in. Echter staat het niet helemaal stil. De standaard maand aflossingen lopen gewoon door. Het gaat alleen minder snel dan waar we op gehoopt hadden.

 

 

Dit bericht is geplaatst op 29 juni 2018. 4 reacties

Bloemenzee

Aan het begin van de week kwam manlief thuis met een prachtig boeket. Omdat ik van je hou waren zijn woorden. Regelmatig verrast manlief mij met een mooi boeket bloemen. Ik geniet daar altijd ontzettend van. Mooie fleurige bloemen waar ik dan regelmatig mijn blik op werp.

Twee dagen later stond de buurman op de stoep met een bos pioenrozen. Als dankjewel voor het regelen van de dakgoot. Wij hebben het bedrijf geregeld dat bij het hele huizenblok de dakgoot heeft vervangen. Omdat het een speciale maat dakgoot was, moest het met de hand gemaakt worden. Een prijzig klusje. Wij hebben een goede deal kunnen afspreken waar de buren erg tevrede mee waren. Er ging wat tijd in zitten maar het resultaat mag er wezen.

Een dag later kwamen schoonouders terug van vakantie. Omdat wij op hun hond hadden gepast hadden ze een prachtig boeket rozen mee. En zo stonden er inmiddels drie boeketten bloemen te pronken in de woonkamer. Wat een verwennerij!

7DBD1D43-89CA-45CB-A0B9-91AE2F6FC462

De jongens vonden tijdens het buiten spelen een iPhone in de speeltuin. Ze brachten de telefoon naar huis en wij hoopte dat er iemand zou bellen. Helaas gebeurde dat niet en de telefoon was vergrendeld. We overdachte de situatie en sliepen er nog een nachtje over. Naar de politie brengen dan maar? Ergens voelde dat niet goed, ik heb het idee dat de telefoon dan op de grote hoop beland en nooit meer bij zijn eigenaar terug komt. In ene popte er een idee op. We proberen via Siri te bellen. Dus wij zeiden tegen de telefoon Siri bel papa. De telefoon ging over! Dat werkte dus. Helaas werd er door papa niet opgenomen. Nou, mama proberen dan maar? En jawel we kregen een mevrouw aan de telefoon die nogal verward was dat ze niet haar zoon aan de telefoon had maar ons. Een kwartier later stond ze voor de deur en bedankte ons. Die zelfde middag stond er een jongen op de stoep. Iets verlegen over handige hij een bosbloemen en bedankte ons dat we de telefoon terug hadden gegeven.

1AB24707-F206-4E99-9E5E-86C25FEC01C2

En zo staan er dus maar liefst 4 bossen bloemen te pronken.

Hersenspinsels

Sinds ons bezoek aan NEMO had ik het er maar druk mee. In NEMO hebben ze een soort ruimte gecreëerd waar je naar binnen kunt via twee verschillende klapdeurtjes. Op het ene klapdeurtje stond alleen toegang voor niet blanken en op het andere stond alleen toegang voor blanken.

Op het moment dat ik het las werd ik overspoeld met gedachten. Nee dat kunnen ze niet menen! In welk tijdperk denken ze wel niet dat we leven. Hoe kunnen ze zo iets denigrerends in het museum plaatsen. Ik nam gelijk het besluit om door het verkeerde deurtje de ruimte in te lopen. Ze denken toch zeker niet dat ze me de les kunnen lezen?

FE35FE25-DBA7-4D90-AED8-05A13846D28E

De rest van het gezin liep wel door het aangewezen deurtje naar binnen. Ik nam plaats in de ruimte op een bankje en keek om me heen. Daar viel mijn oog op een bordje. Ik stond op en las het. De precieze bewoording wat er op stond kan ik me niet meer herinneren. Het was iets in de trant van dat mensen blindelings volgen wat de autoriteit opdraagt. Dat je er eens over na moet denken waarom je dat doet. Wat voor impact het heeft als iedereen zo volgzaam is.

Voor mij was dat niet van belang ik was immers door het andere deurtje naar binnen gekomen. Toch heeft het me duidelijk aan het denken gezet. Waarom voel ik me direct zo opstandig als iemand mij vertelt wat ik moet doen? Waarom speelt er vaak een weder vraag door mijn hoofd. Over waarom ik volgens hun iets op een bepaalde manier moet doen, welke gedachte en welk nut schuilt daar dan achter?

Waarom manlief en de jongens wel door het juiste deurtje de ruimte in gingen komt denk ik door het feit dat ze een onderdeel zijn van de maatschappij, het word grote deels van ze verwacht te doen wat ze opgedragen word. Op het werk, op school noem maar op. Ze hebben meer te maken met de autoriteit. Voor mijn gevoel sta ik zelf buiten de maatschappij. Als chronisch zieke is er voor mij geen plek. De meeste tijd breng ik alleen door in mijn bed. De enige die mij verteld wat te doen is mijn lichaam. Als ik dat negeer gaan de alarm bellen af en laat mijn lichaam dat duidelijk merken door extreme pijn, vermoeidheid, koorts en tot slot uitval. Mijn acties en handelingen staan dus meestal erg dichtbij mezelf.

