Enorm teleurgesteld

Laat ik eerst maar beginnen met het feit dat oudste zoontje super heeft gezwommen. Het afzwemmen ging als een speer en hij is nu dan ook in het bezit van zijn B diploma!

Toch was hij ook enorm teleurgesteld en hij was niet de enige. Ik was behalve teleurgesteld eigenlijk ook boos, heel boos! Het zit namelijk zo. Alle opa’s en oma’s hadden beloofd om er bij te zijn. Iedereen was vrij en had toegezegd er te zijn. Mijn schoonouders waren ruim op tijd aanwezig. Maar mijn eigen moeder en haar man zag ik niet. De minuten gingen voorbij zullen ze in een file staan? Zou er misschien geen parkeerplek zijn voor het zwembad? Staan ze langs de kant van de weg met pech? Er schoot van alles door mijn hoofd en ik besloot nog een rondje door het zwembad te doen om te kijken of ze misschien in de aankomsthal zaten te wachten of dat ik ze zou zien op het parkeerplaats maar helaas, ik zag ze niet. Ik nam weer plaats op de tribune en nu stond manlief op hij zou ook nog wel even een rondje doen. Ik hoopte zo dat ik manlief zou terug komen samen met mijn moeder en haar man. Maar helaas.

Manlief besloot mijn moeder even op te bellen. Het afzwemmen zou binnen twee minuten beginnen. Haar mobiel nam ze niet op. Zal ik op het huisnummer bellen? Ik reageerde met dan nemen ze toch niet op die zitten allang in de auto. Toch belde manlief op het huisnummer en mijn moeder nam de telefoon op!  Manlief zei hallo en zei o je bent thuis? Ja ik ben thuis hoorde ik mijn moeder zeggen. O dat is dan heel jammer zei manlief want het afzwemmen gaat nu beginnen. K*t hoorde ik over de telefoon dat ben ik helemaal vergeten! Enne mijn man zit 25 km verderop. Dus ik kan ook niet direct komen. Manlief gaf aan dat het spijtig was om te horen. Over de speekers hoorde we dat het afzwemmen begon en manlief gaf aan dat hij moest ophangen. We keken elkaar aan en ik wist gewoon even niet wat ik zeggen moest. Omdat het afzwemmen maar een half uurtje duurt vertelde ik man dat hij even een berichtje moet sturen dat ze niet hoeven te komen omdat het simpel weg geen nut meer heeft. Ze wonen zelf zo’n 40 minuten rijden van ons en opa was ook nog eens 20 minuten van huis vandaan. Enkele minuten later kregen we toch een berichtje met de tekst ‘we komen er aan’. Het berichtje wat manlief terug stuurde met dat het geen nut meer heeft. En dat hij na het afzwemmen zijn bed in zou gaan omdat hij nachtdienst had werd niet gelezen.

Hoewel zoontje echt heel goed zwom heb ik er niet echt van kunnen genieten. Ik was boos en verdrietig en kon er mijn hoofd niet bij houden. Ze waren het gewoon vergeten! Tijdens de diploma uitreiking kwamen ze binnen gestapt. Nou gelukkig kunnen we dit nog even zien en is het iets minder erg. Zijn we toch nog even geweest. Ik gaf aan dat we een berichtje gestuurd hebben dat het geen nut heeft omdat manlief nachtdienst heeft en na het afzwemmen zijn bed in gaat. Deze keer dus geen koffie of samen eten. Ja maar nu zien we zijn diploma nog even en het is voor zoontje vast fijn dat we er toch nog even bij zijn. Zoontje gaf aan dat het diploma niet zo belangrijk was en dat hij graag wilde laten zien hoe goed hij kon zwemmen, ‘ en dat hebben jullie dus gemist!’ Maar we hebben wel een cadeau voor je mee. Maar oma ik wil het cadeau niet! Ik wil dat jullie er gewoon zijn! Wijze woorden die precies zijn gevoel om schrijven en de spijker op zijn kop slaan. Cadeautjes zijn leuk om te krijgen maar daar draait het leven niet om. Het gevoel dat iemand er voor je is, er oprechte interesse is, is veel en veel meer waard.

Nadat zoontje zijn diploma in ontvangst had genomen, de felicitatie ronde achter de rug was namen mijn schoonouders afscheid, schoonmoeder moest zich gaan haasten die moest de avond werken. Ook zei ik mijn moeder gedag en ze vroeg of ze me later nog even zou mogen bellen. Ik gaf aan dat het vandaag niet zo’n goed idee was en liep naar de auto.

Als dit nou een op zich zelf staand voorval was geweest had ik vast anders gereageerd. Helaas is ze al eerder zoontje zijn verjaardag vergeten. Ze boekte een vakantie en kwam pas achteraf tot de conclusie dat zoontje jarig was geweest. ( ondanks een uitnodiging!) Ook toen gaf zoontje precies het zelfde aan. Ik wil geen cadeau, ik wil dat jullie er zijn!

Behalve boos maak ik me ergens ook zorgen. Ik kan me namelijk bijna niet voorstellen dat iemand bewust van dit soort grote dingen vergeet en dat ze geen interesse hebben in hun eigen kleinkind. Misschien vergeet ze echt dit soort dingen en is er meer aan de hand met haar. Er zou natuurlijk een medische verklaring voor kunnen zijn. Dat maakt het verhaal wel heel anders. Dan kunnen we er anders mee omgaan en kwetst het ook minder. Wetende dat iemand er niets aan kan doen. Toch betwijfel ik of daar sprake van is aangezien ze er vorige week nog over begon en het ook in haar agenda stond. In iedergeval heeft zoontje zijn diploma gehaald en daar was het om te doen.

Hoe zouden jullie hier mee omgaan?

Dit bericht is geplaatst op 6 september 2018. 10 reacties

Afzwemmen

In de zomervakantie heeft oudste zoontje twee maal per week zwemlessen gehad. We hoopte dat hij daardoor na de vakantie zou kunnen afzwemmen voor zijn B diploma. Hij kreeg voor de vakantie namelijk zwemles op vrijdagmiddag. Na de vakantie moet hij op vrijdag middag naar school. Hij kan zich simpel weg niet door tweedelen.

Na een paar lessen merkte we al dat het zwemmen hem een stuk beter afging in de vakantie dan na een schooldag. De 4e les van de vakantie had hij overal groene smileys voor op het duiken na. We hadden een kort gesprekje met de juf en ze vertelde ons dat ze hem echt niet zouden laten zakken op het duiken. Omdat we hem voor 12 lessen hadden op gegeven kreeg hij zijn nog afzwemkaartje niet. Steeds meer en meer kindjes kregen een kaartje. Zoontje was daar regelmatig teleurgesteld over. Toch bleef hij vol goede moed zijn best doen, elke les weer. Zijn duik techniek veranderde niet helaas. Toch kreeg hij de 11e les eindelijk zijn afzwemkaartje. Toen we bij de receptie de formulieren invulde voor het afzwemmen zei de vrouw achter de balie dat ze beter pas de les erna een kaartje hadden kunnen geven omdat we de b les wel moeten betalen maar dat hij er niet meer heen hoeft. Aangezien we er wel voor betalen vertelde ik vriendelijk dat zoontje gewoon op de zwemles zou verschijnen. Ja oké, nou dan zien we hem nog een keer om te oefenen.

Manlief en ik baalde wel van die opmerking. Voor de vakantie was ons namelijk beloofd dat als hij zijn afzwemkaartje zou halen hij door kon stromen in de C zwemlessen. Nu hebben ze alle kindjes pas de laatste les ( waar ze zich voor opgegeven hebben) in de vakantie hun afzwemkaartjes gegeven. Ze hebben voor mijn gevoel tijd gerekt. Daardoor betaalde we veel meer lessen dan nodig was. Duidelijk een leerpunt voor ons, als jongste volgend jaar voor de zelfde keuze staat om te gaan vakantie zwemmen zullen we hem eenmaal in de week inschrijven.