Omdat het me zo bezig houd, vraag ik me af wat jullie zouden doen? Voor welk klapdeurtje zou je kiezen? Dan de grote vraag waarom is dat zo?

Dit bericht is geplaatst op 5 juni 2018. 4 reacties

Spijbelen

Gister kregen wij een berichtje van school dat er weer geen inval beschikbaar is en dat de kinderen van de desbetreffende klas thuis moesten blijven. Deze keer was het voor jongste zoontje. Aangezien manlief ook vrij was van zijn werk ben ik naar de leerkracht van oudste gestapt of we die ook thuis mochten houden. De leerkracht kon daar geen uitspraak over doen. Die verwees me door naar de directie.

Ik vertelde dat we het berichtje hadden gekregen over het feit dat er geen invalkracht beschikbaar is en dat het een vervelende situatie is. Ja dat werd beaamd. Echter nu wil het toeval dat manlief ook een dag vrij is en dat we van de gelegenheid gebruik willen maken om met het gezin een dag op stap te gaan. Een leuk idee, echter dan willen we dus ook een dag vrij voor oudste zoontje. Tot mijn verbazing was dit geen enkel probleem en werd ons heel veel plezier toegewenst.

Zo stond er vandaag een dagje geoorloofd spijbelen op de agenda. Maar wat voor leuks zullen we dan gaan doen? Wat wij ook belangrijk vonden aan het uitje was dat de jongens er iets van op moesten steken. Het was anders ook een schooldag geweest. Ik bekeek de lijst met uitjes die op ons wensenlijstje stonden en mijn oog viel op NEMO. Dat voldeed precies aan mijn criteria voor de dag.

Smorgens smeerde ik boterhammen voor de jongens en vulde de schoolbekers van de kinderen met smoothie voor manlief en mezelf. We namen voor ieder een flesje water mee. De auto kreeg een slok bij het tankstation en zo waren we er allemaal klaar voor.

Al eerder had ik samen met manlief het idee laten passeren om een museumjaarkaart aan te schaffen. Bij de kassa van NEMO bleek dat we deze daar konden kopen. Daar hoefde wij dan ook niet lang over na te denken en zeiden in koor ja doe die dan maar voor het gezin.

In de aankomsthal kun je, je spullen in een kluisje doen zodat je niet de hele dag met een zware tas, warme jas oid hoeft rond te wandelen. Daarbij heb je gelijk je handen vrij om de proefjes te doen.

In NEMO werden we onder gedompeld in de wetenschap. We deden er verschillende proefjes. We leerden van alles. De jongens keken hun ogen uit. De uren vlogen voorbij. Rond lunch tijd gingen we richting het kluisje en aten daar de lunch op een trap. De jongens hadden amper tijd om te eten. Ze kletsten honderd uit tegen elkaar. Had je dit gezien dat was zo gaaf. Ja en die vond ik echt zo leuk! Na de lunch liepen we nog even rond. De kinderen vermaakte zich er uitstekend met het bouwen van een dam, het schoonmaken van regenwater naar drinkwater. Rond half 2 merkte ik aan mezelf dat de koek ( meer dan) op was. Tijd om naar huis te gaan.

De jongens vonden het jammer. Ze waren eigenlijk nog niet uitgekeken en ontdekt. Met de belofte dat we nog een keer terug zouden gaan, gingen we richting huis. We hadden de toeristische route. Blijkbaar was onze straatnaam ook in Amsterdam en bracht ons navigatiesysteem ons midden in hartje Amsterdam. Wat een drukte en chaos is het daar toch. Gelukkig zagen we een herkenningspunt en reden zonder navigatie Amsterdam uit. Eenmaal op de ring stelde ik de navigatie opnieuw in en konden we zonder al te veel problemen op huis aan.

Thuis zette ik een pot koffie terwijl manlief de honden uit liet. (Inderdaad meervoud want we hebben logee deze week). Omdat ik toch een stuk vermoeider was dan ik eigenlijk toe wilde geven, was ik erg blij met het voorstel van manlief om op bed een film te kijken. Als gezin plofte we op bed. Ik dronk met manlief een kop koffie. Al snel daarna viel ik in slaap. Ik werd pas even na 5 wakker. Hoogtijd om te gaan koken. Ik maakte een simpele pasta saus van ui, champignon, tomaten, knoflook en kruiden en kookte macaroni. Na het eten kroop ik wederom m’n bed in. Daar schreef ik dit bericht terwijl manlief weer een filmpje in elkaar knutselde voor jullie.

Het was een zeer geslaagde spijbeldag.

Dit bericht is geplaatst op 31 mei 2018. 3 reacties