Vandaag is de grote dag voor oudste. Vanmiddag mag hij afzwemmen voor zijn B diploma. Ik merk dat hij erg gespannen is. Zoontje klaagt over buikpijn en zich niet lekker voelen. Ik hoop dat hij op school wat afleiding zal hebben. Ook deze keer is het de opa’s en oma’s gelukt om vrij te krijgen van het werk om er bij te kunnen zijn. We gaan er een gezellige middag van maken.

De wachtkamer

Daar zit ik dan in de wachtkamer bij de kindertandarts. De zenuwen lopen op. Jongste zoontje is heerlijk aan het spelen in de wachtkamer hij lijkt nog nergens last van te hebben. Zo als vaak, loopt het uit. Na ruim 20 minuten na de afgesproken tijd word hij geroepen. De tandarts komt ons in de wachtkamer uitleggen wat ze gaat doen. Vervolgens zegt ze tegen zoontje, dat hij mee mag komen. Manlief staat op en loopt ook mee.  O u wilde ook mee naar binnen? Ja, dat was de afspraak. Oke ik gebruik nu ruimte 1 en neemt u maar plaats. De deur gaat dicht en het word stil.

Ik hoor de radio, de assistente die telefonisch dingen door spreekt en de auto’s buiten voorbij rijden. De minuten gaan voorbij en mijn zenuwen nemen toe. Mijn hart bonst, mn handen zweten en mijn buik draait om. Af en toe neemt er een ouder plaats in de wachtkamer terwijl de kinderen alleen naar binnen gaan. Even later komt er een kindje helemaal overstuur de wachtkamer in en kruipt bij zijn moeder op schoot. De tandarts komt nog even mee delen dat alles goed is verlopen en dat er een afspraak gemaakt mag worden voor over een maand. Ik zie de angst in de ogen van het kindje en heb het zo met hem te doen. Aan de andere kant ben ik zo blij dat mijn zoontje niet alleen naar binnen is. Dat manlief bij hem is. Mijn oren staan op scherp en ik hoop dat ik kan opvangen wat er gezegd word in de behandelkamer maar helaas. Ik zal moeten wachten tot mijn twee mannen weer naar buiten komen. De minuten lijken wel voorbij te kruipen.

Na een ruime 30 minuten komen ze de wachtkamer binnen. Ik zie de opluchting op manlief zijn gezicht. Dit hebben we weer achter de rug. Zoontje komt huppelend naar mij toe met een doosje in zijn handen. Kijk mama! Maak eens open, daar zit mijn kies in. Samen bewonderen we de kies. De buitenkant van het kiesje is mooi in tact maar de binnenkant is helemaal hol. Tot mijn verbazing staat manlief bij de balie om een nieuwe afspraak te maken. Ik kijk hem vragend aan en vervolgens hoor ik hem zeggen dat hij een afspraak wil maken voor de andere kant. Zoontje kijkt mij lachend aan en zegt dat ook aan de andere kant een kies er uit moet. Als ik vraag of alles goed is gegaan haalt hij zijn schouders op en zegt ja, natuurlijk!

Met de nieuwe afspraak op zak gaan we naar huis. In de auto verteld manlief hoe ze het hebben aan gepakt. Dat er een televisie aan het plafond hing waar zoontje zelf een filmpje op mocht kiezen. Dat ze ondertussen zijn kies in slaapbracht en dat alles heel rustig en vriendelijk ging. Zoontje zei dat alleen het chips kraken een beetje vervelend was. Zo noemen ze het daadwerkelijk trekken van de kies. De na pijn viel gelukkig erg mee. Al met al ben ik echt heel trots op onze dappere zoon. Op naar de volgende keer.

 

Tandarts en oud zeer

Wederom viel jongste zoontje in de prijzen deze keer was het bij de tandarts. Daar ontdekte ze bij een reguliere controle dat zoontje een geresorbeerde kies heeft. Dit houd in zijn geval in, dat de kies die er achter door komt zijn melk kiesje die er voor staat langzaam op eet. Om te kijken of de tandarts het inderdaad juist had gezien kregen we een verwijzing naar de kindertandarts zodat ze daar eventueel ook het kiesje kunnen verwijderen.

Helaas was er bij de kindertandarts een wachtlijst. Zo kwam het dus dat we midden in de zomervakantie een afspraak hadden voor het intake gesprek. Gelukkig vind jongste zoontje de tandarts helemaal prima ondanks dat hij al veel ervaring heeft met behandelingen ondergaan.

Meneer ging gewoon dapper in de stoel liggen en liet de tandarts haar gang gaan. Er werd bevestigd wat onze tandarts al dacht inderdaad een geresobeerde kies. Ze benadrukte dat je hier niets aan kunt doen maar dat ze dit wel vaker zien bij kindjes met een glutenallergie. Aha!

Ze zou de fotos bij onze eigen tandarts opvragen en dan een behandelplan opstellen. Zo als het er nu uitziet heeft het geen invloed op zijn nieuwe kies die door komt. Daarbij komt dat zoontje er ook geen last/pijn van heeft. De fotos moeten uitwijzen of ze over gaan tot verwijdering of niet. De tandarts wees zoontje de weg naar de wachtruimte/ speelkamer zodat ze even met ons een gesprekje kon hebben.

Ze liep met ons een vragenlijst door en wees ons tot slot op de huisregels. Toen gebeurde er iets wat ik totaal niet verwacht had. Met de vermelding van die huisregels trok ze bij mij een beerput open. Uit het niets kwam er een zee van oudzeer en emoties bovendrijven en daarmee ook de waterlanders. Ik gaf aan dat hoe ze het ook wenden of keren dat ik mijn kinderen tijdens een medische behandeling niet alleen laat. Ze gaf me aan dat, dat nou eenmaal hun huisregels zijn dat kinderen alleen de behandelkamer in gaan ongeacht hun leeftijd. Ze vroeg mij waar de reactie vandaan kwam. Of zoontje het eng zou vinden alleen? Ik gaf aan dat zoontje het prima alleen red en dat, dat niet het stukje is waardoor ik erbij wil zijn. Ik legde uit dat er in het verleden een hoop mis is gegaan met beide jongens. Dat ik daardoor met mezelf heb afgesproken dat ik ze niet meer alleen laat. Ze vroeg wat ze zich erbij voor moest stellen. Ik vertelde dat oudste zoontje bij de geboorte is weggehaald en dat de artsen op de neonatologie bij het aanbrengen van een infuus zijn pols hebben gebroken. Dat ze hem een verkeerde dosis antibiotica hebben gegeven waardoor zijn dampjes aan het afsterven waren. Dat we met jongste ook al de nodige hebben meegemaakt en dat wij er alles aan zullen doen om dat te voorkomen en dat als het betekent dat hij bij de kindertandarts niet de behandeling kan ondergaan dan is dat maar zo. Dan zullen we moeten zoeken naar een andere oplossing. Ze gaf aan onze situatie te begrijpen maar dat de huisregels er niet voor niets zijn en dat ze daar niet van afwijken. We spraken af dat we eerst de fotos zouden afwachten en aan de hand van die uitslag ging ze in overleg met haar collegas over de situatie.

Gister werden we gebelt dat de foto’s van onze tandarts niet duidelijk genoeg zijn. Wel kon ze er op zien dat het kiesje verwijderd moet worden. Dat we een afspraak kunnen maken voor een nieuwe foto en het verwijderen. Dat dit mag bij onze eigen tandarts (die het in zoontje zijn geval niet aandurft),of dat we het bij hun kunnen laten doen. Wederom gaf manlief aan dat we zoontje niet alleen laten tijdens een medische behandeling en mochten ze akkoord gaan, dat er een van ons mee naar binnen mag dat we het graag door de kindertandarts willen laten doen. Ze vertelde ons dat ze voor 1 keer een uitzondering willen maken. Mits we daarna weer terug gaan naar onze eigen tandarts met zoontje. Geen probleem! Dat was de bedoeling toch al. Ik zie er namelijk geen meerwaarde in om zoontje onder behandeling te laten bij de kindertandarts voor reguliere controles. De afspraak werd gemaakt en nu is het aftellen tot de grote dag. Nog twee weken…

 

Dit bericht is geplaatst op 15 augustus 2018. 6 reacties

Kleine kinderen worden groot

Daar kwam geheel onverwachts een vraag van oudste zoontje. Mama mag ik een keer alleen frietjes kopen bij de snackbar. Maar echt helemaal alleen? Die had ik dus nog niet zien aan komen. Ik vroeg zoontje hoe hij dat voor zich zag. Nou gewoon dan loop ik via die weg en dan zo en dan naar de snackbar. Dan zeg ik wat we nodig hebben en geef ik geld. Dan wacht ik daar tot het klaar is en loop ik naar huis. Oke. En wanneer zou je dat willen doen? Al snel of als je 8 bent of? Nou eigenlijk vandaag wel. Ik vertelde zoontje dat ik het een goed idee vond alleen niet als het eten al op tafel staat en dat we het eerst met manlief moeten bespreken hoe hij er over denkt. Dat begreep hij wel.

Vandaag was de grote dag. Zoontje vroeg rond een uur of 4 aan manlief of hij misschien frietjes zou mogen gaan halen. Nou vraag eerst maar aan mama wat ze op het menu heeft staan voor vanavond en daarna praten we wel verder. Ik gaf aan dat ik wel wat kon schuiven met het menu als hij het zo graag wilde. Met manlief had zoontje een soort gelijk gesprekje als ik eerder had gehad. Ik gaf zoontje nog even duidelijke instructies en gepast geld mee. Om kwart voor 5 ging hij alleen op pad.

Manlief liep hem op afstand achterna. Zoontje hield zich keurig aan zijn woord. Er waren vriendjes aan het spelen in de speeltuin die hem vroegen of hij ook kwam spelen, zoontje antwoorde dat hij frietjes ging halen en dus niet kon komen spelen. Bij de snackbar bestelde hij keurig en hield zich aan alle afspraken die we hadden gemaakt. Vol trots kwam hij weer thuis met de frietjes. Glunderend van trots zat hij te smikkelen als een koning.

Wij vroegen hem hoe het was gegaan? Nou, gewoon goed was zijn antwoord. Vond je het niet spannend dan? Nee, maar u wel toch mama dat ik helemaal alleen ging. Nou en of ik dat spannend vond. Kleine kinderen worden groot. Soms veel sneller dan me lief is. Het los laten en vertrouwen dat alles goed komt is keer op keer toch een stuk lastiger dan ik van te voren had gedacht.

Dit bericht is geplaatst op 5 augustus 2018. 6 reacties

Provocatie

We zijn met jongste zoontje bij de kinderarts geweest. Na een gesprek kregen we het advies mee om over te gaan op blinde provocatie. Dat wil zeggen dat wij weten wanneer zoontje iets met gluten eet. Maar dat zoontje dat niet weet. Dan kunnen wij kijken of hij inderdaad klachten krijgt. En hij dus reageerd op de gluten of ook op iets anders.

Met een provocatie test mag je steeds maar 1 ding veranderen. Omdat hij al eerder ziek werd van de lasagne met gluten leek het de arts een goed idee om het te testen met verschillende soorten pasta. Omdat juist te doen moet hij wel steeds dezelfde saus erbij eten. Vol goede moed kookte ik dus 6 liter pasta saus en verdeelde het in porties voor in de vriezer. Om de het goed te kunnen testen gaven wij hem de eerste dag een portie met glutenvrije penne pasta. Hij reageerde zoals verwacht prima.

Twee dagen later gaven wij hem spaghetti met gluten. Een half uur na de maaltijd kwam hij al naar ons toe. Zijn buik was helemaal opgeblazen. Hij zei dat hij geen buikpijn had maar dat zijn buik een ballon geworden was. Het toilet bezoekje bleef deze keer uit. Echter was het de volgende dag feest en zat zoontje ziek op het toilet. Hij riep mij en zei mama ik heb weer een waterval! Hoe kan dat nou? Op dat moment voelde ik me zo schuldig. Aangezien ik degene was die hem bewust iets te eten heb gegeven waar hij ziek van word.

De derde test was een glutenvrije en melkvrije pizza. Ik gebruikte wederom dezelfde pasta saus. Belegde de pizza met ananas en vleeswaren. Een reactie bleef uit. Duidelijk dus dat het niet in de ingrediënten zat van de saus. Maar dat het kwam door tarwe/ gluten.

Over een week of twee zullen we testen hoe hij reageerd op een broodje. Dan eet hij de rest van de dag het zelfde als nu alleen het broodje zal gluten bevatten. Wederom mag zoontje dit dan niet weten. En denk ik dat we hem het makkelijkste kunnen foppen met een afbakbolletje. En daar ligt dan voor mij ook de grens. Ik zie niet in waarom ik hem dan vaker bewust iets verkeerd zal moeten geven. Dat hij ziek word van de gluten is namelijk in mijn ogen wel duidelijk.

De kinderarts neemt over een maand of 3 contact met ons op. Dan zullen we overleggen hoe nu verder.

Dit bericht is geplaatst op 4 augustus 2018. 3 reacties

Warm

De eerste week van de zomervakantie is al weer achter de rug. Wat was die week toch warm of nee, beter gezegd het was heet! Als een herfst persoon vond ik het een straf. Genieten van die warmte lukt me dan ook niet zo goed. Het eerste uitje wat er in de agenda stond hebben we aan ons voorbij laten gaan. Met deze hoge tempraturen maak ik mezelf en de kinderen niet blij met een uitstapje. De jongens wilde veel liever in het zwembad in de achtertuin.

We hadden ook een bezoekje aan vrienden in de agenda staan. De dag voor de afspraak kregen we foto’s toegezonden van een prachtig zwembad wat ze hadden opgezet. Met de uitnodig om onze zwemkleding mee te nemen zodat we tijdens het bijkletsen af en toe konden afkoelen. Een super leuk idee natuurlijk. Het idee was goed alleen liep het helaas anders. Onze vriendin is in verwachting en de combinatie zwangerschap en warmte verliep niet geheel vlekkenloos. Ze mochten zich dan ook midden in de nacht melden in het ziekenhuis. Gelukkig niets ernstigs maar voldoende reden om het bezoekje niet door te laten gaan. Jammer maar helaas.

Om de warmte te ontlopen hadden we bedacht dat we misschien wel een bezoekje konden brengen aan het landgoed hoenderdaal. We hebben immers een jaarkaart en het landgoed ligt verscholen tussen de bomen. In gedachte zou het door de schaduw een stuk koeler zijn dan ergens anders. Tja, verkeerd gedacht dus. Het was er net zo warm en benauwd als elders. De dieren lagen allemaal verscholen. En wij waren bijna de enige bezoekers. We waren dan ook blij toen we terug de auto in stapte, de airco in.

De vlag ging nog net niet uit toen er aan het einde van de week de eerste druppels regen uit de lucht vielen. Er een koele wind ging waaien en de tempraturen iets omlaag gingen. Het was een stuk beter te doen. Tussen de buitjes door besloten we dan ook om op de fiets te stappen. Zonder doel of plan gewoon een rondje fietsen in de omgeving en dan richting huis als de koek op raakt. Wat een genot. Heerlijk in de buitenlucht, de frisse wind door je haren. Het samen zijn, genieten van de omgeving. Het ging goed, ruim voor dat mijn koek op was waren we al weer thuis. De rest van de middag heb ik heerlijk op de bank gehangen en het nieuwe seizoen van orange is the new black gebingewatcht op Netflix. De kindjes vermaakte zich de rest van de middag opperstbest in de speeltuin om de hoek. Die geheel vernieuwd is de week voor de vakantie.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Al met al was het een prima eerste zomervakantie week. Hoe was jullie week?